ΜΕΤΑΛΛΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Now that the wind has called my name...

2011-06-04T20:39:00.001-07:00

DOOMSWORD - THE ETERNAL BATTLE

2011-03-07T12:29:00.000-08:00

1. Varusschlacht (Varus Battle) 05:24
2. Eternal Battle 05:09
3. Wrath of the Gods 05:14
4. Soldier of Fortune 06:28
5. Battle at the End of Time 05:22
6. The Fulminant 04:05
7. Song of the Black Sword 04:23
8. The Time Has Come... 01:49
9. WarLife 05:17
Total playing time 43:11

Ναι, ανακάλυψα τυχαία μόλις χτες πως κυκλοφόρησε. Με τις δύο πρώτες φορές που το έχω ακούσει δεν ακούγεται κακό, απλά κάτι έχει αλλάξει πολύ. Σοβαρό review σε λίγες μέρες αν έχω όρεξη.

Επιφάνεια - 25/9/2010

2010-09-26T11:07:00.000-07:00

Στα Ελευσίνια Μυστήρια η εμφάνιση της Κόρης στους μυημένους ήτανε η ύστατη στιγμή, τα Επιφάνεια (ή Θεοφάνεια). Κάτι τέτοιο έγινε και εχθές στο Terra Vibe όταν ο ΘΕΟΣ έκανε την εμφάνισή του. Για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τη φωνή του ΘΕΟΥ ήτανε αδύνατο να μη νιώσει όπως ένιωθαν και οι μυημένοι στα Ελευσίνια.

Η εμφάνιση ήτανε προγραμματισμένη για τις 9.00μμ. Σε ένδειξη αντιβεντετισμού βγήκε τρία λεπτά νωρίτερα "σπάζοντας τη σιωπή" με το αριστουργηματικό Bark At the Moon (έχοντας το φεγγάρι ακριβώς από πίσω του, τέλειος συνδυασμός). Ακολούθησε πανζουρλισμός και τα παιδικά όνειρα ξαναγεννηθήκανε. Ο ΘΕΟΣ μας έδειξε τι θα πει ομορφιά. Ακολούθησε το Scream (μου ήτανε αδιάφορο καθώς πήγα εκεί αποκλειστικώς και μόνο για τα παλαιά του κομάτια) το Mr Crowley όπου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο και κόντεψα να τους πάρω όλους παραμάζωμα, I don't Know (άλλο κορυφαίο άσμα), Suicide Solution (τί να λέμε τώρα), War Pigs (ουδέν σχόλιο), Road to Nowhere (dedicated to a very good friend that passed away - long live Dio), Fire in the sky (πολύ ευχάριστη έκπληξη), Into the void (άλλος πανικός).

Σε αυτό το σημείο έγινε η σύσταση της μπάντας και υπήρξανε ιδιαίτερες επευφημίες για τον Gus G (Έλληνας γαρ) και ακολούθησε το Shot in the dark όπου παρ' ολίγο να με πάρουνε τα κλάματα (α ρε ΘΕΕ), σόλο κιθάρας, και πάλι Rat Salad (WTF - η καλύτερη έκπληξη της συναυλίας!), Iron Man (ουδέν σχόλιον), Killer of Giants (άλλη ευχάριστη έκπληξη), Fly high again (το μοναδικό που έπαιξε από τον Diary...), I don't wanna change the world, Crazy train (ψψψψ τί να λέμε), Mama I'm coming home, No more tears (τι να λέμε τώρα) και έκλεισε κλασσικά με το Paranoid (τσι πουτάνας).

Αυτός ητανε ο ΘΕΟΣ λοιπόν, ο ιδρυτής, η φωνή, το μέλλον, το παρόν και το παρελθόν του μέταλ. Ο,τιδήποτε υπάρχει αυτή τη στιγμή που έχει παραμόρφωση και μαυρίλα έχει τις ρίζες του στον ΘΕΟ (ή για να είμαι πιο σαφής στους ΘΕΟΥΣ - και όπως είχα διαβάσει κάπου κάποτε "Το 1969 ήτανε μια πολύ σημαντική χρονιά για την ανθρωπότητα, ο άνθρωπος πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στο Φεγγάρι. Όμως ο θεός είχε ήδη κατεβεί στη Γη, είχε τη μορφή των Black Sabbath και δημιούργησε το heavy metal"). Λυπάμαι μόνο τα παιδιά μου ή τα εγγόνια μου που δε θα έχουνε ποτέ την ευκαιρία να τον δούνε ζωντανά. Είμαι πράγματι πολύ τυχερός που τον έχω δει live (kαι δη δύο φορές - η προηγούμενη στο Ozzfest).

Όσο για τον ΘΕΟ τι να πω... έτρεχε πάνω στη σκηνή σαν παιδάκι, πετούσε συνέχεια νερό στις πρώτες σειρές, χοροπηδούσε, χειροκροτουσε... έπαιξε πάνω από δύο ώρες. Μας τσάκισε και με τη φωνή του και με την σκηνική του παρουσία. LONG LIVE THE GOD. Respect.

Tribute to the King of Aquilonia!

2010-05-21T12:20:00.001-07:00

Δεν έχω κρύψει τη λατρεία μου για τους Graveland και άλλες ανατολικοευρωπαϊκές μπάντες, από καταβολής γεννήσεως αυτού του blog - η νέα κυκλοφορία του Cold Winter Blades έστρεψε το βλέμμα μου ξανά προς αυτούς, αλλά ένας συγκεκριμένος λόγος θα με κάνει να σκέφτομαι συνέχεια από εδώ και μπρος τη συγκεκριμένη μπάντα, τουλάχιστον μέχρι την ημέρα κυκλοφορίας του split με τους Kreuzfeuer, αφιερωμένο στον μεγάλο χαρακτήρα του Robert Howard, Κόναν το Βάρβαρο, και την ταινία που λατρέψαμε πολλοί - ακόμα και με τον Άρνι ως πρωταγωνιστή. Το τραγούδι King of Aquilonia στα αριστερά του site των Graveland μου έχει ανοίξει πραγματικά την όρεξη, επειδή ο Darken δείχνει να επιστρέφει σε παλαιά και επιτυχημένα μονοπάτια. Εύχομαι μόνο να είναι χορταστικό και με την ίδια ατμόσφαιρα, και όχι ένα ή δύο τραγουδάκια για το κάθε συγκρότημα - ατσάλινη υπομονή μέχρι την ημέρα κυκλοφορίας, ανατρέχοντας παράλληλα στη δισκογραφία των Graveland, ενδείκνυται.

NACHTREICH - STURMGANG

2010-05-21T11:53:00.000-07:00

1. Im Sturmwind 07:25
2. In die Ferne 05:22
3. Abschied (Ein letzter Gruß...) 13:20
4. Der verlorene Weg 07:58
5. Von Sturm getrieben 09:36
6. Erinnerungen 11:31
Total playing time 55:10

Κάπου μεταξύ neofolk και κλασικής μουσικής γεννιούνται οι νότες των Nachtreich, ένα μεθυστικό ταξίδι μεσαιωνικής και γοτθικής αναγέννησης, ένα πνευματικό requiem για αυτόν τον κόσμο, αυτά τα χρώματα, αυτές τις φιλίες, αυτές τις αγάπες. Ξεχασμένοι και ριζωμένοι στα δάση και τις ακροκορφές της Βαυαρίας, λαμπεροί σαν τον ήλιο και μυστικοί σαν το σκοτάδι, θα μιλήσουν μόνο σε βασανισμένες ψυχές που θέλγονται από τη στιγμιαία ανάπαυλα πολύ λιγότερο από την χρονοβόρα αναζήτηση - κάτι τέτοιο μαρτυρούν και οι διάρκειες των τραγουδιών τους. Ερεθιστικοί και δροσεροί σαν τους αμερικανούς Forgotten Land, γοητευτικοί και μεθοδευμένα υπερόπτες σαν τους Arkthos, οι Nachtreich κρύφτηκαν με τα πρώτα 4 demos τους από τον κόσμο, πρόωροι προφήτες, θέλοντας να κρύψουν την ευφυϊα τους από τα απαίδευτα αυτιά. Η ιστορική αναγκαιότητα της μουσικής μας, επίτασσε τα τελευταία 2 τους demos να κυκλοφορήσουν εμπορικώς, ώστε να σφραγιστεί η ύπαρξη της μπάντας αυτής. Η ιστορική αναγκαιότητα επίσης, θα φροντίσει ώστε κάποια στιγμή στο μέλλον, να ακούσουμε τα πρώτα 4 demos, όπως είχαν φτιαχτεί, ό,τι και αν περιείχαν. Το συγκεκριμένο τελευταίο demo κυκλοφόρησε μόνο σε 200 κόπιες και συγκεκριμένα κασέτες, από την Seelenkrieg Records, μια επίσης μυστικιστική εταιρεία, και αναρωτιέμαι πως και γιατί είναι ακόμα διαθέσιμο. Ίσως η ιστορική αναγκαιότητα να είναι τυφλή. Ίσως...

ΥΓ: Πάνο, το demo υπάρχει online, αν θέλεις να βάλεις κάποιο τραγούδι στο κουτί, ελεύθερα - σου το λέω επειδή δεν θυμάμαι τίποτα, ούτε κωδικό ούτε κάποιο email για να κάνω log-in.

R.I.P. - 16/5/2010

2010-05-17T04:26:00.000-07:00

Ήσουνα πολύ μεγάλος, να είσαι σίγουρος ότι το μέταλ έγινε φτωχότερο. αντίο.

Black Sabbath - Heaven and Hell

Sing me a song, you're a singer
Do me a wrong, you're a bringer of evil
The Devil is never a maker
The less that you give, you're a taker

So it's on and on and on, it's
Heaven and Hell, oh well

The lover of life's not a sinner
The ending is just a beginner
The closer you get to the meaning
the sooner you'll know that you're dreaming

So it's on and on and on, oh it's on and on and on
It goes on and on and on, Heaven and Hell
I can tell, fool, fool!

Well if it seems to be real, it's illusion
For every moment of truth, there's confusion in life
Love can be seen as the answer, but
nobody bleeds for the dancer

And it's on and on, on and on and on....
They say that life's a carousel
Spinning fast, you've got to ride it well
The world is full of Kings and Queens
Who blind your eyes and steal your dreams
It's Heaven and Hell, oh well

And they'll tell you black is really white
The moon is just the sun at night
And when you walk in golden halls
You get to keep the gold that falls
It's Heaven and Hell, oh no!
Fool, fool!
You've got to bleed for the dancer!
Fool, fool!
Look for the answer!
Fool, fool, fool!

TEMNOZOR - HAUNTED DREAMSCAPES

2010-01-24T11:33:00.000-08:00

1. Eyes of Death 03:12
2. Evilgod's Ravens 05:36
3. Sunwheels of Solstice 06:00
4. Haunted Dreamscapes 05:05
5. Chalice of Morrow 08:42
6. Heart of Crane Distanc 07:23
7. Silent Be The Wind 05:58
Total playing time 41:56

Να που αποφάσισα να ξαναγράψω εδώ, αν και η αλήθεια είναι πως έχω ακούσει λιγοστή (καινούρια) μουσική τους τελευταίους μήνες, αν και απ' όσο ξέρω έχουν κυκλοφορήσει μερικοί δίσκοι που περίμενα με ανυπομονησία - το νέο Nokturnal Mortum για παράδειγμα, που αποθεώνεται στις κριτικές. Δεν θα μπορούσα όμως να αγνοήσω τούτον εδώ. Τόσα χρόνια περίμενα το νέο πόνημα των Temnozor, αναρωτιόμουν πόσο καλύτερος ιθα ήταν ο ήχος, η παραγωγή, τι νέους ύμνους θα σκαρφίζονταν τα μυαλά τους να γράψουν. Το Did-Dub-Snop από το Eastern Hammer split πριν από δύο χρόνια σχεδόν, προϊδέαζε για ένα φοβερό ήχο, γεμάτο, ολοκληρωμένο πλέον. Το video-πρόβα του The Sunwheel Of Solstice που είδε το φως της δημοσιότητας τον Οκτώβρη του 2008 έδωσε το στίγμα - εξέλιξη. Κυρίες και κύριοι, παρέα σε ξεχωριστή κυκλοφορία με ένα απίστευτο σε ήχο live album που συνοδεύεται και από το πρώτο live DVD της μπάντας, ο δίσκος της χρονιάς κυκλοφόρησε, και παρακαλούνται οι υπόλοιπες μπάντες να σιγήσουν. Μακάρι να ήμουν σήμερα εκεί που ήμουν πριν καιρό και να είχα χρόνο να του αφιερώσω, θα το άξιζε. Χαίρετε.

SKYCLAD - PRINCE OF THE POVERTY LINE

2009-10-26T11:32:00.001-07:00

1. Civil War Dance 05:03
2. Cardboard City 05:05
3. Sins of Emission 03:32
4. Land of the Rising Slum 04:28
5. The One Piece Puzzle 05:52
6. A Bellyful of Emptiness 04:56
7. A Dog in the Manger 06:10
8. Gammadion Seed 05:26
9. Womb of the Worm 06:55
10. The Truth Famine 04:29
Total playing time 51:56

Ό,τι και να πω γι' αυτόν το δίσκο είναι λίγο, πολύ λίγο. Κατά την προσωπική μου γνώμη έχουμε να κάνουμε με τον καλύτερο δίσκο που έβγαλε ποτέ βρετανικό συγκρότημα μετά το '90 (άντε να πω '91 διότι υπάρχει και το ανυπέρβλητο Painkiller). Είναι δύσκολο να φανταστώ τη μεταλλική σκηνή χωρίς αυτό το αριστούργημα.

Αυτός ο δίσκος είναι η επιτομή του metal. Πολλοί λένε ότι είναι folk metal, άλλοι pagan metal και δεν ξέρω κι εγώ τί. Δε θα βάλω ταμπέλες, για εμένα είναι γνήσιο heavy metal (που πολλές φορές αγγίζει και τα όρια του power), έτσι όπως είχε εξελιχθεί στα 90's. Δεν υπάρχει κακό τραγούδι εδώ πέρα, ούτε καν κακή στιγμή, τα πάντα, από την αρχή μέχρι το τέλος είναι τέλεια και κάθε φορά που τον ακούω μου αρέσει όλο και περισσότερο. Θα μπορούσα να πω ότι είναι κλασσικός δίσκος και στέκεται επάξια δίπλα σε μεγαθήρια όπως Black Sabbath, Paranoid, Master of Puppets, Painkiller κλπ.

Μουσικώς ο δίσκος είναι ατόφιο heavy metal. Βαριές και γρήγορες κιθάρες που ξυρίζουνε (το κιθαριστικό δίδυμο Ramsey/Pugh κάνει εξαιρετική δουλειά), καλπάζοντες ρυθμοί (αλλά και αργά μέρη και ρυθμοί που αγγίζουνε τα όρια της ψυχεδέλειας), μελωδία, βαρύ και ασήκωτο μπάσο και τρελλά τύμπανα. Προσθέστε σε αυτό την ξεχωριστή βραχνή φωνή του Walkyier και τα πλήκτρα και το βιολί της Cathy Howell (κρίμα που δεν έβγαλε άλλους δίσκους με τους Skyclad) και καταλαβαίνεις για τι πρόκειται.

Θα ήθελα να σταθώ λίγο στους στίχους όπου έχουμε να κάνουμε με τη στιχουργική ιδιοφυία του Walkyier. Βαθέως πολιτικοί, βγαλμένοι μέσα από τις αντιξοότητες της ζωής και μπουχτισμένος με όλα τα στραβά της κοινωνίας ο Walkyier στηλιτεύει την τότε (και νυν αφού είναι ακόμα και σήμερα διαχρονικά) κοινωνία και πολιτικό σύστημα της Μ.Β. Το ξεπούλημα κερδοφόρων επιχειρήσεων από τη Thatcher, η ανεργία, η εξαθλίωση πολλών βρετανών και η διαφθορά είναι στο στόχαστρο του Martin Walkyier. Καυστικότατος και ειλικρινής πονάει τη χώρα του και οργίζεται για την κατάσταση που επικρατεί.

Αυτός ο δίσκος είναι μουσική απόλαυση. Το μοναδικό μεινέκτημά του είναι ότι το βινύλιο περιέχει ένα τραγούδι λιγότερο από το CD (ποιός μαλάκας είχε αυτή την ιδέα). Δεν έχω τίποτα άλλο να πω παρά μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Skyclad για την όμορφη μουσική και ευχάριστες στιγμές που μας προσφέρουνε.

AGARTHI - AT THE BURNING HORIZON

2009-08-05T22:49:00.000-07:00

1. At the Burning Horizon 05:13
2. And Cursed will Be the Sun 04:18
3. In Manu Maligni 04:36
4. Black Triangle Sovereigns 09:23
Total playing time 23:30

Πριν 10+ χρόνια ήταν ο καιρός που στην Ιταλία, οι νέοι μουσικοί που λίγα χρόνια αργότερα θα στελέχωναν τις μεγάλες τις μπάντες της τελευταίες δεκαετίας, ψάχνονταν παίζοντας και γράφοντας διάφορα είδη μουσικής, σε μικρά, πρώιμα φτιαγμένα συγκροτήματα, που έψαχναν να βρουν το δρόμο τους – όλα αυτά κατά τη διάρκεια ανόδου του υβριδικού nu-metal και μια παρακμή των πιο παραδοσιακών μεταλλικών ήχων, στα αυτιά του κόσμου. Μοιραία, οι μπάντες αυτές για πολλούς και διάφορους λόγους, λίγο μετά θα διαλύονταν, για να ξεκινήσουν μέσα από τις στάχτες τους, άλλες, που μέχρι σήμερα άφησαν μεγάλες δουλειές πίσω τους, με τη μορφή μουσικής.

Οι Agarthi ήταν μια από αυτές τις μπάντες, και η σύνθεση τους περιείχε τον Deathmaster σε μεταεφηβική ηλικία, με το ψευδώνυμο Vali νομίζω, και στην μια δουλειά που κατάφεραν να φτιάξουν, ξεκίνησαν ένα δικό τους concept, σχετικά με 6 δαίμονες που εισβάλλουν σε μια παραμυθώδη μεσαιωνική γη, μέσω μιας τελετής μαύρης μαγείας που λαμβάνει χώρα στο πρώτο τραγούδι, στο δεύτερο αποκαλύπτονται οι προθέσεις τους, στο τρίτο γίνονται οι ετοιμασίες, και στο τέταρτο ξεκινά και τελειώνει νικηφόρα η εκστρατεία τους στη γη, με τον King Of The Underworld να τους χαιρετά και να τους δοξάζει. Αργότερα Οι Agarthi θα διαλύσουν, και θα ξαναεπιστρέψουν 3 χρόνια μετά ως Fiurach, με τον δίσκο τους Chaospawner, ξαναπεριγράφοντας την ιστορία με περισσότερες λεπτομέρειες και προσθήκες, σε έναν αρκετά πιο ενδιαφέροντα δίσκο. Ίσως τον παρουσιάσω κάποτε, αλλά τώρα μας αφορά αυτός.

Το Burning Horizon αποτελείται από πολλά είδη μουσικής, που οι Agarthi πειραματικά προσπάθησαν να συγχωνεύσουν, εν μέρει προσπαθώντας να δείξουν κάτι καινούριο και αξιοποιώντας την δημιουργικότητα τους, εν μέρει επηρεασμένοι από τις τότε μεγάλες μπάντες και το trendy black metal κυρίως, που είχε αφήσει πίσω του την παραδοσιακή νορβηγική σκηνή και, με εξαίρεση τους Dimmu Borgir, έβλεπε προς Αγγλία, συγκεκριμένα τους Cradle Of Filth. Με αρκετή δημιουργικότητα λοιπόν, δημιούργησαν ένα δίσκο που περιέχει black, power, thrash, speed metal, ακόμα και οπερετικά/χορωδιακά σημεία, με ήχο αρκετά πιο μακριά από αυτόν των DoomSword ας πούμε, αλλά αρκούντως επικό και ουσιώδη.

Προτείνονται για άκουσμα, αλλά και για αγορά, ειδικά αν καταφέρετε να βρείτε το σπάνιο CD της Red Stream.

GRAVELAND - FIRE CHARIOT OF DESTRUCTION

2009-07-29T13:15:00.001-07:00

1. War Wolf 10:18
2. River of Tears 07:24
3. Fire Chariot of Destruction 06:35
4. Flaming Wrathful Hate 07:38
5. Creator and Destroyer 06:59
6. Prayer for My Ancestors 08:06
7. Dance of Axes and Swords 07:00
8. Motherland 06:47
Total playing time 01:00:50

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση συγκροτήματος, από αυτές που άσχετα με το πόσα χρόνια θα περάσουν, θα είναι πάντα σταθερές αξίες, θα παίζουν κάτι συγκεκριμένο όσον αφορά τη μουσική, και όλα αυτά τα χρόνια θα έχουν αποκομίσει τέτοια εμπειρία, που θα το παίζουν εξαιρετικά – η εμπειρία, και αυτή, μοιάζει με το κρασί, όσο μεγαλύτερη σε ηλικία, τόσο ωραιότερη.

Οι Graveland είναι η απάντηση της ανατολικής Ευρώπης και των σλαβικών χωρών, στους Bathory – αλλά με καθαρά ακροδεξιά προσέγγιση. Γεννημένοι στις αρχές του ’90 στην Πολωνία, τον ίδιο καιρό με πολλές άλλες πολωνικές μπάντες όπως τους Veles (να θυμίσω πως ταυτόχρονα ξεκίνησε και η άνοδος του death metal με μπροστάρηδες κυρίως τους Behemoth και Vader) και την έγερση πολλών άλλων συγκροτημάτων από το πρώην Σοβιετικό μπλοκ, οι Graveland, ηγούμενοι από την – ξεκάθαρα – χαρισματική προσωπικότητα του Robert Fudali, θρασείς, αγέρωχοι, θα περπατήσουν ολομόναχοι τον δρόμο τους και θα διαφοροποιηθούν συνολικά, σε κάθε πολυεπίπεδη σφαίρα της μουσικής, από κάθε συγκρότημα στο οποίο συμμετείχε ο ηγέτης τους.

Πέρα από την γνωστή black metal παραφιλολογία της σκηνής για τα πρώτα χρόνια, τα μπλεξίματα με την αστυνομία, τις αυτοκτονίες και τα συναφή, η μουσική του Darken με τους Graveland θα αποκτήσει δική της ταυτότητα από τα πρώτα κιόλας demos (όποιος έχει ακούσει το Drunemeton, καταλαβαίνει), και ήδη από το μεγάλο Carpathian Wolves, θα δείξει τα δόντια της απειλητικά προς όποιον τολμήσει να την αμφισβητήσει ή να της δημιουργήσει εμπόδια.

Το επιβλητικό Immortal Pride είναι μια επιτομή στον ήχο τους, ένας νέος, πρόωρος ανεμοδείκτης που δείχνει από μακριά σε έναν αμέριμνο ταξιδιώτη/ακροατή προς τα πού φυσά ο άρχοντας άνεμος – και αν ο ανεμοδείκτης δείχνει την στιγμιαία δύναμη του ανέμου, σίγουρα δεν μπορεί να δείξει την μελλοντική δύναμη τους και τις αλλαγές που θα επιφέρει.

Το Creed Of Iron θα ανοίξει με μια από τις επικότερες εισαγωγές σε epic black metal δίσκο, με το υποβλητικό Blood And Ash, και θα συνεχίσει να σκαλίζει με θράσος στο πέτρινο οικοδόμημα του black metal, το όνομα του – αποτελείται από 5 τραγούδια που πολλοί διασκεύασαν ή προσπάθησαν να διασκευάσουν, ενώ το Prawo Stali, η πολωνική έκδοση του δίσκου, κυκλοφορεί σε 1000 αντίτυπα, και αν ποτέ βρω ένα, θα είμαι τρισευτυχισμένος.

Συνέχεια με το Memory And Destiny και στροφή σε πιο πληκτροειδείς συνθέσεις, αλλά το ίδιο επικές – ο πειραματισμός δεν σημαίνει απαραίτητα αλλαγή όλου του ήχου και του concept της μουσικής. Τα Fire Of Awakening και Dawn Of Iron Blades συνεχίζουν πειραματικά, το πρώτο επικά αλλά λίγο γραμμικά, το δεύτερο με ένα θεαματικό πισωγύρισμα στο Following The Voice Of Blood, έπειτα έρχεται το Fire Chariot Of Destruction και μετά οι τελευταίοι δύο δίσκοι με τον ξερό, στεγνωμένο ήχο, που εμένα με ξενίζουν, και νομίζω πως μόνο αφαιρούν από τη μουσική της μπάντας.

Το Fire Chariot στέκει μόνο απέναντι στις τελευταίες κυκλοφορίες, όντας μια από τις πιο άρτια επιμελημένες και ολοκληρωμένες δουλειές του Darken – το 2004 είχε τρομερά κέφια και έμπνευση ο τύπος και αυτό αποδεικνύεται τόσο από αυτό τον δίσκο, όσο και από το alter ego του, το ένα και μοναδικό Atlantean Monument.

Συνολικά ο δίσκος περιέχει μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις που ένας ώριμος Darken κάθισε και έγραψε, με γιγάντια, ογκώδη riffs που καρφώνονται στη μνήμη με τη μία και μια ατμόσφαιρα που κάνει τον δίσκο να ακούγεται δύο φορές δυνατότερος και βαρύτερος. Αξιοσημείωτο όμως είναι ένα συγκεκριμένο κομμάτι της μουσικής, που εμένα προσωπικά με συγκλονίζει – ξεκίνησε να το εφαρμόζει κάπου στο Fire Of Awakening, το εφάρμοσε και λίγο στο Iron Blades, αλλά σε αυτό τον δίσκο το τελειοποιεί.

Μιλώ για ένα συγκεκριμένο ήχο της κιθάρας που πετυχαίνει – δεν ξέρω αν είναι κιθαριστική τεχνική, καθώς δεν γνωρίζω κιθάρα και από μουσική είμαι μούτσος (ξέρω να την κρίνω μόνο ως ακροατής), αλλά όποτε ο Darken «γκαζώνει» και αποφασίζει να φτάσει στην άκρη του γκρεμού, τα τραγούδια παίρνουν άλλη ηχητική, άλλη σημασία, άλλη πνοή – ακούστε για παράδειγμα το Fire Chariot από το 5:05 και μετά, και θα καταλάβετε τι εννοώ, αλλά σε όλα τα τραγούδια (ειδικά στο Dance Of Axes And Swords, που τραγουδούσα μια εποχή) που το κάνει, τα ανεβάζει επίπεδο, στο θέμα της συνολικής ατμόσφαιρας.

Επίσης, το River Of Tears και το Prayer For My Ancestors, παραμένουν αξεπέραστοι black metal ύμνοι.

BATHORY - NORDLAND I & II

2009-07-17T10:32:00.000-07:00

Οι τελευταίες δύο δουλειές του Quorthon κυκλοφόρησαν πριν πολλά χρόνια, με διαφορά έξι μηνών ή μια με την άλλη, αν και αυτό ήταν μόνο και μόνο θέμα marketing: Ηχογραφήθηκαν κατά το ίδιο recording session στα τέλη του 2001 και αρχές του 2002, αμέσως μετά την κυκλοφορία του αμφιλεγόμενου αλλά και με μερικές αναλαμπές εξαιρετικής ποιότητας, Destroyer Of Worlds.

Αν θυμάμαι καλά από την μια και μοναδική του συνέντευξη που διάβασα ενόσω ήταν ζωντανός, στο ελληνικό Metal Hammer τον Μάη του 2003, είχε σκοπό να κυκλοφορήσει και τις δύο δουλειές σε μια διπλή κυκλοφορία, αλλά μόνο όταν τελείωσαν οι ηχογραφήσεις και είδε τι είχε στα χέρια του, κατάλαβε ότι είχε πολύ πράγμα – και τα ξεφτέρια (ή μήπως να έλεγα «το ξεφτέρι»;) της Black Mark πρότειναν το Nordland να κυκλοφορήσει σπαστά.

Κάποια στιγμή μέσα στο 2003 είχα δει σε ένα μαγαζί δίσκων της Πάτρας, το Nordland II, και θυμάμαι πως είχα εντυπωσιαστεί από το οπισθόφυλλο και μόνο – μια φωτογραφία που, αν και ξέρω πως είναι ψηφιακή, δείχνει τόσο αληθινή (είναι η εικόνα στο μεσαίο βινύλιο, στον πιο πάνω φωτογραφία) και εκείνη τη στιγμή, την πρώτη φορά που την είδα, μου μετέδωσε μια μικρή ροή ενέργειας σαν κεραυνό. Μετάνοιωσα που δεν αγόρασα τον δίσκο, εκείνη τη στιγμή.

Αυτή η κριτική και των δύο Nordland είναι η μοναδική κριτική που θα κάνω σε αυτή τη σελίδα, για δύο ξεχωριστούς δίσκους – και αυτό διότι, ουσιαστικά, πρόκειται για μια δουλειά, με ολόιδιο ήχο και μερικές αλληλοσυνδεόμενες (στιχουργικά) συνθέσεις, σπασμένη στα δύο, αλλά και για έναν άλλο λόγο: Όποτε κοιτώ στο Metal Archives, βλέπω το Nordland II, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει σε σχέση με το Nordland I (αντιθέτως, όπως ισχύει και για το Nordland I, έχει μόνο να καμαρώσει για τα θετικά υπέρ του, καθώς και οι δύο δίσκοι έχουν και τις αδύναμες στιγμές τους) να έχει μικρότερη βαθμολογία στα reviews, και μου δίνει την εντύπωση του «ριγμένου» δίσκου, που ο Quorthon έγραψε ως filler του Nordland I – αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

1. Prelude 02:34
2. Nordland 09:21
3. Vinterblot 05:18
4. Dragons Breath 06:45
5. Ring of Gold 05:35
6. Foreverdark Woods 08:06
7. Broken Sword 05:35
8. Great Hall Awaits a Fallen Brother 08:17
9. Mother Earth Father Thunder 05:38
10. Heimfard 02:12
Total playing time 59:21

Το Nordland I ξεκινά με το Prelude και συνεχίζει με το Nordland, ένα κομμάτι που δεν ξεφεύγει από το συνηθισμένο format συνθέσεων και που καλωσορίζει τον ακροατή σε αυτή την ακουστική εμπειρία. Συνέχεια με το πολύ καλό Vinterblot, η ασθενέστερη στιγμή του δίσκου με το Dragon’s Breath (είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί ο Quorthon με τόση εμπειρία πίσω του στο θέμα των φωνητικών μελωδιών και στον ήχο της κιθάρας, επέλεξε σε ένα τραγούδι να ξανατραγουδήσει με μια κοριτσίστικη φωνή που θυμίζει τις πρώτες του δουλειές και να χρησιμοποιήσει τόσο άσχημη παραμόρφωση στην κιθάρα), αποζημιώνει τον ακροατή με δύο συνεχομενα τραγούδια που αποτελούν δύο από τα καλύτερα, σε κάθε επίπεδο, τραγούδια που έγραψε ποτέ, με το Foreverdark Woods να κλέβει την παράσταση καθώς είναι metal σύνθεση. Και όπως αποδεικνύεται στη συνέχεια, το Broken Sword είναι καλό ορεκτικό για τις επόμενες δύο μεγαλειώδεις συνθέσεις που κλείνουν τον δίσκο με ψηλά το κεφάλι, η καθεμία με το δικό της στυλ, ενώ θα ήθελα το Heimfard να ήταν αρκετά μεγαλύτερο – και γενικά, καταλαβαίνει κανείς, πως κάτι λείπει από τον δίσκο, ένα τραγούδι-επιτομή, κάτι που θα υπογραμμίσει την όλη προσπάθεια και θα της δώσει αυτοτελή αξία και οντότητα.

Τελικά νομίζω πως ο Quorthon δεν μπήκε στον κόπο να αλλάξει το tracklisting των δίσκων γνωρίζοντας πως θα κυκλοφορούσαν ξεχωριστά, αφήνοντας το ως είχε στο μυαλό του σε μια διπλή κυκλοφορία.

1. Fanfare 03:36
2. Blooded Shore 05:47
3. Sea Wolf 05:26
4. Vinland 06:39
5. The Land 06:23
6. Death and Resurrection of a Northern Son 08:30
7. The Messenger 10:02
8. Flash of the Silverhammer 04:09
9. The Wheel of Sun 12:27
10. Outro 00:24
Total playing time 01:03:23

Στο Nordland II τώρα, το Blooded Shore με τα επικά, θαλασσινά riffs του και την ξεσηκωτική ατμόσφαιρα του, αποτελεί ένα από τα καλύτερα εισαγωγικά τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ (όταν το πρωτάκουσα σιγουρεύτηκα ότι άκουγα έναν πραγματικά μεγάλο δίσκο) και υποστηρίζεται επάξια από το άριστο Sea Wolf, ένα μικρό διαμάντι. Το Vinland συνεχίζει στον ίδιο ρυθμό και αρχίζουμε να μπαίνουμε στα τραγούδια-επιτομές που έλειπαν από το Nordland I. Η μόνη ασθενής στιγμή είναι η ενοχλητικά μεγάλη διάρκεια του The Messenger, που είναι εξαιρετικό τραγούδι, αλλά απλά μεγάλο (αν θυμάμαι καλά, στη μέση του το κόβει απότομα και το ξαναξεκινά από την αρχή) και το Flash Of The Silverhammer, το οποίο έχει κακό ήχο και είναι όντως filler καθώς τέτοιες συνθέσεις ο Quorthon έγραφε στην τουαλέτα – και το απέδειξε, καθώς όποιος έχει ακούσει το Silverwing, που έκανε με την (αδερφή του, όπως αποδείχτηκε) Jennie Tebler, είναι ένα αισχρό, χυδαίο αντίγραφο αυτής της σύνθεσης – μα καλά, τι διάολο σκεφτόταν; Το Wheel Of Sun αντιθέτως είναι γιγάντιο, με στίχους που περιέχουν νοήματα, και έκλεισε με βάρος, όγκο, και ουσία, το μεγάλο κεφάλαιο των Bathory, για πάντα.

ICED EARTH - ALIVE IN ATHENS

2009-07-11T08:02:00.000-07:00

Disc 1
1. Burning Times 04:07
2. Vengeance Is Mine 04:43
3. Pure Evil 06:36
4. My Own Savior 03:42
5. Melancholy (Holy Martyr) 04:55
6. Dante's Inferno 16:24
7. The Hunter 04:09
8. Travel in Stygian 09:03
9. Slave to the Dark 03:52
10. A Question of Heaven 08:17

Disc 2
1. Dark Saga 04:02
2. Last Laugh 04:39
3. Last December 03:37
4. Watching over Me 04:53
5. Angel's Holocaust 04:32
6. Stormrider 04:50
7. Path I Choose 05:44
8. I Died for You 04:44
9. Prophecy 06:11
10. Birth of the Wicked 05:43
11. The Coming Curse 08:56
12. Iced Earth 06:59

Disc 3
1. Stand Alone 03:30
2. Cast in Stone 06:03
3. Desert Rain 07:20
4. Brainwashed 05:12
5. Disciples of the Lie 04:12
6. When the Night Falls 07:48
7. Diary 05:52
8. Blessed Are You 05:46
9. Violate 03:54
Total playing time 03:00:15

9 Iουνίου 2003. Από τις σημαντικότερες αγορές μου.

Πάνε δέκα χρόνια από εκείνες τις δύο μαγικές βραδιές που έδωσαν οι Iced Earth στο - νεκρό πια - Ρόδον Live, ένα μαγαζί που φιλοξένησε τόσα ονόματα, που υποδέχτηκε τόσες νότες - ένα μαγαζί στο οποίο δεν πήγα ποτέ. :P

Ανεξάρτητα από το αν κανείς γουστάρει ή όχι τους Iced Earth, οφείλουμε όλοι να ομολογήσουμε πως πρόκειται για έναν εξαιρετικό live δίσκο, επειδή όλα όσα συνθέτουν, δομούν έναν live δίσκο, βρίσκονται εδώ σε ένα επίπεδο πολύ πιο πάνω του απλώς "καλού".

Η ατμόσφαιρα του venue, ο ήχος του κάθε οργάνου, η ισορροπία μεταξύ των οργάνων και του "κενού" χώρου μιας συναυλίας, τα τραγούδια, ο τρόπος που τα αποδίδει η μπάντα, όλα βρίσκονται σε δυσθεώρατα ύψη στο Alive In Athens.

Αν και έχω πλέον ξεπεράσει τους Iced Earth, και είναι πολύ πιθανό να τους έχουν ξεπεράσει και πολλοί άλλοι, είναι ένας από τους δύο δίσκους τους (ο άλλος, για κάποιο λόγο, είναι το Glorious Burden) που δεν έχω κανένα πρόβλημα να τον ακούσω ξανά τώρα πια - και αυτό διότι ο ήχος τους στις προηγούμενες δουλειές μου φαίνεται τώρα πια λίγο αδύναμος και κενός, σε σχέση με τον ξερό, ερημικό ήχο που έχουν στο live και που τους ταιριάζει περισσότερο.

AC/DC @ Wembley Stadium

2009-06-27T04:58:00.000-07:00

Αυτή τη συναυλία την περίμενα καιρό. Την πρώτη φορά που ήτανε να δω τους AC/DC δυστυχώς δεν μπόρεσα, λόγω δουλειάς. Αυτή τη φορά είχα αγοράσει τα εισιτήρια από τον Δεκέμβριο και δεν υπήρχε περίπτωση να τη χάσω για τίποτα.

Φτάσαμε στο στάδιο νωρίς, αρχίσαμε τις μπύρες και λίγο πριν βγούνε οι AC/DC εισέλθαμε. Το στάδιο τεράστιο, επιβλητικό, να δονήται από τις ιαχές και τις κραυγές των AC/DCάκηδων, πανικός, ούτε σε αγώνα ποδοσφαίρου να ήμουνα. Μπαίνουμε στην αρένα, πιάνουμε μια θέση κάπου δεξιά και αναμένουμε με το στόμα ανοιχτό. Βεγγαλικά, φωνές, τσιρίγματα, πανζουρλισμός. Οι AC/DC βγαίνουνε και αρχίζουνε το Rock 'n' Roll train. Πανικός, μπουνιές, κλωτσιές, αρβυλιές, headbanging από την πρώτη νότα. Συνεχίζουνε με Hell ain't a bad to be και Back in black στον ίδιο ρυθμό. Ακολουθεί το Big Jack όπου τα πράγματα χαλαρώνουνε λίγο για να ξεσηκωθούμε πάλι με το Dirty deeds done dirt cheap, shot down in flames, Thunderstruck και Black Ice. Χαλάρωμα με The Jack και πανικός πάλι με Hell's bells όπου βγήκε και μια τεράστια καμπάνα στη σκηνή να τη χτυπάει ο Johnson. Κοπέλες να βγάζουνε τα βυζιά τους στην κάμερα και να φαίνονται στις γιγαντοοθόνες, σπρωξίματα, τρελλό headbanging, χαμός. Rock and roll στα καλύτερά του, ευφορία. Ακολουθήσανε τα Shoot to thrill, War machine, Dog eat dog, Anything goes, You shook me all night long, T.N.T., Whole lotta Rosie (με μια τεράστια φουσκωτή σεξοβόμβα στη σκηνή) και Let there be rock. Για encore παίξανε τα Highway to hell και For those about to rock we salute you.

Τεράστια σκηνική παρουσία, υπερθέαμα, κανόνια να πυροβολούνε, βεγγαλικά, γιγαντοοθόνες, πολύς κόσμος (γύρω στις 60.000) και απίστευτη μουσική από ένα συγκρότημα θρύλο στο μέταλ.

Δε μου άρεσε το μακρύ και ανούσιο σόλο του Young. Δε μου άρεσε το στυλ του "είμαι θεός" ανεβασμένος σε πλατφόρμα που να ανυψώνεται πάνω από το κοινό. Εν τάξει μεγάλε είσαι ωραίος κιθαρίστας δε λέω, αλλά δεν είσαι και Iommy οπότε ηρέμησε.

Δε μου αρέσανε οι μαλάκες που πάνε στη συναλία για ξύλο. Ηρέμησε ρε κάγκουρα εδώ ήλθες να περάσεις καλά όχι να πλακωθείς. Α και οι μαλάκες που πετάνε κύπελα μπύρας (μαζί με τη μπύρα) στον κόσμο. Α ρε μουνόπανο κάτι τέτοιες στιγμές ευχόμουνα να ήμουνα 2.20 και 150 κιλά να σου γαμούσα τη μάνα που σε γέννησε.

Φωτογραφίες όταν ανεβάσω :)

Homage for Satan

2009-06-23T00:42:00.000-07:00

Εξαιρετικό, το βίντεο είναι λίγο αστείο, αλλά το τραγούδι σπέρνει, enjoy.

Bound from the light to the end of eternity
Fighting for rights for the realm of antiquity
All that is evil and right hand of god
Trinity bound and defying his cross

Homage for Satan, cursing dissention, forced isolation
To the lake of fire

Will and free thought you have brought to the edge of eve
Nothing to stop what they thought was the truth to be
God without Satan no one would believe

Homage for Satan, sworn to the devil, Unholy master
Destroy the heavens
Homage for Satan, the invocation, rule the unwanted
Armies of the dead

Skinning the Christians and the lost and not forgave
Punishing priest for the lives that they wouldn't save
Waiting rebirth of the Christ back upon the earth
Given temptation to wipe out the world

Homage for Satan, god can not find you, hell is your heaven
Jesus ripped apart

DOOMSWORD - MY NAME WILL LIVE ON

2009-06-21T00:24:00.000-07:00

1. Death of Ferdia 07:24
2. Gergovia 05:58
3. Days of High Adventure 04:29
4. Steel of My Axe 04:08
5. Claidheamh Solais (Sword of Light) 06:44
6. Thundercult 05:19
7. Luni 04:53
8. Once Glorious 08:22
9. The Great Horn 07:34
Total playing time 54:51

Αυτό το συγκρότημα φαίνεται να με στοιχειώνει κάθε Ιούνιο. Συχνά πυκνά η ανυπομονησία μου να ακούσω ένα δίσκο που περίμενα για πολύ καιρό και που ξαφνικά έχω στα χέρια μου, μπλέκεται με την ασφυκτική ζέστη, την καθαρότητα του καιρού, την σφοδρότητα της βροχής, με όλα τα στοιχεία εκείνα του καιρού που σαν πινελιές χρωματίζουν τον καμβά της ημέρας και παίρνουμε όλοι υπόψη μηχανικά, προγραμματίζοντας τις επόμενες δύο ή τρεις ώρες. Ως αποτέλεσμα, η νοσταλγία μου για έναν παλιό, καλό ακουστικό φίλο, θεριεύει ανάλογα με τις εποχές, ενώ με τους DoomSword γίνεται και ανάλογα με τις ημέρες – 17 Ιουνίου είχα πάρει στα χέρια μου το Let Battle Commence, 17 Ιουνίου (αλλά 3 χρόνια μετά) αυτό εδώ. Αυτή μου η «σχέση» με το συγκρότημα μπορεί να αλλάξει στο μέλλον, μπορεί και όχι.

Πριν δύο χρόνια λοιπόν, Κυριακή 17 Ιουνίου ήταν τότε, ανακάλυψα στο SoulSeek θυμάμαι, την πρώτη διαρροή του δίσκου αυτού – νομίζω είχε κυκλοφορήσει την προηγούμενη ημέρα, αλλά δεν παίρνω όρκο. Ευτυχώς οι ταχύτητες ήταν με το μέρος μου και ήρθε σύντομα, αν και ήταν καμένο σε 320kbps που σημαίνει ότι το μέγεθος των κομματιών ήταν 100+% μεγαλύτερο από το «κανονικό» στα 128kbps. Από αυτά τα ίδια αρχεία, ακούω αυτή τη στιγμή τον δίσκο.

Την πρώτη εντύπωση για τον δίσκο την είχα αποκτήσει γύρω στη μια βδομάδα νωρίτερα, ακούγοντας το Claidheamh Solais στο MySpace, και είχα παγώσει. Αν και πολλοί το θεωρούν το καλύτερο τραγούδι του δίσκου, προσωπικά εκείνη την ημέρα μου είχε φανεί μέτριο και πρόχειρο – ακόμα θεωρώ πως αν και ακούγεται ευχάριστα, είναι κάπως ανέμπνευστο (βασίζεται όλο σε ένα πολύ μεγάλο riff το οποίο θυμίζει το Resound The Horn από τον ομώνυμο δίσκο, το οποίο μου θύμιζε το The Zoo των Scorpions [τα ίδια ισχύουν και για το Luni], ένα δεύτερο ελαφρώς αλλαγμένο riff για τις γέφυρες, μια ωραία μελωδία για το ρεφρέν και ένα γέμισμα για εξώδιο μετά από κάθε ρεφρέν και ένα solo, big deal) , σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα. Θυμάμαι πως είχα νοιώσει λίγο «εξαπατημένος», καθώς ήμουν νεότερος και σίγουρα πολύ πιο χαζούλης, αλλά πλέον, έπειτα από τόση πολλή μουσική στα αυτιά μου, θεωρώ πως όταν μια μπάντα αποφασίσει να κάνει μια στροφή στον ήχο της, το κάνει για να πειραματιστεί επειδή τα μέλη της θεωρούν πως έχουν εγκλωβιστεί σε ένα ήχο και νοιώθουν πως δεν έχουν να δώσουν κάτι άλλο, άρα αποφασίζουν να προχωρήσουν σε ένα άλλο μονοπάτι – μόνο θετικά κρίνω μια τέτοια κίνηση τώρα πια, και μπράβο τους, έχουν αφήσει πίσω τους άλλα έργα για όποιον θέλει να ακούσει αυτό το στυλ.

Τώρα, στα του δίσκου. Κατ’ αρχάς οι epic doomsters (σε όλα τα προηγούμενα) DoomSword, αποφασίζουν να δώσουν ταχύτητα και νέα αισθητική στη μουσική τους, και κάνουν κάτι πολύ όμορφο – χωρίζουν τον δίσκο στα δύο.

Τα πρώτα τέσσερα κομμάτια, με πολλές διακυμάνσεις στις ταχύτητες (π.χ. το αργό Death Of Ferdia και το speedy Steel Of My Axe), ευελπιστώ να σηματοδοτούν την νέα τους κατεύθυνση που είναι το ίδιο αν όχι περισσότερο δυναμική και επική με αυτή που είχαν μέχρι στιγμής. Μιλάμε για μια εντελώς χαλαρή αλλά ταυτόχρονα και σφιχτή αισθητική όσον αφορά τις συνθέσεις και το γενικότερο songwriting και που εμφανίζει διαμαντάκια – φανταστείτε ας πούμε αυτό που κάνουν οι Primordial που τις περισσότερες φορές δεν έχουν ούτε ένα ρεφρέν στα τραγούδια τους, ε λοιπόν, κάτι τέτοιο, προσαρμοσμένο στο είδος που παίζουν οι DoomSword (και στο οποίο τα επικά ρεφρέν είναι ψωμοτύρι οπότε δεν μπορούν να τα αγνοήσουν εντελώς – το Gergovia είναι άστρο), τους κάνει να ακούγονται πολύ φρέσκοι και δυναμικοί. Με τον υπόλοιπο μισό δίσκο, επιχειρούν να συσπειρώσουν και τους παλαιότερους οπαδούς τους που τους είχαν συνηθίσει με το αργό doom, χρησιμοποιώντας την πολύ απλή δομή τραγουδιών και τα καταφέρνουν μια χαρά – στο Luni συμμετέχει ο Vanni των Wotan και είναι μια παλαιότερη σύνθεση του 2000 όταν ο DeathMaster σκεφτόταν να διαλύσει τα πάντα, και είχε γράψει αυτό το κομμάτι, με τον τίτλο Lindisfarne και υπό τον τίτλο συγκροτήματος Aesir, το οποίο έδωσε για ένα compilation του γερμανικού περιοδικού Heavy Oder Was με την ελπίδα κάτι να προκύψει (ναι, ξέρω πολλά, βασικά έχω και το κομμάτι, ίσως κυκλοφορεί ακόμα online :P), ενώ στο Once Glorious, που είναι με διαφορά το καλύτερο τραγούδι του δίσκου, συμμετέχει ο Vittorio Ballerio από τους μεγάλους Adramelch στο δεύτερο ρεφρέν.

Όλα καλά και ωραία, άλλα 55 λεπτά εξαιρετικά ποιοτικής μουσικής από τους DoomSword, αλλά ένα παράπονο: Νοιώθω πως με αυτό τον δίσκο έκαναν το μεγάλο άνοιγμα. Μέχρι το Let Battle Commence ήταν η φοβερή μπάντα από την Ιταλία, το νέο μεγάλο αστέρι του epic metal ουρανού της, πίσω από το οποίο ακολουθούσαν όλα τα υπόλοιπα. Τώρα νοιώθω πως από απλό αστέρι, έγινε πλανήτης, και εύχομαι να μην αλλοιωθεί η σύσταση της ατμόσφαιρας του πλανήτη αυτού για γίνει προσιτός για τους πολλούς ανθρώπους. Αυτά.

ZPOAN VTENZ - GIME NUGALET

2009-06-17T00:09:00.000-07:00

1. Jos Brolis in Kareli 06:22
2. Pavirtys Unt Azuolu 07:43
3. Milzinu Sugrizinas 06:07
4. Kukava Povas 04:58
5. Gime Nugalet 05:30
6. Negriza Bernelis 08:47
7. Voi Kalnai Kalneliai 04:50
8. Voi Uzkit Gauskit 09:08
9. Is ten ... 06:35
Total playing time 01:00:03

Δεν είχα ποτέ σε ιδιαίτερη εκτίμηση την Λιθουανική σκηνή - και ποιος άραγε θα την είχε; Πέρα από τους Thunderforger που τους θεωρούσα (και τους θεωρώ) απίστευτα βαρετούς, δεν νομίζω να γνώριζα κάποια άλλη μπάντα.

Μέχρι που πριν κάμποσο καιρό βρήκα τυχαία τους Poccolus και αμέσως μετά τους Zpoan Vtenz στο Metal Archives. Μια κριτική του δίσκου αυτού με 100% βαθμολόγηση και πολύ καλά λόγια, ήταν αρκετά για να ψάξω από περιέργεια για αυτό το δίσκο.

Και ξέρετε, στην εποχή του internet δεν είναι καθόλου δύσκολο. Μερικά λεπτά μετά είχα το URL, και το επόμενο πρωί είχα και τον δίσκο. Απλά πράγματα. Αν κυκλοφορούσε ακόμα, θα τον αγόραζα με την πρώτη ευκαιρία - ίσως βρεθώ τυχερός στο μέλλον και τον πετύχω ξεχασμένο, σε κάποιο mailorder, ίσως και να μην τον δω ποτέ μπροστά μου ή στην δισκοθήκη μου.

Αλλά θα έχω ακούσει τη μουσική του.

Και αυτός ο δίσκος, αν και μουσικά δεν έχει και τόση σχέση (συνδέονται μόνο ως προς την επικότητα, όχι τον ήχο), είναι κάτι σαν το Onyx (ως προς τον βαθμό σημασίας) της Λιθουανίας.

Ερχόμενος στο φως πριν από 11 χρόνια, την χρυσή εποχή της Λιθουανικής σκηνής, απ' όσο κοίταξα στο MΑ (μετά το 1999 σχεδόν όλες εκείνες οι μπάντες σίγησαν... κρίμα...), ο δίσκος αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στον χώρο του επικού pagan metal, παγκοσμίως. Εξαιρετικοί μουσικοί, που νοιώθουν αυτό που κάνουν, μέσα από ανορθόδοξες και νεωτεριστικές συνθέσεις (κάθε τραγούδι είναι διαφορετικό!!! το πρώτο είναι εντελώς black metal σύνθεση, το επόμενο θα είναι ακουστικό, το μεθεπόμενο έχει μόνο χωρωδία και πλήκτρα και ούτω καθεξής), και όλα αυτά σ εένα δίσκο που από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο, έχει μια πραγματικά παγανιστική, ειδωλολατρική ατμόσφαιρα δάσους, τελετών επίκλησηςς κατώτερων θεών και δαιμόνων, σκοτεινών παραμυθιών με πολέμαρχους και χωρικούς - κοιτάξτε ξανά το εξώφυλλο και θα καταλάβετε τι εννοώ. Τέτοια ατμόσφαιρα θυμάμαι πως συνάντησα στο The Bastard των HoM, στην χαμένη κασέτα των Vetche, στα full-lengths των Wojnar, στα πρώτα demos των Nokturnal Mortum, στο 13 Roses των Ceremonial Castings, αλλά μια δουλειά τέτοιου ήχου που η φρεσκάδα της να μου έκανε τόση εντύπωση, είχα καιρό να ακούσω (λάθος, και το Livin' In Hysteria των Heaven's Gate ήταν καθηλωτικό, αλλά μιλώ για black metal τώρα).

Με τη γνώση πως ένα μόνο τραγούδι του δίσκου δεν σημαίνει τίποτα απολύτως, καθώς καθένα είναι διαφορετικό, μπορείτε να ακούσετε το πρώτο κομμάτι δεξιά, για μια μικρή, πολύ μικρή γεύση.

ARCKANUM - BOKA VM KAOS

2009-06-11T00:22:00.000-07:00

1. Bafomet (Capitvlvm IV) 05:18
2. Vm Kaos Gatvm Ok Kosmos (Capitvlvm I) 05:57
Total playing time 11:15

Μια από τις ιστορικότερες και μυστι(κιστι)κότερες (sic) μπάντες της Σουηδίας, στην ατμοσφαιρικότερη και πιο απλή, προσιτή, in your face δουλειά της. Εξαιρετικός ήχος στις κιθάρες, εξαιρετική παραγωγή, ενοχλητική ατμόσφαιρα (με την καλή έννοια), μικρή διάρκεια, ο ιδανικός δίσκος για να μπει κανείς στην μουσική τους - μετά περνάει στο Kostogher.

Άγιος ο Μπάφομετ!

...

2009-06-05T23:41:00.000-07:00

MENHIR - HILDEBRANDSLIED

2009-05-21T12:49:00.000-07:00

1. Das alte Lied des Windes 06:20
2. Des Kriegers Gesicht (Ulfhednar) 05:36
3. Intro 01:33
4. Das Hildebrandslied - Teil I 09:00
5. Das Hildebrandslied - Teil II 05:33
6. Dein Ahn 06:01
7. Weit in der Ferne 07:32
Total playing time 41:37

Τους Menhir τους γνώρισα στα τέλη του 2004, όταν περνούσα κάποια απογεύματα σε κάποιο net cafe της Πάτρας, ψάχνοντας νέες μπάντες που κινούντο στο φάσμα του pagan metal, τότε. Έμπαινα στις ιστοσελίδες τους, κατέβαζα ό,τι τραγούδια ή samples είχαν ανεβάσει εκεί, και μετά προσπαθούσα να κρίνω ό,τι άκουγα, με μόνο γνώμονα τα γούστα μου.

Στις διακοπές τότε, δεν θυμάμαι ακριβώς ημερομηνία, είχα βρεθεί και στην ιστοσελίδα των Menhir. Είχαν ανεβάσει ένα κομμάτι από τη - τότε - τελευταία δουλειά τους, το αρκετά καλό Ziuwari, συγκεκριμένα το κομμάτι Das Verborgene Reich. Θυμάμαι πως η εισαγωγή, με αυτή την μεσαιωνική αίσθηση, αυτό το ρωμαιοκαθολικό πράγμα που μου έβγαζε, ήταν ο λόγος που είχα αφήσει το τραγούδι να παίζει, σε φουλ ένταση, ενώ ήμουν στο υπόγειο και κάτι έκανα, δεν μπορώ να θυμηθώ τι.

Τότε δεν υπήρχαν τα blogs για να βρω την δισκογραφία τους, και αναγκαζόμουν να περνάω μερικά απογεύματα την εβδομάδα online στο Soulseek, ελπίζοντας να βρω άλλους χρήστες, που είχαν κάποια κομμάτια των Menhir. Με τα πολλά, κατάφερα να συμπληρώσω τα Ziuwari, Thuringia, Buchonia, με το τελευταίο να είναι το all-time αγαπημένο μου των Menhir, από το πρώτο δευτερόλεπτο που το άκουσα.

Οι Menhir από τότε προσπαθούσαν να κάνουν κάτι δικό τους. Ενέπλεκαν πολύ τα πλήκτρα με την μουσική τους, και οι συνθέσεις τους μερικές φορές ακουγονταν κουραστικές, σαν να μην πήγαιναν κάπου συγκεκριμένα... Για κάποιο λόγο με απογοήτευαν, και αναρωτιόμουν πόσο μπορεί μια μπάντα με την ηλικία τους, και 3 full-lengths στο ενεργητικό της, να μην μπορεί να κάνει μια καλή, ολοκληρωμένη, ξεχωριστή δουλειά, που να μην κοπιάρει άλλους και να παίζει μουσική με τον τρόπο της.

Όλα αυτά μέχρι πριν από δύο ακριβώς χρόνια, όταν κυκλοφόρησε το Hildebrandslied.

Ήδη από το πρώτο riff, καταλαβαίνει κανείς πως κάτι τρέχει. Ο κλειστοφοβικός ήχος που είχαν σε προηγούμενες κυκλοφορίες τους, λόγω των πλήκτρων, έχει δώσει τη θέση του σε έναν πολύ πιο ανάλαφρο, αέρινο, ξεκούραστο ήχο, που είναι πιο προσιτός στα αυτιά του ακροατή, με τα πλήκτρα να συνοδεύουν πολύ όμορφα τα riffs. Η εισαγωγή του πρώτου κομματιού, και το δεύτερο από τη μέση και μετά, δείχνουν πως κάτι έχει αλλάξει στους Menhir, ωριμότητα σε συνδυασμό με καθαρό όραμα για τη μουσική τους.

Αλλά δεν είναι πριν από την τριλογία (Intro, Hildebrandlied I & II) που ο δίσκος απογειώνεται. Για να ακούσουμε αυτές τις τρεις συνθέσεις την μία πίσω από την άλλη, θα άξιζε να περιμένουμε και άλλα δέκα χρόνια. Φοβερή ατμόσφαιρα, όμορφη μουσική (το Ι, που μπορείτε να ακούσετε δεξιά, είνα μια απίστευτη σύνθεση) και μια μπάντα που ακούγεται φοβερα δεμένη, έπειτα από εξαντλητικές πρόβες, και τη σιωπή 6 ετών, μετά το Ziuwari.

Τα επόμενα δύο τραγούδια είναι σαν τα δύο πρώτα, με μεμονωμένες αναλαμπές, που τα κάνουν ενδιαφέροντα, αλλά κατά τη γνώμη μου, οι Menhir βρήκαν το σημείο στη μουσική τους που πρέπει να εξελίξουν, για να κάνουν ακόμα καλύτερες δουλειές στο μέλλον. Προτείνεται, ένας από τους καλύτερους δίσκους του 2007.

RUNDAGOR - STRONGHOLD OF RUINS

2009-05-17T23:23:00.000-07:00

1. Unmalicious Satan Son 03:19
2. Taking Wings Away to Silence 04:21
3. Stained by Torture 03:03
4. Stronghold of Ruin 08:19
5. Reflection Thru Eternal Battles 07:33
6. In Wrath of Rewarding 10:00
7. Woundprink's 05:13
8. Sowing With Sparks 02:02
Total playing time 43:50

Πάντα μ’ άρεσαν τα υπόγεια συγκροτήματα, αυτά που έβγαλαν ένα δίσκο ή δύο δίσκους που περιείχαν καλή μουσική, και έπειτα χάθηκαν στη λήθη της ανυπαρξίας για διάφορους λόγους, προσωπικούς και μη. Με ιντρίγκαρε όλο αυτό το πράγμα και ακόμα το κάνει, προσπαθούσα και προσπαθώ να καταλάβω γιατί τέτοιες μπάντες χάθηκαν τόσο άδοξα, χωρις να ηχογραφήσουν κάτι περισσότερο για να αφήσουν πίσω τους – δεν μιλάμε πλέον για διεθνή καριέρα και τέτοιες βλακείες, έχουν αλλάξει οι εποχές. Πλέον αξίζει μόνο η καλή μουσική, και τίποτα άλλο, κάτι που με βρίσκει πολύ σύμφωνο.

Οι Rundagor ήταν μια από αυτές τις μπάντες. Μέσα της δεκαετίας του ’90 και στη Ρωσία το BlazeBirth Hall, αποτελούμενο από (τότε, πλέον έχουν σαπίσει) εξαιρετικούς μουσικούς (και εντελώς σκατά ανθρώπους) ερχόταν σε επαφή με τα NS θέματα και άρχιζε να παίρνει μια πολύ πιο επική, μελαγχολική και ψυχρή χροιά, έχοντας μαζέψει μερικές από τις πιο ιστορικές μπάντες της Ρωσίας στις τάξεις του. Branikald, Forest, Rundagor, Sternatis, Volkoten, Raven Dark, αργότερα τους Vargleide (μετονομασία των Forest) και τελευταία τους Nitberg, το ρόστερ φαντάζει (και είναι) εντυπωσιακό, μάλλον καλύτερο και από των Μαύρων Λεγεώνων της Γαλλίας (μόνο οι Mutiilation και οι Vlad Tepes.άξιζαν πραγματικά από αυτούς), αλλά πλέον το BlazeBirth Hall βασίζεται εν πολλοίς στη φήμη του και μόνο.

Έχοντας ρίξει το βάρος τους περισσότερο στις νέες μπάντες, όπως τους Temnozor, τους Walknut, Krynitza και κάποια άλλα project, και έχοντας χάσει αρκετά από τα ιδρυτικά του μέλη, μόνο ο επονομαζόμενος Kaldrad Branislav, σπαρμένος σε τρία συγκροτήματα, παραμένει ζωντανός από τα αρχικά μέλη, να κρατά με τη σειρά του ζωντανό το Hall. Η αλλαγή στον ήχο των Forest στο τελευταίο CD, η ακινησία των αεικίνητων Branikald εδώ και 8 χρόνια, οι κυκλοφορίες των τελευταίων ετών που αποτελούνται από compilations και επανακυκλοφορίες κυκλοφορημένων και ακυκλοφόρητων δίσκων όλων των συγκροτημάτων (όπως το Nitberg, που είχε ηχογραφηθεί το 2000 και κυκλοφόρησε πρόπερσι, και το Raven Dark, ίδια φάση ακριβώς) και όλη αυτή η σιωπή, δείχνει πως ο χαμός του Irminsson το 2005 (μάλλον δολοφονία, αν και δεν έχει γίνει εντελώς γνωστό) στάθηκε μοιραία για όλα τα υπόλοιπα συγκροτήματα.

Οι Rundagor είχαν πέσει σε ανυπαρξία πολύ πιο πριν, ήδη από τα τέλη του ’98. Φτιαγμένοι από τον Dagorath, κυκλοφόρησαν δύο demos που δεν διέρρευσαν ποτέ και πουθενά (σε αντίθεση με άλλα demos μπαντών του Hall), έπειτα ένα full-length με τίτλο «Stronghold Of Ruins», το οποίο απ’ ό,τι φαίνεται δεν πρέπει να είχε καν εξώφυλλο (αυτό που πλασάρεται σαν εξώφυλλο στο Metal Archives είναι η μια από τις δύο σελίδες αφιερωμένες σε αυτούς στο compilation/split Hammerkrieg, που κυκλοφόρησε πριν μερικά χρόνια και έχει κομμάτια από 5 μπάντες του Hall, μπορώ να βάλω και τις δύο, τις έχω σε πολύ καλή ανάλυση), έπειτα ηχογράφησαν δύο full-lengths (τίτλοι: «Elements Of Warmonger» και «BeastReal») τα οποία δεν κυκλοφόρησαν ποτέ και αναμένονται κάποια στιγμή να κυκλοφορήσουν, αφού ο Branislav ασχολείται με επανακυκλοφορίες τώρα πια και μετά… Σιωπή.

Στη σελίδα των Rundagor, στο compilation που ανέφερα πιο πάνω αναφέρεται αυτό:

During 1998 the 4th unnamed album was composed, but only 3 tracks from this material were recorded before RUNDAGOR has ceased to exist, due to the Dagorath’s betrayal and BlazeBirth Hall’s revenge.

Στη σελίδα των Forest (ήταν και εκεί μέλος), λέει πως ο Dagorath εγκατέλειψε και ο Branislav με τον Irminsson άρχισαν να τον απειλούν μαζί με τσιράκια τους, οπότε αυτός έφυγε από την πόλη που έμεναν και έκτοτε η τύχη του αγνοείται…

Η μουσική των Rundagor ακολουθεί τα ακατέργαστα και επικά μονοπάτια των υπόλοιπων συγκροτημάτων, μόνο που έχουν ΠΟΛΥ πιο ακατέργαστο ήχο, θυμίζει πολύ το Madrigal των Ulver – για να πιάσει κανείς αυτά που παίζει ο Dagorath, πρέπει να έχει πολύ καλά ηχεία, ή να ακούσει τη μουσική του με ακουστικά. Ο δίσκος ακούγεται «μονορούφι» από την αρχή μέχρι το τέλος, και έχει φοβερές συνθέσεις, είναι σίγουρο πως αν είχε κυκλοφορήσει από άλλη μπάντα, υπό διαφορετικές συνθήκες (όπως και γενικά η μουσική του Hall) θα μιλούσαμε για ιστορικές δουλειές στο χώρο του epic black metal – ακούστε το riff στο 02:10 του κομματιού που έβαλα δεξιά και θα καταλάβετε.

Μακάρι κάποια στιγμή να κυκλοφορήσουν και οι δίσκοι που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ, έστω αν πλέον το Hall πνέει τα λοίσθια.

PAYSAGE D' HIVER - WINTERKALTE

2009-05-15T12:46:00.000-07:00

1. Ich schreite... 19:10
2. Ich starre... 12:29
3. Einsamkeit... 14:53
4. Winter... 20:31
5. Eintritt in die Sphären... 11:07
6. Finsternis... 14:46
Total playing time 01:32:56

Ατμοσφαιρικό, μινιμαλιστικό, ψυχρό black metal. Οι Paysage με τις εξαιρετικές τους κυκλοφορίες έχουν δημιουργήσει πλέον το δικό τους μύθο στη σκηνή, συναγωνιζόμενοι σε συμπεριφορά και cultίλα, αλλά και ατμόσφαιρα τους Moonblood. Είναι αρκετά δύσκολο να επιλέξω δίσκο από τον ορυμαγδό μουσικής που έχουν φτιάξει - και αυτό επειδή κάθε προσπάθεια τους είναι μοναδική. Από αυτή τη black metal δουλειά, μέχρι π.χ. το Die Festung που είναι μόνο ορχηστικό ambient, δεν μπορείς να βρεις κοινά σημεία αναφοράς για να κρίνεις κάτι, πέρα από την ατμόσφαιρα.

Αν πρέπει να επιλέξω κάποια σύνθεση τους, και να αποκαλέσω "μαγευτική" πάντως, αυτή είναι το το απίστευτο, μαγευτικό Schnee από το split με τον Vinterriket.

Μπάντα μόνο για μερακλήδες και ψυχάκηδες. ;)

ΥΓ: Τραγούδι τη Δευτέρα. Μέχρι τότε ακούστε τα παλιά.

LUNAR AURORA - ANDACHT

2009-05-13T06:33:00.000-07:00

1. Glück 11:09
2. Geisterschiff 07:53
3. Dunkler Mann 08:39
4. Findling 09:44
5. Der Pakt 07:56
6. Das Ende 08:38
Total playing time 53:59

Οι Lunar Aurora είναι μια από τις σημαντικότερες μπάντες που έβγαλε η black metal σκηνή, τον καιρό που άρχιζε να εξερευνείται περισσότερο το υβρίδιο black-metal-με-οπερετική-μορφή-και-πλήκτρα-να-δίνουν-ατμόσφαιρα. Ήταν ο καιρός που αυτοί κυκλοφόρησαν το φοβερό Weltengonger που ακόμα και σήμερα ακούγεται απίστευτα μουντό αλλά και φρέσκο – την ίδια στιγμή που όμως έβγαινε αυτός ο δίσκος, υπήρχαν και άλλες μπάντες που με κάποιες κυκλοφορίες με πιο mainstream ήχο και αρκετά πιο μεγάλες εταιρείες, κατάφεραν κουτσά στραβά να στήσουν το γύφτικο τους τσαντίρι και να συνεχίσουν…

Ταπεινοί, οι LA συνέχισαν. Η μια κυκλοφορία διαδεχόταν την άλλη, κάνα δυο splits (βρείτε αυτό με τους μεγάλους Paysage d’ Hiver), ήρθε κάποια στιγμή το Zyklus (με την ελαφρώς αδύναμη παραγωγή, που προσθέτει όμως σε ατμόσφαιρα) και συνέχισαν, μετά τo Mond και τέλος, προτού διαλύσουν (ή κάνουν διάλειμμα…) έβγαλαν και το Andacht για να θυμούνται κάποιοι τι μπαντάρα ήταν και τι άφησαν πίσω τους τόσα χρόνια.

Το πρώτο κομμάτι αργεί να ξεκινήσει, ένα ακαθόριστο sound pollution περίπου για ένα λεπτό με μια αμυδρή χορωδία από πίσω κάνει τον ακροατή να βαριέται, μόνο μέχρι να ξεκινήσει το απίστευτο πρώτο riff. Η παραγωγή είναι μια από τις καλύτερες που είχαν ποτέ (συγκρίνεται με αυτήν του Mond, αλλά αρκετά καλύτερη), ο ήχος είναι τσιμεντένιος (η κιθάρα είναι πραγματικό ΤΕΙΧΟΣ, αλλά θέλει μαεστρία για να ακούγεται μέσα από αυτό το τείχος και η ακουστική κιθάρα – ακούστε το Findling δεξιά), τα drums ακούγονται πολύ καλά, και η όλη ατμόσφαιρα κεντιέται με τα πολύ κινηματογραφικά samples που χρησιμοποιούν οι LA.

Από τους καλύτερους δίσκους των τελευταίων ετών.

FJORD - VINLANDIC NORTHERN HERITAGE

2009-05-11T00:15:00.001-07:00

1. The Calling 03:36
2. Odin's Wrath 04:10
3. To Enter the Halls of Gold 03:56
4. Shores of Vinland 05:56
Total playing time 17:41

Μέσω απλών groovy συνθέσεων, στιγμιαίως εμπνευσμένες από τον Odin κατά τη διάρκεια των προβών όπως είχαν πει και οι ίδιοι σε μια συνέντευξη, αλλά τόσο, μα τόσο φοβερών, οι Fjord προσπαθούν να γυρίσουν στα εντελώς βασικά του viking black metal και εν πολλοίς το καταφέρνουν.

Ο τοίχος της κιθάρας και τα φοβερά φωνητικά θυμίζουν πολύ, ίσως υπερβολικά πολύ, όλες τις μπάντες του BlazeBirth Hall πριν το 2000, όπου όλες ακούγονταν σχεδόν ίδιες, με εκείνο τον μουντό, ψυχρό, καταθλιπτικό black metal ήχο τους (π.χ. Forest), αλλά και που η μουσική τους ήταν από το καλύτερο black metal που έχει γραφτεί.

Οι Fjord προτείνονται, και στα τέλη του έτους αναμένεται ο πρώτος τους δίσκος από την ελληνική Totenkopf Propaganda.

THE ONE - I, MASTER

2009-05-05T22:41:00.000-07:00

1. . 03:20
2. . 04:42
3. . 03:35
4. . 06:32
5. . 10:04
6. . 02:28
Total playing time 30:41

Ο Άρχων του Ενός έχει όλα τα φόντα να είναι ένας από τους σημαντικότερους δίσκους της χρονιάς. Το χαοτικό black metal του Αλέξανδρου πήρε επιτέλους μορφή, στακάτο, ρυθμικό, γρήγορο και αργό, πορωτικό, χάος πραγματικό. Μετά το πολύ καλό αλλά και ελαφρώς ανώριμο Guardians Inhuman, η επιστροφή σηματοδοτεί πολυπλοκότερες και σκοτεινότερες συνθέσεις με ήχο και παραγωγή που ρουφάει τον ακροατή μέσα και με νέα προσθήκη τα φωνητικά σε στυλ ψαλμωδίας, που θυμίζουν τον Attila στο De Mysteriis των Mayhem.

Ενδιαφέροντα σημεία: Το πρώτο κομμάτι τελειώνει ανορθόδοξα και είναι ενοχλητικό, το solo κόβεται στην μέση και την πρώτη φορά που το άκουσα από mp3 σκέφτηκα πως κάτι συνέβη με το αρχείο και δεν είναι ολόκληρο το τραγούδι, τελικά ανακάλυψα ότι το ίδιο συμβαίνει και στην αυθεντική έκδοση. Το τέταρτο κομμάτι είναι φοβερό και η ηχογράφηση από χριστιανικό ναό από τη μέση του κομματιού και μετά, τα «αλληλούια» να μπλέκονται σπειροειδώς με τα παρανοϊκά γέλια της κόλασης και όλα αυτά υπό τη σκέψη ενός απίστευτου, ρυθμικού riff, είναι απίστευτη ηχητική σκηνή μέσα σε δίσκο (και αυτό έχω βάλει στο κουτάκι δεξιά). Το επικό πέμπτο κομμάτι είναι το highlight όλης της προσπάθειας με το ακουστικό folky πέρασμα στη μέση του και αμέσως μετά το καλύτερο riff του δίσκου να δίνει το ρυθμό (τι φοβερό riff, τώρα το ακούω ξανά) μαζί με τα φωνητικά εν είδη ψαλμωδίας, ενώ το τελευταίο ambient κομμάτι (που επαναλαμβάνει επί δυόμιση λεπτά κάτι που έκαναν οι Jaldaboath στα πρώτα δευτερόλεπτα του Hark The Herald EP, δεν ξέρω ποιος έκλεψε ποιον και αν όντως έπεσε αντιγραφή) επιβεβαιώνουν ότι και με διάρκεια μόλις πάνω από 30 λεπτά, ένας black metal δίσκος αν είναι προϊόν εμπνεύσεως, μπορεί να σταθεί άνετα από μόνος του.

ΥΓ: Το εξώφυλλο που παραθέτω επάνω είναι στην πραγματικότητα του οπισθόφυλλο του δίσκου – αυτό συμβαίνει επειδή δεν κατάφερα να βρω σε ικανοποιητικό μέγεθος το εξώφυλλο κάπου.

MARDUK - HEAVEN SHALL BURN ... WHEN WE ARE GATHERED

2009-05-04T10:11:00.000-07:00

1. Summon the Darkness 00:21
2. Beyond the Grace of God 05:17
3. Infernal Eternal 04:41
4. Glorification of the Black God 04:52
5. Darkness It Shall Be 04:40
6. The Black Tormentor of Satan 04:15
7. Dracul Va Domni Din Nou In Transilvania 05:39
8. Legion 05:55
Total playing time 35:40

Ήρεμα ταξιδιώτη, τα βάσανα σου σχεδόν τελείωσαν… Σταμάτα να μπουσουλάς, ξέρω πως έχεις εξαντληθεί, κουρελιασμένος, αφυδατωμένος μέσα στην φλογερή, αποπνικτική μαύρη έρημο, ο ιδρώτας στο μέτωπο σου είναι τα τελευταία σου αποθέματα νερού… Σταμάτα, κάτσε κάτω, και άκουσε με, δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνεις πια, ούτε υπάρχει διέξοδος μέσα από τα πιο μαύρα σου όνειρα… Εδώ υπάρχουν μόνο μνημεία χτισμένα από χέρια δαιμόνων, εδώ το μάτι σου πέφτει μόνο πάνω σε νεκροκεφαλές και κόκαλα ανθρώπων του θεού που είχες στην προηγούμενη ζωή, εδώ βλέπεις την πραγματικότητα μπροστά στα μάτια σου, την κόλαση έτσι όπως πραγματικά είναι, ενσαρκωμένη με πόνο, μοναξιά, απελπισία και το αιώνιο, κολασμένο αίσθημα της ανύπαρκτης ασημαντότητας και έναν φλογισμένο ουρανό, με το πύρινο στόμα του ανοιχτό, να φτύνει φωτιές. Και έτσι όπως κοιτάς ψηλά, άκου τα ουρλιαχτά, σκίζουν τον άνεμο χωρίς πόνο, δαίμονες – να έρχονται άραγε για εσένα;… Τι σημασία έχει, ταξιδιώτη… Μέσα στο έρεβος, χαμένος μέσα στο βασίλειο του δοξασμένου Πρίγκηπα αυτού του κόσμου, μόνος στην γη του Μαύρου Θεού, θα είχες τα κότσια ή την ηλίθια ιδέα να ζητήσεις έλεος;… Δεν υπάρχει έλεος ή συμπόνοια ή αγάπη ή φιλοπονία και φιλοκαλία ή αυτό το αίσθημα ασφάλειας που οι εφήμεροι, αδύναμοι, δειλοί θνητοί ζητούν κάτω από τη σκέπη του νεκρού, τρυπημένου μεσσία τους που τους κατέστησε ανίκανους και πρόβατα – άμα το ήθελες αυτό, δεν έπρεπε να πατήσεις ποτέ πόδι στη γη Του. Εδώ μόνο οι ερινύες των μαύρων ονείρων σου θα σε ξεσκίσουν σε τόσα κομμάτια όσα και ο ιερός του αριθμός και η θύμηση σου θα χαθεί όπως και τόσες άλλες… Δεν υπάρχει επιστροφή, ταξιδιώτη… Το μόνο που σέβεται Αυτός είναι η δύναμη, και πρέπει να είσαι θεός από μόνος σου για να σου δώσει μια ευκαιρία ο Αβαδδών… Είσαι;…

MOONBLOOD - REHEARSAL 11 (WORSHIPPERS OF THE GRIM SEPULCHRAL MOON)

2009-04-29T11:35:00.000-07:00

1. ...to Be Immortal 05:42
2. Don't Fear the Dark 07:43
3. Path to Thy Funeral Light, Part 1 04:02
4. Path to Thy Funeral Light, Part 2 03:53
5. Entering the New Kingdom 04:34
6. Procreated Through the Sperm of Astaroth 09:00
7. The Templation of the Night Empress 04:35
8. Then Came the Silence 07:37
9. Cathedral of Restless Souls 06:52
10. Nocturnal Shades in the Moonlight 06:53
11. A Shadow Is Born in Hell 05:50
12. Worshippers of the Grim Sepulchral Moon 15:12
Total playing time 01:21:53

Black metal κασέτες ηχογραφημένες σε τετρακάναλα, από δύο άτομα, μέσα στη δεκαετία του ’90, κάπου στη Γερμανία, όλα αυτά μέσα σε μπάνια, αποθήκες και γκαράζ. Η σκοτεινή και cult παραφιλολογία γύρω από τους Moonblood δεν κόπασε και δεν πρόκειται να κοπάσει ποτέ, ειδικότερα από τη στιγμή που αυτό που άφησαν πίσω τους, αυτή η πλούσια δισκογραφία αποτελούμενη από κασέτες και βινύλια (ούτε ένα CD, όλα όσα κυκλοφορούν είναι bootlegs) περιέχει ένα δείγμα του καλύτερου, επικότερου, ατμοσφαιρικότερου, πιο αληθινού black metal που παίχτηκε ποτέ.

Οι κασέτες δεν ξεκίνησαν σαν δισκογραφικές δουλειές για τους Moonblood, δεν τις έβλεπαν σαν κυκλοφορίες. Στην αρχή απλά έμπαιναν στο «studio» τους, ηχογραφούσαν τα κομμάτια που πρόβαραν για μήνες νωρίτερα, έφτιαχναν ένα υποτυπώδες, ακόμα και αστείο εξώφυλλο, έγραφαν με το χέρι τους τίτλους των τραγουδιών, έβγαζαν φωτοτυπίες, έκαναν 100 – 200 κόπιες της κάθε κυκλοφορίας για να τις μοιράσουν σε φίλους και γνωστούς του underground και αυτό ήταν – εν πολλοίς, χρησιμοποιούσαν και οι ίδιοι τις κασέτες τους για να θυμούνται τα τραγούδια που έπαιζαν.

Αυτές οι ίδιες κασέτες κατέληξαν όμως σήμερα να πωλούνται ακριβά στο ebay και κατέστησαν την φήμη των Μoonblood ισχυρή στο underground, συντηρώντας τον μύθο τους ακόμα και μετά το τέλος, πριν μερικά χρόνια.

Η μουσική των Moonblood αποτελείται από ένα ψυχρό, ηχητικά ακατέργαστο black metal με εξαιρετικές επικές και δαιδαλώδεις συνθέσεις χωρίς επαναλήψεις και solos (με την παραδοσιακή έννοια), ενώ τα φωνητικά είναι όσο πιο ψυχρά μπορούν να είναι. Θυμίζουν τους παλαιούς, εποχής demo Darkthrone (και πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς), αλλά έχουν ένα εντελώς δικό τους στίγμα, που φέρνει περισσότερο σε επικής φαντασίας φόρμες.

Το Rehearsal 11 αποτελεί μια από τις καλύτερες δουλειές τους, και αν και ο ήχος είναι ακατέργαστος, εν τούτοις η μουσική καταφέρνει να περάσει εξαιρετικά στο αυτί του ακροατή παρ’ όλες τις δυσκολίες, και να γίνει κατανοητή. Τα δύο full-lengths που κυκλοφόρησαν, αν και ωραία, μου φαίνεται πως δεν είχαν αυτό το eerie feeling που έχει η κασέτα.

Γενικά, όλη τους η δισκογραφία προτείνεται.

TRAITORS GATE - DEVIL TAKES THE HIGH ROAD

2009-04-27T09:56:00.000-07:00

1. Devil Takes the High Road 04:05
2. Love After Midnight 03:36
3. Shoot To Kill 03:25
Total playing time 11:06

Καρδιά της δεκαετίας του '80, το heavy metal να κυριαρχεί καθώς ήταν η εποχή που τα υπόλοιπα παρακλάδια ήταν στα σπάργανα (το thrash ήταν νεογέννητο, κάπου εκεί ξεκινά η πρώτη φουρνιά του black, ενώ γεννιέται σιγά σιγά και η death σκηνή της Florida με μπροστάρηδες τους Morbid Angel) και οι ανεξάρτητες παραγωγές στην Βρετανία αλλά και τις ΗΠΑ έδιναν και έπαιρναν, με το NWOBHM να συνεχίζει ακόμα, αλλά με την αρχική του ορμή να έχει αρχίσει να καταλαγιάζει - παρ' όλα αυτά, πολλοί οπαδοί του NWOBHM ήχου θεωρούν την εξαετία 1982 - 1988 το απαύγασμα της heavy metal δημιουργικότητας.

Ως ένα μικρό προοίμιο του δέυτερου μισού αυτού του έτους, που σκέφτομαι να παρουσιάσω περισσότερες κλασικές (και όπως πάντα υπόγειες) heavy metal δουλειές (έχω πολλές στο νου μου), είπα να κοσμήσω το blog με το μοναδικό EP των Traitors Gate και τα τρία κομμάτια του, που περιέχουν εκείνο το αγνό, ανόθευτο, μελωδικό heavy metal, με το οποίο ξεκινήσαμε (σχεδόν) όλοι να ταξιδεύουμε σε αυτή τη μουσική. Enjoy!

DARKSPACE - DARK SPACE III

2009-04-24T09:39:00.000-07:00

1. Dark 3.11 11:04
2. Dark 3.12 10:40
3. Dark 3.13 11:48
4. Dark 3.14 11:01
5. Dark 3.15 03:34
6. Dark 3.16 14:09
7. Dark 3.17 16:58
Total playing time 01:19:14

Υπάρχει ένα τραγούδι δεξιά, στο κουτί. Το review θα σταματήσει εδώ, γιατί δεν έχω να πω τίποτα για τον δίσκο.

Spoke in the wheel...

2009-04-14T14:08:00.000-07:00

Inferno μέρα τέταρτη

2009-04-13T09:14:00.000-07:00

Πρωινό ξύπνημα και επίσκεψη στο neseblod (βρίσκεται στην οδό Rathkes gate) για αγορά βινυλίων. Πολύ πράμα αλλά πανάκριβες τιμές. Κατά τις έξι στο Rockefeller για την πρώτη μπάντα, τους Koldbrann. Δυστυχώς το κινητό μου είχε ξεμείνει από μπαταρία αυτή τη μέρα. Θα μου πεις τώρα τί σχέση έχει αυτό. Απλό, το χρησιμοποιώ ως σημειωματάριο για να γράφω τα τραγούδια που παίζουνε. Ξέμεινα λοιπόν από μπαταρία και έτσι δεν είχα την ευκαιρία να γράψω τα κομμάτια που παίξανε αυτή τη μέρα. Ωραίο black metal παίξανε οι Koldbrann αξιοπρόσεκτοι, θα τους ψάξω περισσότερο.

Σειρά είχανε οι Helheim, ήθελα να τους δω από καιρό, ευτυχώς τους πέτυχα εδώ γιατί την προηγούμενη φορά που παίξανε στο Λονδίνο έλειπα και τους έχασα. Παίξανε αρκετά κομμάτια (και από τους παλαιούς), φύγανε και μας αφήσανε μια ωραία μουσική αίσθηση στα αυτιά. Μου άρεσε ιδιαιτέρως που πίσω τους παιζότανε συνεχώς πλάνα από νορβηγικές ασπρόμαυρες βίκινγκ ταινίες, κορυφαία έμπνευση.

Ακολουθήσανε οι Troll, παίξανε black metal αλλά σε σημεία είχανε πολύ περίεργο βιομηχανοποιημένο ήχο. Εν πάσι περιπτώσι παίξανε αρκετά καλά, ο κόσμος γούσταρε από κάτω.

Σειρά είχανε οι Samael, δε θα έλεγα ότι είναι και από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα αλλά λόγω των δύο πρώτων δίσκων τους ήθελα να τους δω. Βγήκανε με drum machine, παίξανε καλά, σε αρκετούς φάνηκε ότι παίζανε play back, ίσως και να έχουνε δίκαιο γιατί το μπάσο ακουγότανε ακόμα και όταν ο μπασίστας έκανε παύσεις, αλλά ίσως να ήτανε και οι υπολογιστές από πίσω. Τέλος πάντων, παίξανε αρκετά γνωστά τραγούδια, δε θα έλεγα ότι με ενθουσίασαν ιδιαιτέρως, ήτανε καλή συναυλία αλλά δε θα τους ξαναέβλεπα. Ένα τραγούδι πριν το τέλος κατέβηκα στο John Dee για να δω τους Code. Παίξανε γύρω στη μία ωρα, ωραίο black metal με αργά και γρήγορα μέρη, παίξανε και το Brass Dogs, τελειώσανε και ξαναανεβήκαμε πάνω να δούμε τους Carpathian Forest.

Δε θα έλεγα ότι μου αρέσουνε ιδιαιτέρως αλλά είπα να τους δω μιας και ήμουνα εκεί. Αρχίσανε την πράσταση με μερικές ημίγυμνες γυναίκες στη σκηνή, να φοράνε ψεύτικα πέη, και κάποιον ημίγυμνο να κρατάει τη νορβηγική σημαία. Σε κάποια φάση μία από τις κοπέλες άρχισε να κάνει πεολειχία στην άλλη και κάπου εκεί τελείωσε το πρώτο τους κομμάτι (και εξαφανιστήκανε οι κοπέλες). Συνεχίσανε μέχρι τις 2 αλλά είχα φύγει στη μέση. Μπορεί σε κάποιους να αρέσουνε αλλά εγώ τους βρίσκω βαρετούς.

Τελείωσε και αυτό, ωραία περάσαμε, κόσμο γνωρίσαμε, βόλτες κάναμε... Φέρε τε το επόμενο :)

Inferno μέρα τρίτη

2009-04-13T06:47:00.000-07:00

Αφού κάναμε κάποιες επισκέψεις σε μερικά αξιοθέατα του Όσλου κατά τις οχτώ και κάτι πήγαμε στο Rockefeller. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να δω τους Vreid (μας είχε φάει ο ποδαρόδρομος για τις επισκέψεις και ξεκουραζόμασταν στο ξενοδοχείο). Η πρώτη μπάντα που είδα ήτανε οι Swallow the Sun, συμπαθητικό μελωδικό doomο-death αλλά και πάλι δε μου κάνανε ιδιαίτερη εντύπωση.

Κατά τις δέκα και κατέβηκα στο John Dee για να δω τους Root, άλλο κλασσικό συγκρότημα. Ο Big Boss βγήκε στη σκηνή ντυμένος καλόγερος (του Σατανά) και τραγούδησε κάποια κορυφαία κομμάτια (Song for Satan, Endowment, Hobitov, Aposiopesis, Lucifer), έπεσε αρκετό headbanging, ειδικά στο Song for Satan έγινε ένας ψιλοπανικός. Λίγο πριν το τέλος έφυγα για να πάω πάνω να δω τους
Keep of Kalessin. Παίξανε γρήγορο black metal και κομμάτια (μεταξύ των άλλων) όπως τα Origin, Kolossus, Crown of the Kings, Reclaim, Come Damnation και Wells of Darkness.

Δεν έκατσα να δω περισσότερο. Τους Paradise Lost τους έχω πια βαρεθεί (βγάλανε κάποιες καλές κυκλοφορέις στην αρχή και όλη η φήμη τους βασίζεται εκεί πάνω).

Inferno μέρα δεύτερη

2009-04-13T05:44:00.000-07:00

Η δεύτερη μέρα (9 Απριλίου) ήτανε που από τα ορεκτικά περάσαμε στο κυρίως πιάτο. Η μέρα άρχισε από το πρωί καλά, στο ξενοδοχείο είδαμε αρκετά μέλη συγκροτημάτων (μεταξύ αυτών και τον Σπύρο από τους Septic Flesh) φάγαμε αρκετό πρωινό (θα πάθουμε καμιά χοληστερίνη με τόσα αυγά που φάγαμε) για να μας κρατήσει και βγήκαμε στο Όσλο για βόλτα.

Επίσκεψη στο Sound of Noise, ένα δισκάδικο ακριβώς απέναντι από το Rockefeller. Λίγα βινύλια, αρκετά cds, και τσουχτερές τιμές (όχι και 20 λίρες ρε πούστη μου για Kreator), δεν πήρα τίποτα.

Κατά τις εξίμιση με εφτά παρά πήγαμε στο Rockefeller. Οι Meshuggah είχανε ακυρώσει (ευτυχώς γιατί αυτό το μοντερνο-thrash που υποτίθεται ότι παίζουνε μου τη δίνει στα νεύρα. Εν τάξει δε λέω καλό είναι να εξελίσσεται ο ήχος αλλά όχι τόσο πολύ ώστε να ξεφεύγει από τα όριά του) λόγω κάποιου προβλήματος και τη θέση τους πήρανε οι The Batallion.

Πρώτο συγκρότημα που πρόλαβα να δω ήτανε οι Negura Bunget, τους είδα προς το τέλος και μου αφήσανε καλές εντυπώσεις αν και δεν ήτανε κάτι το ιδιαίτερο θα έλεγα. Παίξανε black metal με αρκετά progressive στοιχεία.

Σειρά είχανε οι Kampfar με τον κλασσικό τους black ήχο με κάποια παραδοσιακά στοιχεία. Παίξανε γύρω στα 45 λεπτά, καθόμουνα πίσω πίσω με μια μπύρα στο χέρι όλη την ώρα και τους παρακολουθούσα. Τραγούδια δε συγκράτησα, άλλως τε όλοι οι τίτλοι τους είναι στα νορβηγικά, είναι δύσκολο να τους θυμάσαι.

Σειρά είχανε οι The Batallion που δυστυχώς έκανα το λάθος να πάω στο διπλανό δωμάτιο της συναυλίας για βινύλια και τους έχασα (όταν συνειδητοποίησα πόσο γαμάνε ήτανε πλέον αργά). Πρόλαβα τρία τραγούδια τους μόνο και με ξετινάξανε. Γρήγορο μπυρόβιο thrashο-black μέταλ, ντυμένοι λες και βγήκανε από τα '80 και με κλασσικές ατάκες (το μέταλ θέλει αρχίδια, τεστοστερόνη κλπ) με αφήσανε κεχηνότα. Κρίμα γιατί δεν τους ήξερα και έχασα την ευκαιρία να τους απολαύσω. Έχουνε μπει πάντως στην ουρά των βινυλίων που θέλω να αγοράσω.

Περνάμε στους Septic Flesh, όπου πρέπει να ομολογήσω ότι μέχρι και το The Fallen Temple ήμουνα πολύ ένθερμος υποστηρικτής τους. Από το Revolution DNA όμως και μετά απόγοητεύτηκα τόσο πολύ που τους παράτησα τελείως. Δεν παίξανε κανένα (μα κανένα λέμε) κομμάτι από τα παλαιά τους (κρίμα γιατί ήθελα πολύ να ακούσω έστω και κάποια από αυτά), επικεντρωθήκανε κυρίως στο νέο τους δίσκο (Communion, Anubis, Lovecraft's Death, We the Gods, Persepolis) και κάποια από τα προηγούμενά τους όπως το Red Code Cult. Τα συναισθήματα που μου αφήσανε ήτανε ανάμεικτα, τα κομμάτια ήτανε καλύτερα από αυτά του Revolution DNA αλλά όχι στην αίγλη των παλαιών. Τελικά έκανα καλά που τους παράτησα.

Σειρά είχανε οι Pestilence, ο σχεδόν αποκλειστικός λόγος που πήγα στο φεστιβάλ (τί να κάνω, με αυτούς μεγάλωσα). Με αρκετά κιλά παραπάνω, και ξυρισμένα κεφάλια βγήκανε στη σκηνή γύρω στη μία το πρωί. Περίμενα τον ήχο πιο κλασσικό, αλλά εν τάξει, εξελίσσεται η τεχνολογία, τα μηχανήματα αλλάζουνε, δεν είναι δυνατόν να παίζεις όπως ακριβώς πριν 20 έτη. Γαμήσανε, παίξανε πολύ δυνατά (το μοναδικό συγκρότημα που είδα να χτυπιούνται και να γίνεται σχιζοφρένεια σε όλο το φεστιβάλ) και μας αφήσανε με ένα ωραίο βουητό στα ώτα μας. Το καινούργιο τους άλμπουμ δεν το είχα ακούσει αλλά ακούστηκε συμπαθητικό. Από τα παλαιά τους παίξανε το Chemo Therapy, The Process of Suffocation, Chronic Infection, The Secrecies of Horror, Mind Reflections, Lost Soul, Out of the Body και δύο ακόμα που δεν τα αναγνώρισα. Δεν παίξανε δυστυχώς το Parricide που ήθελα πολύ να το ακούσω, αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε και όλα. Ένα μεγάλο μπράβο στους Pestilence που σεβαστήκανε τους οπαδούς τους και παίξανε κάποια κλασσικά κομμάτια, όχι σαν τους Septic Flesh που είδανε το inferno μόνο ως μέσο προώθησης του νέου τους δίσκου.

Μικρά πραγματάκια για την δεύτερη μέρα.

Η μπύρα που έχουνε στη Νορβηγία είναι ό,τι χειρότερο έχω πιει στη ζωή μου. Ειλικρινώς δεν έχω ξαναπιεί χειρότερο νερομένο πράγμα. Αξίζει να δώσεις δέκα κορώνες παραπάνω και να πάρεις μια πραγματική μπύρα όχι το ξερατό που προσφέρουνε και σου το χρεώνουνε και 6 λίρες.

Είδα πολλούς (μα πάρα πολλούς) Έλληνες, πώρωση. Τελικά είμαστε από τους πιο πωρωμένους οπαδούς, τρέχουμε παντού και δε μασάμε μία.

Inferno μέρα πρώτη

2009-04-13T05:25:00.000-07:00

Το inferno είναι ένα ετήσιο φεστιβάλ που γίνεται στο Όσλο όπου συμμετέχουνε κυρίως συγκροτήματα black/death ήχου. Διαρκεί τέσσερις μέρες και το όλο σκηνικό παίζεται σε δύο clubs, το Rockefeller και το John Dee (στην ουσία είναι ένα κτήριο με δύο clubs, το John Dee στο υπόγειο και το Rockefeller στο ισόγειο). Η τιμή του εισιτηρίου είναι γύρω στις 100 λίρες και για τις τέσσερις ημέρες αλλά υπάρχει η δυνατότητα να αγοράσει κάποιος εισιτήριο μόνο για κάποιες μεμονωμένες ημέρες.

Η πρώτη μέρα είναι κυρίως ημέρα προθέρμανσης. Αρκετές μπάντες παίζουνε σε κάποια clubs εκτός Rockefeller και έχεις την επιλογή να δεις όποιες θέλεις. Για την πρώτη μέρα προτίμησα να δω Vulture Industries και Earth στο Victoria. Οι πρώτοι παίζουνε ένα μείγμα black metal με αρκετή ατμόσφαιρα. Δε μου αρέσανε ιδιαιτέρως, ο ήχος τους ήτανε κάπως ξερός και γυαλισμένος, πολύ μοντέρνος για τα γούστα μου. Παρ' όλα αυτά παίξανε αρκετά ωραία τραγουδάκια (μη ρωτάτε για τίτλους ιδέα δεν έχω) και η ώρα πέρασε ευχαρίστως.

Σειρά είχανε οι Earth με ψιλοταξιδιάρικα κομμάτια (μου θυμίσανε Ozric Tentacles σε πολύ αργές ταχύτητες) αλλά βαρετοί μετά από ένα σημείο και πέρα καθώς μου ακούγονταν μονότονα τα τραγούδια τους. Επίσης τίτλους δε θυμάμαι.

Και ενα πράγμα που μου κάνανε εντύπωση· σε συναυλία μέταλ υποτίθεται ότι είμαστε, δεν χορεύουμε λες και ακούμε Bryan Adams (ναι αυτό το λέω για κάποιες κοπέλες μπροστά μου που είχανε ξεσαλώσει λες και έπαιζε ο Bon Jovi).

SCALD - WILL OF THE GODS IS GREAT POWER

2009-04-08T08:05:00.000-07:00

1. Night Sky
2. Sepulchral Bonfire
3. A Tumulus
4. In The Open Sea
5. Eternal Stone
6. Ragnaradi Eve
7. Bilrost
8. Sepulchral Bonfire (Version '95) (Bonus Track)

Agyl (Maxim Adrianov) tragically died on 6th of September, 1997. His untimely departure spelled an end to the existence of the band Scald. Your voice is worthy of Valhalla, so let it forever resonate in the ears of gods you had praised. IN MEMORY 17.10.1972 – 06.09.1997

Έπειτα από τόσα χρόνια που ασχολούμαι με αυτή τη μουσική και όλους τους δίσκους που έχω ακούσει, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως κάθε χώρα είναι ικανή να βγάλει και διαμάντια και σαβούρα, στο θέμα της μουσικής. Το αν μια χώρα θα ξεφύγει ποιοτικά ή όχι (π.χ. η Αγγλία, η Γερμανία, η Σουηδία, η Νορβηγία), είναι ένας περίπλοκος συνδυασμός παραγόντων που εμπλέκουν τόσο κάθε είδους συνθήκες που υπάρχουν σε μια τέτοια χώρα (βιοτικές, μουσικές και πάει λέγοντας) όσο και τα μουσικά μυαλά που αυτή γεννάει.

Και πάντα βλέπουμε πως ενώ οι «μεγάλες» μουσικά χώρες έχουν καπαρώσει με τις μπάντες τους τις πρώτες θέσεις σε τέτοιο βαθμό που δυσκολευόμαστε όλοι να κατατάξουμε «εθνικά» έναν εξαιρετικό metal δίσκο, οι μικρότερες χώρες έχουν βγάλει τέτοια διαμαντάκια, κατά 99% προϊόντα σπάνιας εμπνεύσεως, φοβερής φρεσκάδας, και αστείρευτης μουσικής ευφυΐας, που μπορούμε να τα επιλέξουμε γρήγορα και αμέσως – κατά κάποιο τρόπο έτσι δικαιολογείται και η ύπαρξη μεταλλικής σκηνής σε αυτές τις χώρες. Ναι, π.χ. η Ελβετία δεν έχει και καμιά φοβερά πολυπληθή σκηνή, αλλά από τη στιγμή που έχει βγάλει τους Hellhammer και Celtic Frost, τους Coroner, τους Eluveitie και μερικούς άλλους, τι τις χρειάζεται περισσότερες μπάντες;

Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με το καλύτερα φυλαγμένο μεταλλικό μυστικό της Ρωσικής στέπας, έναν δίσκο που χάθηκε τόσο αθόρυβα όσο αθόρυβα βγήκε στην επιφάνεια – αν και κατά τη γνώμη μου, αυτός ο δίσκος θα έπρεπε να εμφανιστεί και να χαθεί με μπουμπουνητά και κεραυνούς του Thor και το γιατί θα το καταλάβει μόνο όποιος τον ακούσει.

Το κείμενο που έβαλα στην αρχή του κειμένου είναι αυτό που βλέπει όποιος κοιτάξει το booklet του δίσκου αυτού. Με τον θάνατο του Agyl (αυτοκινητιστικό δυστύχημα, νομίζω), οι Scald διέλυσαν και συνέχισαν ως Tumulus. Το γιατί, δεν μπορούμε πλέον να το ξέρουμε – ίσως να χάθηκε η κινητήρια δύναμη, το πνεύμα, ο συνδετικός κρίκος πίσω από τη μπάντα, ίσως και απλά οι υπόλοιποι να μην θέλησαν να προχωρήσουν χωρίς αυτόν. Το θέμα και ταυτόχρονα δυστύχημα, είναι πως χάθηκε μια από τις καλύτερες, επικότερες, καθαρότερες, πιο παθιασμένες φωνές που πέρασαν ποτέ από τη σκηνή αυτή, αφήνοντας πίσω της μόνο το WOTGIGP σαν προσωπικό μνημείο.

Οι Scald έπαιζαν πρωτόλειο, αργό doom metal με επιρροές κυρίως από Bathory και Candlemass (τα Hammerheart & Epicus Doomicus Metallicus πρέπει να τα είχαν λιώσει), ενώ σε σημεία, στις πιο γρήγορες στιγμές τους και στα solos, θυμίζουν πολύ και τους θεούς Manilla Road. Τα τύμπανα είναι βαθιά και ωραία, το μπάσο όσο χρειάζεται, δίνει βάθος στα τραγούδια, η κιθάρα πεντακάθαρη, ψυχρή, έτσι όπως πρέπει να ακούγεται ένας viking metal δίσκος και ύστερα είναι τα φωνητικά – τα φωνητικά…

Υπάρχει μια συνωμοταξία συγκροτημάτων που έχουν ξεπηδήσει κυρίως από τις σκανδιναβικές χώρες, χοντρικά την τελευταία πενταετία με δεκαετία, και τα οποία έχουν αναγορεύσει τα πλήκτρα σε μουσικές θεότητες, χρησιμοποιώντας τα παντού, ακόμα και όταν τα τραγούδια χρειάζονται λίγο χώρο για να κλάσουν – πόσο μάλλον να αναπνεύσουν. Αυτά τα συγκροτήματα παίζουν ως επί το πλείστον επικό viking metal αλλά κάποιος – κακός σύμβουλος – τους έχει πει πως για να παίξει κανείς αυτό το είδος πρέπει να φορτώνει τα τραγούδια του με πλήκτρα ως εκεί που δεν παίρνει, ακόμα και να σολάρει με τα πλήκτρα, να έχει λίγα καθαρά φωνητικά και πολλά ηλίθια και κακόγουστα growls (όχι καθαρόαιμα black metal φωνητικά…), να φορά λυκίσιες και αρκουδίσιες γούνες και να ποζάρουν σε σκηνές μάχης στο φακό, και γενικά να δείχνουν ηλίθιοι και καραγκιόζηδες – δεν έχω πρόβλημα να μιλήσω για τους Turisas, τους MoonSorrow, Wintersun, Tyr, Finntroll και λοιπά καραγκιοζιλίκια που φτιάχνουν μουσική τίγκα στην υπερβολή με πολλές δόσεις ποζεράδικης vikingίλας – χώνοντας (και) το viking metal στα σαλόνια…

Οι Scald απέδειξαν με αυτό το δίσκο πως εν έτει 1996, με πρωτόγονη αισθητική και με τα πενιχρά μέσα ενός φτωχού στούντιο στο Yaroslavl ήταν δυνατό να φτιάξουν μια Δ-Ι-Σ-Κ-Α-Ρ-Α με περισσότερη ατμόσφαιρα από όση θα μπορούσαν ποτέ να δημιουργήσουν αυτές οι πλαστικές μπάντες στα στούντιο τους – οι κιθάρες τους είναι όσο ψυχρές χρειάζεται (θυμίζουν Hammerheart, όπως ξαναείπα), τα πλήκτρα τους είναι παρόντα καθ’ όλη τη διάρκεια των τραγουδιών, αλλά κάνουν την εμφάνιση τους σε στρατηγικά σημεία των τραγουδιών (στο φοβερό A Tumulus ας πούμε, σχεδόν ανοίγουν κουβέντα με τον Agyl), και ο τραγουδιστής, ο τραγουδιστής… Είναι κρίμα που χάθηκε τέτοια φωνή. Το χαζόκουτο δίπλα έχει το πρώτο τραγούδι – αλλά όλος ο δίσκος είναι μνημειώδης…

British steel @ Camden underworld

2009-04-04T15:48:00.000-07:00

Η καλή η μέρα από το πρωί φαίνεται, και πράγματι σήμερα ήτανε μια καλή μέρα από το πρωί. Όχι μόνο διότι ήτανε ηλιόλουστη και ζεστή, αλλά και επειδή είχα την ευκαρία να απολαύσω θρυλικά NWOBHM συγκροτήματα. Με σύμμαχο αρκετά pints guiness και αρκετό κόσμο, άρχισε κατά τις 5 το απόγευμα στο Camden underworld το τέταρτο φεστιβάλ βρετανικού ατσαλιού, παραδοσιακού ατόφιου μέταλ. Δε θα έλεγα ότι είμαι και πολύ οπαδός του παραδοσιακού μέταλ, αλλά για 12,5 λίρες (15 στην είσοδο) δε θα το έχανα με τίποτα.

Έναρξη κατά τις πέντε λοιπόν με τους Ιρλανδούς Celtic Legacy, αρκετά μεταγενέστερο συγκρότημα (σε σχέση με τα υπόλοιπα) οι οποίοι παίζουνε παραδοσιακό μέταλ με αρκετές επικές χρειές. Δυστυχώς έφτασα στο Underworld κατά τις 5.20 (ευχάριστη έκπληξη το ότι είχε αρκετό κόσμο από την αρχή) και μπόρεσα να προλάβω παρά μόνο δύο τους κομμάτια, το Resurrection (το οποίο κράτησε αρκετή ώρα) και ένα άγνωστο για εμένα (είπαμε δεν είμαι και πολύ οπαδός αυτού του είδους). Συνολικά πρέπει να παίξανε γύρω στα 35-40 λεπτά από τα οποία δυστυχώς πρόλαβα μόνο τα 15 τελευταία.

Δεύτερο συγκρότημα στη σκηνή ήτανε οι Bitches Sin, αρκετά παλαιό συγκρότημα, προσφάτως επανασυνδεμένο και με νέο δίσκο. Μοιράσανε μαθήματα πραγματικού NWOBHM και μας αφήσανε κεχηνώτες. Παίξανε αρκετά τραγούδια από τον τελευταίο τους δίσκο (Metalize, Selling Paradise και Red Skies) και κάποια από τους παλαιούς Ain't life a bitch?, Stranger on the Shore και μερικά ακόμη τα οποία δεν τα γνώριζα. Συνολικώς πρέπει να παίξανε γύρω στα 40-45 λεπτά. Χαρακτηριστικό της μπάντας ήτανε ένα νέος μπασίστας, αρκετά κοντός (που ψιλοέμοιαζε με τον Dio) ντυμένος με δερμάτινα και καπέλο. Πολύ cult μορφή.

Σειρά είχανε οι Elixir, άλλοι παλαιοί NWOBHMάδες και αυτοί. Παίξανε για 40-45 λεπτά και τραγούδησαν κομμάτια όπως τα Knocking on the gates of hell, Midnight Messiah και το κορυφαίο (από τα αγαπημένα μου και από τα λίγα που γνωρίζω από αυτούς) Treachery όπου έγινε ένας ψιλοχαμός. Γενικώς παίξανε αρκετά κομμάτια τα οποία δε τα γνώριζα.

Μετά από αρκετή καθυστέρηση ανέβηκαν οι Pagan Altar (και αυτοί μεταγενέστεροι) στη σκηνή, οι οποίοι δυστυχώς παίξανε μόνο δύο τραγούδια (το ένα από αυτά το Lords of Hypocrisy) και τελειώσανε. Ο λόγος είναι ότι ο τυμπανιστής εκλωβίστηκε στην κίνηση (από ότι έμαθα είχε γίνει ένα ατύχημα στο δρόμο και είχανε ακινητοποιηθεί όλα τα αυτοκίνητα) και έφτασε πολύ αργά. Δυστυχώς ο χρόνος είχε ήδη περάσει και δεν μπορέσανε να παίξουνε πολύ. Ο λόγος είναι ότι το Underworld χρησιμοποιείται και ως club μετά τις 11.00 το βράδυ οπότε ο χρόνος της συναυλίας ήτανε περιορισμένος. Κρίμα διότι φαινότανε αρκετά καλοί και γούσταρα να ακούσω ζωντανές τις εκτελέσεις των τραγουδιών.

Με αυτά και με αυτά έφτασε 9.30 η ώρα όταν οι Cloven Hoof βγήκανε στη σκηνή (δυστυχώς αρκετοί είχανε ήδη φύγει και είχε λιγότερο κόσμο από ότι στους Elixir). Από τα πιο αρχαία NWOBHM συγκροτήματα, τα σπάσανε όλα, και μας δώσανε υπερβολική δόση μετάλλου με κομμάτια όπως Nova Battlestar (ΠΩΡΩΣΗ), Gates of Gehenna, Astral Rider, Fugitive, Dominator, Mistress of the forest, Laying down the law και κανά δυο ακόμα. Το μόνο παράπονο που έχω από τους Cloven Hoof είναι ότι δεν παίξανε το Reach for the sky, αλλά όκ, παίξανε το Nova Battlestar και το σώσανε.

Άντε και του χρόνου.

Μερικές φωτογραφίες που τράβηξα από το κινητό μου

WYRD - HEATHEN

2009-04-02T12:40:00.000-07:00

1. Heathen 51:11
Total playing time 51:16

Μέσα σε 52 λεπτά μουσικής μπορούν να χωρέσουν τα πάντα – κυριολεκτικά τα πάντα. Και όταν μιλάμε για ένα μόνο τραγούδι, που φιλοδοξεί να είναι κάτι σαν γιγάντιο, μεγάλου μήκους έργο τέχνης, ο μινιμαλισμός του σκοτεινού, μονολιθικού black metal είναι μονόδρομος προς την καταστροφή ή ίσως προς μια ατραπό που οδηγεί στη βαρεμάρα.

Thankfully, this is not the case, που θα έλεγε ένας Άγγλος, για το Heathen, και αυτό διότι μέσα σε αυτά τα 52 λεπτά ακούμε ναι μεν κυρίως black metal, αλλά διανθισμένο με τόσα διαφορετικά πράγματα, μελωδίες, θέματα, ήχους, που αν οδηγούν σε κάτι που πρέπει σώνει και καλά να ονομάσουμε «καταστροφή», αυτό είναι το μέγεθος. Το κομμάτι θα μπορούσε άνετα να χωριστεί σε τέσσερα ή πέντε μικρότερα κομμάτια, πεντάλεπτα, δεκάλεπτα, δεκαπεντάλεπτα, ώστε να κρατηθεί και η συνοχή του δίσκου, αλλά και να είναι προσιτό και ευχάριστο για τον ακροατή, που τώρα ίσως να προσπαθεί να φτιάξει ένα πλάνο του δίσκου στο μυαλό του και δεν μπορεί, λόγω των συχνών αλλαγών σε ευχάριστες μελωδίες (που δεν πρόκειται να ξανακούσει στο υπόλοιπο του δίσκου), σε στίχους, και σε ατμόσφαιρα – και δεν είναι καθόλου κακός δίσκος. Έχει ακουστικές κιθάρες και σκέτα ακουστικά περάσματα, καθαρά φωνητικά για να τονώσουν το ηρωικό συναίσθημα, σκληρά για να θυμίσουν πως μιλάμε για μάχη και σκοτωμούς, φυσικούς και ambient ήχους με επανάληψη που θυμίζουν προχριστιανική βόρεια Ευρώπη, είναι ευχάριστος στην ακοή, και σίγουρα είναι δουλεμένος… Απλά υπάρχει αυτή η μικρή παραφωνία: Μιλάμε για ένα μόνο κομμάτι.

Όσοι αρέσκονται σε μεγάλα τραγούδια, θα βρουν μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά στα αυλάκια του Heathen – όσοι δεν αρέσκονται, προβλέπω πως ίσως να ξεκινήσουν μια νέα σχέση με το rewind και το fast forward του cd player τους ή του WMP…

Heathen Assault

2009-03-30T01:10:00.000-07:00

Αυτό θα ήταν ένα από τα καλύτερα ερασιτεχνικά live videos που υπάρχουν στο YT, αν ο ηλίθιος τύπος που το τράβηξε δεν γκάριζε εκτός τόπου, χρόνου και νότας και δεν φώναζε γαμιόλεεεεεεεεεες σαν κάφρος.

HELLHAMMER - DEMON ENTRAILS

2009-03-29T00:25:00.000-07:00

Disc 1
1. Intro 00:58
2. Messiah 04:18
3. The Third Of The Storms (Evoked Damnation) 03:02
4. Buried And Forgotten 06:01
5. Maniac (Re-recorded Version) 03:46
6. Eurynomos 03:10
7. Triumph Of Death (Re-recorded Version) 06:58
8. Revelations Of Doom 03:03
9. Reaper (Re-recorded Version) 02:28
10. Satanic Rites 07:18
11. Crucifixion (Re-recorded Version) 02:45
12. Outro 02:01

Disc 2
1. Crucifixion 03:04
2. Maniac 04:01
3. (Execution) When Hell's Near 02:38
4. Decapitator 02:07
5. Blood Insanity 04:22
6. Power Of Satan 04:11
7. Reaper 02:06
8. Death Fiend 02:35
9. Triumph Of Death 05:15
10. Metallic Storm 02:19
11. Ready For Slaughter 03:36
12. Dark Warriors 03:03
13. Hammerhead 02:48
14. Angel Of Destruction 02:58
15. Bloody Pussies 04:59
16. Chainsaw 03:58
17. Sweet Torment 02:09
Total playing time 01:41:57

Εξαιρετικό.

Δεν είμαι και ο μεγαλύτερος thrash metal fan, αλλά αυτό που ακούω αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να πω, πως δεν είναι εκπληκτικό. Και τα τρία demos των Hellhammer σε δύο CD, η πρώιμη black metal αισθητική, ο thrashy ήχος του black metal σε σπερματική μορφή, απλές, προσιτές, ευκολοχώνευτες συνθέσεις, ατμόσφαιρα προβάδικου και φοβερή καθαρότητα στην παραγωγή (δεν έχωακουσει και τις αυθεντικές κασέτες για να πω με σιγουριά, αλλά αυτό που ακούω εδώ είναι ΓΑ-ΜΑ-ΤΟ). Αυτό και το Apocalyptic Raids είναι οι μόνες τους κυκλοφορίες που χρειάζεστε, ακόμα και ως Celtic Frost δεν μ' αρέσουν τόσο πολύ! Σπεύσατε!

ΥΓ: Σκεφτόμουν να μη βάζω best-of και επανακυκλοφορίες, αλλά τελικά στο μέλλον θα βάλω, ειδικά από συγκροτήματα που έχουν χαθεί εντελώς με ένα ή δύο demos.

Agalloch - Camden Underworld 26/3/2009

2009-03-26T16:58:00.000-07:00

Οι άξιοι απόγονοι των δύο πρώτων δίσκων των Ulver που τόσο αγαπήσαμε (copyright: Μίλτος), λίγο από Falkenbach, λίγο από Ulver και λίγο από... Agalloch. Mε μία λέξη: ΓΑΜΗΣΑΝ. Δε θυμάμαι τραγούδια, δε θυμάμαι τίποτα (ας είναι καλά οι μπύρες) αλλά θυμάμαι ότι η συναυλία ήτανε ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ! Η επιτομή του μέταλ.

GRAND MAGUS - MONUMENT

2009-03-25T09:14:00.000-07:00

1. Ulvaskall (Vargr) 05:45
2. Summer Solstice 03:58
3. Brotherhood of Sleep 05:40
4. Baptised in Fire 08:11
5. Chooser of the Slain (Valfader) 05:19
6. Food of the Gods 04:21
7. He Who Seeks Shall Find 10:29
Total playing time 43:45

Το Monument των GM αποτελεί ένα μνημείο στο αργό και επικό doom bluesy metal, πιστό στους Sabbath, τους BOC, τους Thin Lizzy, λοξοκοιτώντας και λίγο προς την μεριά των Bathory και των Manowar, ενώ θυμίζουν και τα πιο σκοτεινά ξαδερφάκια των Black Label Society: εκεί που οι BLS αντιπροσωπεύουν τον αμερικάνικο νότο με bourbon και Harleys, οι GM έρχονται από τα βουνά καβαλώντας άλογα, πίνοντας ουίσκι σε κέρατα και φωνάοζντας «skåååål»! Αργό, μάγκικο, με τσαγανό και δικό του ρυθμό, από το πρώτο τραγούδι σε βάζει κατ’ ευθείαν στο ρυθμό που θέλει ενώ και οι αυξομειώσεις στις ταχύτητες στα μετέπειτα κομμάτια το κάνουν πολύ πιο ενδιαφέρον – με εξαιρετική παραγωγή (ηχογραφήθηκε σε ένα στούντιο που βρίσκεται μέσα σε μια σπηλιά στην ορεινή Σουηδία, αν θυμάμαι καλά) και κρυστάλλινο θηριώδη ήχο, αποτελεί τον πρόγονο του περσινού εξωπραγματικού Iron Will (το ενδιάμεσο Wolf’s Return δεν με εντυπωσίασε) και όσοι αρέσκονται σε τέτοια ακούσματα δεν έχουν παρά να το βρουν όσο πιο σύντομα μπορούν, αλλιώς η κατάρα του θεού του metal για τους δίσκους που δεν ακούσαμε, θα πέσει πάνω τους.

OCTOBER FALLS - THE STREAMS OF THE END

2009-03-20T04:14:00.000-07:00

1. Shores of Fire 06:36
2. White Northern Soils 05:51
3. Funeral Pyres 06:28
4. The Streams of the End 03:03
Total playing time 21:58

Βγαίνοντας σήμερα το πρωί από το σπίτι και ενώ χιόνιζε, άκουγα αυτό το δίσκο, που είχε αναφέρει πολύ παλιότερα ο Πάνος. (τι καιροί και αυτοί, τώρα βλέπω τα σχόλια και γελάω :D)

Έπειτα από τους πρώτους, όμορφους, αλλά και αδιάφορους πρώτους δίσκους (Tuoni, Marras) και πριν από το επίσης καλό αλλά και επίσης αδιάφορο Sarastus (και οι τρεις δίσκοι αξίζουν μόνο για να παίζουν στο background ενώ κάνετε άλλα πράγματα, δεν έχουν να επιδείξουν κάτι φοβερό) οι October Falls αποφάσισαν να δείξουν ότι μπορούν να παίξουν και black metal με πολύ ενδιαφέροντα και folky τρόπο. Αν και στο full length (ονόματι The Womb Of Primordial Nature) αναπτύσσουν τη μουσική τους με πολύ πιο ενδιαφέροντα τρόπο, αυτό το EP σίγουρα βοηθά σαν εισαγωγή στη μουσική τους. Με πολύ προσιτή διάρκεια, εξαιρετική παραγωγή, πολύ ωραίες συνθέσεις και χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα, είναι ό,τι πρέπει, για όσο έχουμε ακόμα χειμώνα.

LUTOMYSL - DE PROFUNDIS

2009-03-18T08:17:00.000-07:00

1. Thou Shalt Shine! 06:20
2. The Blade Of Reality 05:57
3. Peace Is Not Found! (Ode To Lucifer) 06:08
4. The Night 07:17
5. Angel With The Sign Of Damnation On His Brow 06:44
6. Autumn Etude In Crimson Tones 04:29
7. My Way 06:52
8. Proclamation 06:47
Total playing time 51:40

Την προηγούμενη εβδομάδα μέσα σε όσα έκανα, άκουσα και ολόκληρη την δισκογραφία των Lutomysl. Εφόσον οι συστάσεις από τον Αττίλα ήταν καλές και η Ουκρανία είναι αρκετά γνωστή για την underground black metal σκηνή της, πρέπει να ήταν θέμα χρόνου για να κάτσω να τους ακούσω.

Ήδη από τον πρώτο δίσκο σου κινούν την περιέργεια για τα όμορφα σιδηροδρομικά riffs τους, αλλά κάτι δεν κάθεται καλά στο αυτί. Μπορεί να είναι ο ήχος της κιθάρας που απλώς δημιουργεί ένα κακόγουστο πράγμα σαν σιδερένιο, ηλεκτρικό ουρλιαχτό αντί για μουσική (στο θέμα της κιθάρας και όσον αφορά το black metal, θέλει πραγματική μαεστρία για να ακούγεται η κιθάρα αρκετά αιχμηρή και ψυχρή αλλά όχι ενοχλητική στο αυτί – απόδειξη ότι οι περισσότερες μπάντες που έχουν βρει τον ήχο τους, σπάνια τον αλλάζουν), μπορεί να είναι τα κακάσχημα φωνητικά (και στο Decadence είναι ΦΟΒΕΡΑ ΑΘΛΙΑ ΚΑΙ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΑ, καταστρέφοντας έναν – απ’ όσο άντεξα να τον ακούσω, δύο λεπτά από το κάθε τραγούδι, τα φωνητικά με απωθούσαν υπερβολικά πολύ – εξαιρετικό δίσκο), μπορεί να είναι τα τενεκέδια που χτυπάει ο τύπος αντί για drums, μπορεί να είναι το μπάσο που είναι σχεδόν αόρατο, δεν ξέρω, μπορεί και εγώ να στράβωσα επίτηδες από την πρώτη στιγμή.

Συνηθίζω όποτε ακούω ολόκληρες δισκογραφίες, να ξεκινώ πάντα από τον παλαιότερο δίσκο, θέλοντας, κατά κάποιο τρόπο, να δω την πρόοδο της μπάντας σε όλα τα επίπεδα, στο πέρας των χρόνων. Στους Lutomysl έπειτα από τον πολύ καλό πρώτο δίσκο και τον συμπαθητικό δεύτερο (μ’ άρεσε αρκετά, αν και στο Metal Archives τον θάβουν), παρατήρησα μια κάμψη δύο δίσκων (I(')MQUI(nt)ESs/cENCE και Decadence, αν στον δεύτερο αντέξετε τα φωνητικά, σας βγάζω το καπέλο, ο πρώτος μου ήταν αδιάφορος, ούτε κρύο, ούτε ζέστη) και μετά μια επάνοδο, με το πολύ καλό Catharsis («ωραίο comeback», σκεφτόμουν) και το αριστουργηματικό De Profundis.

Και τι να πω για αυτό το ΕΠΟΣ;

Από το επιβλητικό, εναρκτήριο Thou Shalt Shine!, στο ακουστικό ιντερλούδιο στη μέση του Blade Of Reality, μετά στο ΓΙΓΑΝΤΙΟ The Night, μέχρι το επιβλητικό Proclamation που κλείνει επικά τον δίσκο (λόγω τίτλου, μου θύμησε το Proclama των Hirpus), με ένα σφιχτό ήχο που κάνει τον ακροατή να μη θέλει να τελειώσει ο δίσκος ή εν ανάγκη, να ακούγεται ΚΑΘΕ δίσκος black metal γραμμένος μετά το 2006 ΕΤΣΙ, τόσο καθαρός, τόσο ογκώδης, τόσο περιποιημένος, τόσο επιμελημένος, τόσο επαγγελματικός, τόσο άρτια φτιαγμένος και παιγμένος, το De Profundis αποτιεί φόρο τιμής στον Εωσφόρο, με στυλ και αρχίδια.

FOREST - AS A SONG IN THE HARVEST OF GRIEF

2009-03-12T05:05:00.000-07:00

1. Into The Mouth of Breath 06:57
2. By The Flame in Our Veins 06:41
3. To The Spirits Fire 05:36
4. Where the Truth is One... 06:58
5. Spilt Be, The Scum of Blood 07:43
6. As a Song in the Harvest of Grief 06:32
7. Storm till the Ocean's Heart 08:25
8. Untitled Track 07:40
Total playing time 56:32

ΠΑΓΟΣ.

LORD WIND - HERALDS OF FIGHT

2009-03-07T10:05:00.000-08:00

1. Gift of Gods 08:28
2. Fighting 'til Death 07:06
3. Hail to Gods of Victory 06:26
4. Mystery 04:22
5. Heralds of Reborn Honour 05:15
6. Today Love Tomorrow Death 03:53
7. Without Mercy & Forgiveness 09:40
8. Gates of Valhalla 09:44
9. Dark Forges of Hades 06:35
Total playing time 01:01:29

Στις παλιές εποχές, τότε που ο Λόγος σαν τρόπος επικοινωνίας, σαν μηχανική εξεύρεσης καθημερινών ή δυσεπίλυτων λύσεων και σαν ζωντανή «διαδικασία» επέκτασης του μυαλού δεν είχε πάρει ακόμα μορφή, τα πράγματα ήταν ασφαλώς πιο απλά και όλα λύνονταν εξίσου απλά. Με τον πόλεμο, με το ατσάλι, με την καρδιά.

Και γράφω αυτή την άκυρη εισαγωγή, επειδή ο βασικός άξονας αυτού του δίσκου, είναι ο πόλεμος των αρχαίων χρόνων. Μέσα σε εννέα επικά άσματα όπου ξαναζούν οι δαίμονες της μάχης και ζωντανεύουν μέσα στο μυαλό εικόνες από το παρελθόν (εγώ, ας πούμε, πάντα κάποια στιγμή, και τώρα ακόμα, θυμάμαι την εισαγωγή του Conan The Barbarian), ο Darken προσπαθεί να πλάσει με μερικές νότες έναν ολόκληρο κόσμο, έτσι όπως τον έχει στο μυαλό του, με συναισθήματα, με φωνή, με ανάσες ζωής. Και τα καταφέρνει. Είναι ο δεύτερος καλύτερος δίσκος των Lord Wind, πολύ πιο δωρικός από ό,τι είχαν παίξει πιο πριν, πολύ πιο ψυχρός από ό,τι έπαιξαν μετά, το ιδανικό soundtrack για περπάτημα στα χιόνια.

Στο ντοκυμαντέρ Metal: A Headbanger’s Journey, σε ένα σημείο προσπαθούν να εξετάσουν την μορφή που έχει πάρει το heavy metal σαν είδος μουσικής όλα αυτά τα χρόνια, τα όργανα που χρησιμοποιούνται, πως χρησιμοποιούνται, για ποιο λόγο και ποιον απώτερο σκοπό, και σε ένα σημείο παρομοιάζουν τον επικό, σκληρό, φασαριόζικο, τεράστιο ήχο του metal, με την μορφή του μουσικής του Βάγκνερ, και τους νεωτερισμούς που εισήγαγε και αυτός στην μουσική. Λένε δε, πως αν ο Βάγκνερ ζούσε σήμερα, μάλλον θα έπαιζε metal.

Δεν ξέρω αν μπορώ να συμφωνήσω. Αλλά μπορώ με τη σειρά μου να πω, πως αν ο Βάγκνερ ζούσε σήμερα και ήθελε να φτιάξει επική μουσική, θα έπαιζε κάτι σαν και τη μουσική που κρύβεται στα αυλάκια του Heralds Of Fight.

ΥΓ: Ένα τραγούδι δεξιά, και από δω και μπρος ένα τραγούδι μόνο, επειδή έχουμε κάνει μόλις 40 κριτικές και μέχρι τώρα έχουμε γεμίσει πάνω από 500 ΜΒ, από τα διατιθέμενο 1 GB. (Το τραγούδι θα το βάλω αργότερα, επειδή τώρα έχω ένα προβληματάκι με τη σύνδεση.)

Temnozor

2009-03-05T18:23:00.000-08:00

Δύο νέα τραγούδια, από τον επερχόμενο (;) δίσκο.

FANISK - NOONTIDE

2009-02-16T00:05:00.000-08:00

Αγνοήστε το εξώφυλλο, μην του δίνετε σημασία, μην το αφήσετε να σας αποσπάσει την προσοχή.

Πέρα από ιδεολογίες, πέρα από προκαταλήψεις, πέρα από την πολιτική, στα αυλάκια αυτού του δίσκου θα ανακαλύψετε ένα από τα τελευταία και πιο σημαντικά κεφάλαια του επικού και ατμοσφαιρικού black metal με progressive αντίληψη και αρχαϊζουσα αισθητική. Δαιδαλώδεις, πορωτικές και ψαρωτικές συνθέσεις, σε άλλα σημεία ψυχρές και άμεσες, σε άλλα απλές και παιχνιδιάρικες, πλήκτρα που δεν εποφθαλμιούν να πάρουν τον πρώτο λόγο στα κομμάτια αλλά απλά συνοδεύουν και «γεμίζουν» τη μουσική, ακραίοι και intellectual, δύο μουσικοί με αισθητική που κατάφεραν να την μετουσιώσουν σε 62 λεπτά εξαιρετικής μουσικής, και που ακούγεται «μονορούφι».

Πριν τρεις εβδομάδες ήρθε από ΗΠΑ (ελαφρώς αλλαγμένο το εξώφυλλο, πρώτος δίσκος που αγοράζω από Αμερική, υπερατλάντεψα…), τον έχω ακούσει τρεις φορές με στίχους, artwork και τα συναφή μπροστά μου, και κάθε φορά είναι εμπειρία. Προτείνεται.

True Norwegian Black Metal

2009-02-13T00:50:00.000-08:00

MACABRE OMEN - THE ANCIENT (ONE) RETURNS

2009-02-09T00:31:00.000-08:00

1. In Memory... 05:37
2. A Call from Gods to God 06:22
3. An Ode to Rhode 05:51
4. The Perfect Sound of North Vs. South 08:49
5. Hellas - Ode A /Ode B 11:40
Total playing time 38:19

Αργό, γρήγορο, μεθυστικό, πορωτικό, πυρετικό, σύντομο, σιδηροδρομικό, φωτεινό, ζεστό, σκοτεινό και ψυχρό, όλα και τίποτα, αλληλοαναιρούμενη μουσική μέσα στη μοναδικότητα της, ο όρος mediterranean black metal παίρνει σάρκα και οστά (ή για να είμαι σωστός, γεννιέται…) στα αυλάκια αυτού του δίσκου.

Έπρεπε να εγκαταλείψει το νησί του Ήλιου ο Αλέξανδρος, για να μεγαλουργήσει, και τα κατάφερε. Στην Αγγλία ηχογράφησε το αριστούργημα του πριν κάνα πεντάρι χρόνια και έκτοτε οι MΟ έχουν μπει στο ψυγείο, ενώ με τους The One βγάζει καινούριο δίσκο φέτος (ή ίσως να κυκλοφόρησε πέρυσι).

Η μουσική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μουντή, αν δεν υπήρχε μια πολύ καλή παραγωγή να την στηρίζει, υποβοηθώντας κάθε μικρή μελωδία στην κιθάρα να έρθει στο αυτί του ακροατή (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι μαγευτικές συμπληρωματικές ημιμελωδίτσες που γεμίζουν τα riffς στο Call) και να συνθέσει μια φοβερή ακουστική εμπειρία. Οι ηλεκτρικές κιθάρες με επικά θαλασσινά riffs, οι ακουστικές με πολύ καλές μελωδίες σαν breaks, τα πλήκτρα λίγα και καλά, χρησιμοποιημένα μόνο για να προσθέσουν εύρος στην ατμόσφαιρα, τα drums παιγμένα από ένα φοβερό και απίστευτο drummer (πως αλλιώς να χαρακτηριστεί ο drummer του Όνυχα και του Εκπεσόντα Μονόκερου;), μοναδική μάλλον παραφωνία τα φωνητικά που είναι υπερβολικά λίγα και θα μπορούσαν να είναι επίσης καλύτερα, και η μη ύπαρξη των στίχων (πέρα από μερικών αντιπροσωπευτικών γραμμών) στο booklet.

Γενικά ο δίσκος είναι ένα μικρό, άγνωστο διαμάντι, αν φυσικά αρέσκεστε στην ελληνική black metal σκηνή, κάθε κομμάτι είναι μοναδικό και θυμάμαι πως έχω ακούσει πάμπολλες φορές το In Memory ενώ στέκομαι μπροστά στην θάλασσα, πάμπολλες φορές έχω επίσης σκεφτεί πως η εισαγωγή του Call μπορεί και να είναι μια από τις πιο πορωτικές εισαγωγές που έχουν υπάρξει σε black metal κομμάτι, το Ode μετά από τα πρώτα δυόμιση λεπτά μετατρέπεται σε εφιάλτη με την spooky μελωδία στα πλήκτρα, το Perfect Sound μου θυμίζει πολύ Νορβηγία και Burzum (δεν είναι κακό τραγούδι, αλλά νοιώθω πως δεν δένει με τον υπόλοιπο δίσκο…) ενώ την εναρκτήρια φωνητική μελωδία (θα έπαιρνα όρκο πως οι στίχοι που ξεκινούν το τραγούδι είναι η φράση blood arose across the horizon) του Hellas την σιγοτραγουδούσα μανιωδώς μια εποχή.

Απλά, mediterranean black metal, παιγμένο με τον φοβερό ελληνικό τρόπο. Άμα καίγαμε και κάνα δυο εκκλησίες και σφάζονταν μερικές μπάντες μεταξύ τους, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, σήμερα θα κοιτούσαν εμάς όλοι για black metal… Δεν πειράζει. Λίγοι, εξαιρετικοί και cult. ;)

ΥΓ: Οι Macabre Omen, The One, Biomechanical, Nightrage και λοιπές μπάντες, λογίζονται ελληνικές, μην διαβάσω μαλακίες από κανέναν.

ΥΓ2: Το review του Πάνου, από το Metal Archives:

Epic Black Metal - 97%
Written by girionis on May 9th, 2007

This is the latest LP that is stuck in my turntable for hours now and I can see it staying there for weeks. First of all this is an Obscure Abhorrence production so you know what to expect, very rarely Obscure Abhorrence lets a metal fan down.

Secondly the music is simply awesome. Fast, melodic and epic black metal with slow tempos at some points and very heavy riffs. There are also some acoustic guitar breaks with keyboards at the background which give a majestic and ancient feeling to this recording. But what really makes the difference I believe is the melody. Most parts of the album are melodic, the riffs, the rhythms, even the solos and this melody comes straight from the guitars and at times from the keyboards. But do not let the word melody fool you, this is black metal sound, played with another style, more epic and heroic. Add the scarce vocals (the words are mainly narrated alongside with the music) to all this and you have a new greek epos.

The voice is classic black metal shrieking and at some points clean, especially when Alexandros narrates and chronicles the stories. The production is good with loads of distortion on the guitars and raw sound. It could have been cleaner but I think the group cared more for the feeling and the energy you would get from this album rather than a clean and polished production. Oops, the album is finished, I am off to play it again.

APUD INFEROS - APUD INFEROS (THE ROMAN UPRISING)

2009-02-05T04:39:00.000-08:00

1. Vorago 05:12
2. Irae 04:57
3. Nox Perpetua 08:34
4. Inaeco 05:36
5. Blinded 05:07
6. Ad Necem Rapi 05:16
7. Destroying The Kingdom Of Illusion 05:35
8. Where No Blade Can Reach You 05:50
Total playing time 46:07

Οι Apud Inferos, οι Hirpus, και όλες οι παρόμοιες μπάντες, είναι τα μακρινά (και εν πολλοίς άγνωστα και χαμένα) ξαδελφάκια μπαντών όπως οι Burzum, Nocternity, Lunar Aurora, Forest, Old Wainds κτλ. Είναι να αναρωτιέσαι από πού ξεπηδάνε και που χάνονται τέτοια συγκροτήματα… Κανένα περαιτέρω σχόλιο, το χαζόκουτο δίπλα έχει τρία τραγούδια, απλά ακούστε τα, αλλά πάρτε και τα ηρεμιστικά σας, καλού – κακού. :P

SUIDAKRA - EMPRISE TO AVALON

2009-02-01T05:16:00.000-08:00

1. Darkane Times 05:47
2. Dinas Emrys 01:53
3. Pendragons Fall 05:31
4. The Highking 04:00
5. The Spoils of Annwn 01:48
6. The Quest 05:19
7. And the Giants Dance... 05:13
8. Song of the Graves 05:12
9. Still the Pipes Are Calling 05:17
Total playing time 40:04

Ακριβώς τέσσερα χρόνια πριν, το μεσημέρι κάποιας Πέμπτης, είχα μάλλον κουνήσει το κεφάλι μου πολύ απότομα και δυνατά προς τα αριστερά, με αποτέλεσμα ένα νεύρο στην δεξιά πλευρά του λαιμού μου, προφανώς να βγει απ’ τη θέση του και να «καβαλήσει» ένα άλλο. Για τις επόμενες δύο εβδομάδες κουνούσα το κεφάλι μου με δυσκολία, ενώ δεν μπορούσα να στρίψω καθόλου τον λαιμό μου προς τα δεξιά – έπρεπε να στρίψω ολόκληρο το σώμα μου για να καταφέρω να δω δεξιά.

Αυτός ο εντελώς ακούσιος αυτοτραυματισμός μου, στη μνήμη μου έχει συνυφανθεί κυρίως με το πρωινό κάποιου Σαββάτου (δύο ημέρες μετά, θα έλεγα και ημερομηνία, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι ισχύει ακριβώς), όταν πήγα στο internet café στο οποίο σύχναζα τότε, στην Πάτρα, άνοιξα το soulseek, και πληκτρολόγησα απλά «suidakra emprise», για να βρω αυτό τον δίσκο. Με τον πόνο στο λαιμό μου, και την ανικανότητα να στρίψω δεξιά, οι πρώτες νότες του Darkane Times γέμισαν τα αυτιά μου και εντύπωσαν στο μυαλό μου την εικόνα που έβλεπα με τα μάτια μου – όποτε ακούω τον δίσκο, την ανακαλώ, όπως ανακαλώ και μερικές άλλες, λίγες ημέρες μετά.

Λοιπόν, οι Suidakra είναι από τις λίγες μπάντες που παίζουν ένα υβρίδιο επικού, μεσαιωνικού και thrashy black metal, και μάλιστα το κάνουν με πολύ αξιόλογο τρόπο εδώ και πολλά χρόνια – αλλά έχω ξεχωρίσει αυτή τους τη δουλειά από τις υπόλοιπες, ενώ και το τελευταίο, το ακυκλοφόρητο ακόμα Crogacht με έχει αφήσει με πολύ καλές εντυπώσεις αλλά θα πρέπει να περιμένω την αυθεντική έκδοση για να ετυμηγορήσω.

Τα riffs των Suidakra είναι αιχμηρά, κυρίως thrashy, και αρκούντως μεσαιωνικής αισθητικής ώστε να ντύνουν με πολύ πειστικό τρόπο τους στίχους (μπορεί να είναι η ιδέα μου, αλλά στον συγκεκριμένο δίσκο μου δίνουν την εντύπωση πως τα τραγούδια τα γράφουν πάνω στους στίχους και όχι το αντίθετο – μάλλον επειδή τα riffs μεταξύ στίχων και στροφών μου φαίνονται πως είναι τόσο προσεγμένα, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και νανοδευτερόλεπτο…), τα φωνητικά εναλλάσσονται μεταξύ των σκληρών και των φοβερών καθαρών, φοβερά σαν διαλείμματα είναι τα τρία μεσαιωνικά/ακουστικά κομμάτια, ενώ σε όσους η γενικότερη ατμόσφαιρα σημαίνει κάτι περισσότερο και μπορούν να βυθιστούν στον δίσκο, τα επικά και ακουστικά breaks σχεδόν όλων των metal κομματιών (π.χ. 03:14 του Highking ή 02:17 του Pendragon’s Fall) θα ακούγονται μαγευτικά και just in place για να συνεχίσει με τον ίδιο ενδιαφέροντα τρόπο το τραγούδι.

Βρείτε το Crogacht.

SLOUGH FEG - TRAVELLER

2009-01-21T12:48:00.000-08:00

1. The Spinward Marches 01:22
2. High Passage / Low Passage 03:42
3. Asteroid Belts 02:22
4. Professor's Theme 02:50
5. Vargr Moon 06:07
6. Vargr Theme/Confrontation 06:10
7. Baltech's Lament 04:12
8. Gene-ocide 04:26
9. Curse of Humaniti 02:26
10. The Final Gambit 04:35
11. The Spinward Marches (return) 01:24
12. Addendum Galactus 04:34
Total playing time 44:11

Έχω εδώ και δύο ημέρες που έχω βρει τον τελευταίο δίσκο των Slough Feg, το Hardworlder. Πίκρα και χαρά. Η μπάντα το μόνο που κάνει είναι να μου θυμίζει συνέχεια, πως είναι μια από τις καλύτερες heavy metal μπάντες εκεί έξω σήμερα, και με κάθε δίσκο τώρα πια, ο ένας καλύτερος από τον άλλο, απλά αποδεικνύουν ότι το να γράψει κανείς καλή μουσική σίγουρα απαιτεί όρεξη και έμπνευση, αλλά απαιτεί κυρίως κάβλα για τη μουσική που θα παίξεις.

Τους Slough Feg τους γνώρισα πίσω στο 2003, όταν ακόμα χρησιμοποιούσαν την μεγαλύτερη έκδοση του ονόματος τους (ήτοι, The Lord Weird Slough Feg) και μόλις είχαν κυκλοφορήσει τον παρόντα δίσκο - είναι ο δίσκος που με έχει σημαδέψει περισσότερο από όλους, όπως το Bastard των HoM με έχει σημαδέψει επίσης...

Λοιπόν η ιστορία μεταξύ ΗοΜ και SF δεν είναι μεγάλη - απλώς δύο καλοί φίλοι αποφασίζουν να φτιάξουν ο καθένας μια μπάντα, και μετά αλληλοβοηθιούνται, παίζοντας μουσική που γουστάρουν, μέχρις ότου αποφασίζουν ξαφνικά, είτε λόγω κούρασης, είτε λόγω διαφωνιών, να χωρίσουν τις μπάντες τους και να ασχοληθεί ο καθένας με τη δική του. Οι SF υπό την καθοδήγηση του ιδιοφυούς Mike Scalzi συνεχίζουν απτόητοι να δημιουργούν διαμαντάκια για τον σκληρό ήχο, ενώ οι ΗοΜ με τον John Cobbett στο τιμόνι και με τελευταίο τους δίσκο που βρήκα προ ημερών, αρχίζουν να απομακρύνονται από το metal και να περπατούν σε πιο progressive και alternative μονοπάτια - κάτι όχι απαραίτητα κακό, ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα και μου άρεσε αρκετά, απλώς δεν είναι καθαρόαιμο metal όπως μας είχαν συνηθίσει...

Τους SF λοιπόν είχα την τύχη να τους γνωρίσω πίσω στο 2003, με το πρώτο Metal Hammer που αγόρασα - τότε είχα περισσότερο τον νου μου στο St. Anger βέβαια, αλλά μου είχαν κινήσει την περιέργεια, όπως ακριβώς μου την είχαν κινήσει και κάποιοι Bathory, τότε... Το Traveller το συνάντησα μπροστά μου το καλοκαίρι του 2004 στην Αθήνα και το αγόρασα χωρίς να το πολυσκεφτώ. Μου πήρε καιρό μέχρι να το αποκωδικοποιήσω, μέχρι να το δεχτώ, μέχρι να συνειδητοποιήσω τι είδους μουσική κρυβόταν στα αυλάκια του...

Ένα φοβερό συνονθύλευμα από Thin Lizzy, Black Sabbath, Manilla Road, Manowar, αναπαλαιωμένης (καλής και γαμάτης) 80's επικής ατμόσφαιρας, παλιό, καλό, πορωτικό, αθώο, groovy, θεόρατο, καθαρό, γαμάτο HEAVY METAL της νέας εποχής! Φοβερά riffs και ψαρωτικές μελωδίες, απίστευτες φωνητικές γραμμές, guitar solos που κόβουν την ανάσα, είναι άλλο πράγμα να σας το λέω και άλλο να το ακούτε αυτό το πράγμα! Και τα τρία τραγούδια που θα βάλω στο παλιόκουτο δεξιά δεν θα πουν τίποτα, πρεπει να ακούσεται τους δίσκους τους από την αρχή μέχρι το τέλος για να καταλάβετε τι γίνεται με αυτή τη μπάντα, πως επαναπροσδιορίζουν το heavy metal των 00's, πως το παρελθόν γίνεται η καλύτερη πυξίδα για το μέλλον αυτής της σκηνής, πως αν υπάρχει ταλέντο, όρεξη, αγάπη, πάντα θα ακούμε δισκάρες, πως, πως, πως...

Εδώ και δύο ημέρες έχω κολλήσει. Πέρα από το demo των Semper Fidelis που με κόλλησε στον τοίχο, δεν ακούω κάτι άλλο, πέρα από SF και ΗοΜ, η ίδια μπάντα χωρισμένη στα δύο, οι μεν πιο heavy metal, οι δε πιο μυστηριακοί...

Κάντε μου μια χάρη: Αν σας αρέσει το παλιό, καλό heavy metal, και σε ποιον δεν αρέσει, ακούστε αυτό το CD, ή ακόμα καλύτερα, ακούστε τα όλα... Και θα με θυμηθείτε.

ΥΓ: Είναι Πέμπτη, η ώρα μόλις έχει περάσει τις 8 το πρωί, σε δεκαπέντε με είκοσι λεπτά γράφω Προσομοίοση και δεν είχα σκοπό να ανοίξω τον υπολογιστή. Να με, όμως, και να έχω βάλει το Tiger! Tiger! από το Hardworlder. Η μουσική αυτών των ανθρώπων πρέπει να ακουστεί για να κατανοηθεί, δεν περιγράφεται. Το Twilight Of The Idols εδώ, το Deadmen εδώ και εδώ (το Atavism δεν το βρίσκω τώρα), και από ΗοΜ, Bastard, August Engine, Locust Years και ο τελευταίος διπλός δίσκος, Fields/ Church Of Broken Glass. Φεύγω, γιατί γράφω, καλημέρα.

YΓ2: Εντάξει, καλά έγραψα. :P

KATAXU - ROOTS THUNDER

2009-01-14T07:42:00.000-08:00

1. Intro 02:59
2. My Name From the Forest 07:14
3. War 05:07
4. Roots Thunder 11:32
5. Nawia 03:19
Total playing time 30:11

Δεν είχα σκοπό να κάνω αυτή την κριτική, είχα βάλει άλλους δίσκους στη λίστα με τις επερχόμενες παρουσιάσεις, αλλά σήμερα έκανε πολύ κρύο και στο σπίτι έπεσα πάνω σε αυτό τον δίσκο - είχα να τον ακούσω από τον περασμένο Ιούνιο.

Είναι ο πρώτος δίσκος των Kataxu (το Hunger Of Elements έχει ήδη παρουσιαστεί παλιότερα), και είναι ο δίσκος που νομίζω πως εξασκούν περισσότερο την τακτική του "ψυχολογικού πολέμου" - τα κομμάτια έχουν τόσες πολλές εναλλαγές μέσα τους (και στο Hunger είχαν) και τέτοια επιθετικότητα, που ενώ τα ακούς σου δίνεται η εντύπωση πως σε δύο ή τρία λεπτά κάτι θα γίνει και θα αλλάξεις άποψη για τον κόσμο, τη ζωή, για τα πάντα - το Hunger, μπορεί να είναι και ιδέα μου, αλλά εστίαζε περισσόετρο στην επικότητα, ίσως και να είναι θέμα παραγωγής, αυτή του Roots είναι σίγουρα πιο ανεπεξέργαστη και ψυχρή...

Πέντε τραγούδια που μόλις ξεπερνούν τα τριάντα λεπτά, δύο black metal και τρία ambient, δεν θα πω περισσότερα καθώς δε νοιώθω να έχω λόγια για να εκφράσω τη μουσική (λες και εκφράζεται με λόγια η μουσική...), ο δίσκος είναι εξαιρετικός και σίγουρα αξίζει έστω μια ακρόαση - εγώ τον έχω ακούσει πολλές περισσότερες φορές.

HIRPUS - IANUARIA

2008-12-31T22:40:00.000-08:00

1. Proclama 07:27
2. Nirguna 05:55
3. Il Silenzio 10:19
4. Deep Dark Forest (Absurd cover) 03:12
5. Intermezzo 03:12
6. Sentenza Di Morte Per La Modernitΰ 06:26
7. Tributo Di Sangue 05:50
8. Purificazione Nel Fuoco 08:28
9. La Nostra Crociata 08:05
Total playing time 58:54

Οι Ιταλοί Hirpus με έχουν προβληματίσει πάρα πολύ. Και αυτό επειδή με ένα μόλις δίσκο όπου τα δίνουν όλα, όπου οι ταχύτητες χτυπάνε κόκκινο, όπου η ατμόσφαιρα περισσεύει, όπου κάποιοι μπορεί να εμπνευστούν για να επαναπροσδιορίσουν το black metal, όπου ακόμα και οι Nocternity νοιώθουν πως βρίσκουν έναν άξιο αντίπαλο – παραμένει όμως ένας απλός, πρώτος δίσκος και δεν ξέρω αν θα πρέπει να περιμένω περισσότερα από αυτούς, κρίνοντας πως εδώ και τόσα χρόνια (από το 2005) δεν υπάρχουν νέα τους. Ίσως και οι Hirpus να ήταν μια φωτοβολίδα, ίσως πάλι η περίοδος που διανύουμε να είναι η σιωπή πριν την καταιγίδα.

Μια ώρα καταιγιστικού, υπόκωφου, γιγάντιου, βροντερού black metal με συνθέσεις βασισμένες στην επανάληψη και σε κάτι λίγα πλήκτρα που δεν αλλοιώνουν τα κομμάτια, αλλά προσθέτουν σε αυτά, άλλοτε βάρος, άλλοτε ύφος, η ατμόσφαιρα πάντως είναι φοβερή και η επικότητα διαδέχεται την θλίψη, η θλίψη την απόγνωση, η απόγνωση τον θυμό, ο θυμός την επικότητα, ενώ τα spooky περάσματα δίνουν και παίρνουν. Ειλικρινά, μόνη μπάντα με την οποία μπορώ να συνδέσω τους Hirpus είναι οι Nocternity και οι Burzum του Filosofem,τόσο από άποψη ατμόσφαιρα, όσο και από άποψη αισθητικής, όσον αφορούν αυτά τη μουσική. Μόνο όποιος τους ακούσει θα καταλάβει τι εννοώ.

Καλή χρονιά.

Οι δίσκοι που έμειναν...

2008-12-29T10:41:00.000-08:00

Θεωρώ δεδομένο πως τους δίσκους που πραγματικά μου άρεσαν αυτή τη χρονιά, τους κράτησα στο laptop για να τους ξανακούσω, κάποια στιγμή. Σε μια μου αναζήτηση λοιπόν με λέξη-κλειδί το 2008 (ονομάζω πάντα τους δίσκους, έτσι: Όνομα μπάντας - χρονιά - όνομα δίσκου, το έχω κολλήσει σε πολύ κόσμο...), παραθέτω ονομαστικώς όλους τους φακέλους που μου εμφανίστηκαν:

Airged L'amh - Ode To Salvation
Alghazanth - Wreath Of Thevetat
Amon Amarth - Twilight Of The Thunder God
Artefact - Ruins
Battleroar - To Death And Beyond
Corvus Corax - Cantus Buranus II
Darkestrah - The Great Silk Road
Den Saakaldte - Ol, Morke Og Depresjon
Dornenreich - In Luft Geritzt
Druzhina - Echoes Of Distant Batles
Eldrig - Mysterion
Ereb Altor - By Honour
Evilfeast - Lost Horizons Of Wisdom
Folkearth - Father Of Victory
Folkearth - Songs Of Yore
Folkodia - Odes From The Past
Forefather - Steadfast
Gontyna Kry - The Blood Of Our Fathers
Grand Magus - Iron Will
Haggard - Tales Of Ithiria
Hellveto - Neoheresy
Holy Martyr - Hellenic Warrior Spirit
Kawir - Οφιολατρεία
Krypt - Preludes To Death
Legion Of Doom - The Horned Made Flesh
Leviathan - Massive Conspiracy Against All Life
Naer Mataron - Praetorians
Obtest - Gyvybes Mendys
Opeth - Watershed
Pyramaze - Immortal
Sacred Blood - The Battle Of Thermopylae (The Chronicle)
Slipknot - All Hope Is Lost
Sombres Forets - Royaume De Glace
Sorgsvart - Vikingtid Og Anarki
Taake - Taake
Teurgia - With True Faith
Voidskald - Within The Bootes Void
Winterfylleth - Ghost Of Our Heritage
Woodtemple - Sorrow Of The Wind

Να σημειώσω φυσικά πως άκουσα και φέτος πάρα πολλούς δίσκους από προηγούμενα έτη, δίσκοι οι οποίοι δεν έχουν θέση σε αυτή τη λίστα - θα την διπλασίαζαν.

Πάνο, κάνε edit στο ποστ αν θέλεις, και βάλε τη δική σου.

CARVED IN STONE - HEAR THE VOICE

2008-12-28T12:28:00.001-08:00

(Δε βρήκα μεγαλύτερη φωτογραφία.)

1. Boten Asgards 02:47
2. Jeg lagde meg sa silde 02:19
3. Last words 02:48
4. Das Lied 02:56
5. Warrior and Man 04:23
6. Sohn der Morgenrote 05:23
7. Heldentod 03:34
8. Die GΓ¤rten der Feen 03:03
9. The Lady of the wood 03:55
10. Ungehorsam 05:19
11. Invictus 01:54
Total playing time 38:21

Τρία χρόνια πριν, τέτοιο καιρό περίπου, "σκόνταψα" σε μια ιστοσελίδα που είχε να κάνει με folk metal και παρουσίαζε συγκροτήματα, δισκογραφίες και τα συναφή, η οποία δυστυχώς τον επόμενο Απρίλιο μπήκε στον πάγο και από τότε δεν υπήρξε περαιτέρω ανανέωση της. Πριν κάνα μήνα που την είχα κοιτάξει τυχαία, ήταν αφημένη στην τύχη της.

Τέλος πάντων, αρχές Δεκέμβρη εκείνου του χρόνου όμως, και αφού είχαν παρουσιαστεί στην ιστοσελίδα για την οποία έκανα λόγο, ανακάλυψα τους Carved In Stone! Στην ιστοσελίδα τους τότε είχαν βάλει (απ' ό,τι είδα, ακόμα έχουν) δύο κομμάτια από τον δίσκο, ελεύθερα, για download, οπότε έκανα το προφανές. Το Warrior and Man με μάγεψε και με το Heldentod κατάλαβα πως τον δίσκο έπρεπε να τον βρω. Αργότερα μέσα στον μήνα, κατά τις 27, ήταν στα χέρια μου.

Ένας από τους λόγους που τον παρουσιάζω σήμερα είναι επειδή πολλοί μου δίσκοι έχυν συνδεθεί στο μυαλό μου, με τν εποχή που τους αγόρασα, με αποτέλεσμα όταν έρχεται ο καιρός, να θέλω (πολλές φορές μου έχει τύχει και από ένστικτο) να τους ακούσω ξανά, και δεν έχω ιδέα πως αλλιώς να το εξηγήσω...

Οι CiS είναι το προσωπικό όχημα της Swawa (παίζει και στους μέτριους Taunusheim), η οποία θέλει να παίξει μόνο ακουστική elven/fairy μουσική με folk αναφορές. Σε αυτόν τον δίσκο το καταφέρνει πολύ καλά, και ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα για το σαραντάλεπτο που διαρκεί, ο επόμενος που κυκλοφόρησε πέρυσι, με απογοήτευσε κάπως, καθώς βρήκα τις συνθέσεις άνοστες και βαρετές. Πάντως ναι, το συγκεκριμένο cd ενδείκνυται για τις παγωμένες νύχτες του χειμώνα και δη των επόμενων ημερών.

JUDAS PRIEST - PAINKILLER

2008-12-24T08:28:00.000-08:00

1. Painkiller 06:06
2. Hell Patrol 03:37
3. All Guns Blazing 03:58
4. Leather Rebel 03:35
5. Metal Meltdown 04:49
6. Night Crawler 05:45
7. Between the Hammer and the Anvil 04:49
8. A Touch of Evil 05:45
9. Battle Hymn 00:57
10. One Shot at Glory 06:49
Total playing time 46:10

Το 1991 οι JP είπαν να μας τρελάνουν ή μάλλον, πιο συγκεκριμένα, να μας σπάσουν τους λαιμούς. Και μην πει κανείς πως δεν έχει κουνήσει το κεφάλι του ρυθμικά με ηχητική υπόκρουση το εναρκτήριο κομμάτι, δεν πρόκειται να τον πιστέψω.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν δίσκο ατόφιου heavy metal, που τον δύσκολο καιρό των 90s, με το grudge των Nirvana και των Smashing Pumpkins να αλώνει όλη την metal σκηνή σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνη η προηγούμενη εικοσαετία, κράτησε το λάβαρο του heavy metal ψηλότερα από ποτέ και με δίσκους σαν και αυτόν, τα πονήματα των Pantera και μερικές άλλες φρέσκες μπάντες που ξεπήδησαν τότε, έσωσαν τη σκηνή από το τέλμα της επαναληψιμότητας της.

Με καθαρότερο ήχο απο ποτέ, με καλύτερες συνθέσεις από ποτέ και με την πυροβολαρχία που λέγεται Scott Travis πίσω από τα drums να δίνει τον ρυθμό και φυσικά μια νέα ανάσα στην μουσική τους (εννοώ, αυτή την εισαγωγή του Painkiller, όλη την σύνθεση αυτή, ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ να την ακούσουμε με τον Holland, ποτέ!...). Με την εξαίρεση του All Guns Blazing, που κατά τη γνώμη μου είναι filler και λίγο μέτριο και χίλιες φορές να έβαζαν το Living Bad Dreams (υπάρχει στην επανακυκλοφορία), όλα τα υπόλοιπα κομμάτια είναι υπερκομματάρες και θεωρούνται κλασικά.

Painkiller, Hell Patrol, Leather Rebel, Night Crawler, Touch of Evil, One Shot At Glory... Και μόνο αυτά τα κομμάτια να είχε ο δίσκος και να ήταν EP, και πάλι θα έμενε στην ιστορία σαν μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες, όχι μόνο των JP, αλλά όλης της σκηνής. Δίσκος - ορόσημο, και από τους λίγους.

THRONDT - THRONDT

2008-12-19T05:35:00.000-08:00

1. Heimat 03:15
2. Das Geschenk der Holl 04:31
3. Zwischenspiel 00:55
4. Winterruh 05:03
5. Zwischenspiel 00:55
6. Im Kerker 06:43
7. Zwischenspiel 01:07
8. Hohnlachend, jene Spukgestalten 03:43
9. Zwischenspiel 01:04
10. Des Menschen Tag 04:23
11. Ausklang 04:21
Total playing time 36:02

Πάνε τρία χρόνια από τότε που βρήκα αυτόν τον δίσκο. Ένα από τα καλύτερα φυλαγμένα μυστικά των Γερμανικών δασών, οι Throndt κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους και ιδιαίτερα ενδιαφέροντα δίσκο το 2005 και έκτοτε η τύχη τους ψιλοαγνοείται, με την εξαίρεση ενός split που κυκλοφόρησαν πέρυσι.

Παίζουν ένα ωμό black metal με κάποιες λίγες folky πινελιές, το οποίο άλλες φορές γκαζώνει (π.χ. το εναρκτήριο κομμάτι) και άλλες φορές πάει αργά και βασανιστικά (π.χ. Im Kerker, το οποίο ακούω αυτή τη στιγμή, ο ρυθμός του μου θύμισε το Dracul Va Domni Din Nou In Transilvania των Marduk που άκουγα σήμερα το πρωί), ενώ τα ακουστικά ιντερλούδια με τον τίτλο zwischenspiel, που θυμίζουν μοναχικές βραδιές μέσα σε ένα δάσος με μια ακουστική κιθάρα, απλά ανεβάζουν την ατμόσφαιρα, προσθέτουν πόντους στον δίσκο (τουλάχιστον στα αυτιά μου) και βοηθούν για να ξεκουράζεται λίγο ο ακροατής και να ξεχωρίζει τα τραγούδια.

Στο ίδιο μονοπάτι που έχουν πατήσει πρωτύτερα μπάντες όπως οι Burzum, Darkthrone (παλιοί), Vordr, Drudkh και λοιποί, ο δίσκος σίγουρα αξίζει μια ευκαιρία από όποιον ενδιαφέρεται για αυτού του είδους το black metal.

Destruction - Camden Underworld 16 Δεκεμβρίου 2008

2008-12-18T13:32:00.000-08:00

Άλλη μια thrashοβραδυά από ένα από τα παλαιότερα συγκροτήματα του χώρου. Οι Γερμανοί Destruction ήτανε εδώ για να μας θυμήσουνε τί εστί thrash. Ίσως για τους νεότερους να μην αποτελούνε μεγάλο γεγονός αλλά για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τα Infernal Overkill, Eternal Devastation και Mad Butcher, και δεν τους έχει δει ποτέ ζωντανώς, η βραδυά της 16ης Δεκεμβρίου αποτέλεσε ορόσημο.

Το Camden Underworld ήτανε για ακόμα μια φορά γεμάτο (όχι όμως ασφυκτικώς, τουλάχιστον είχαμε χώρο για headbanging και είμασταν άνετοι) όταν οι Γερμανοί βγήκανε στη σκηνή για να μας βομβαρδίσουνε με βρώμικο thrash. Κλασσικό αυθεντικό τρίο (εν τάξει χωρίς τον αρχικό τυμπανιστή), και μόνο που είδα τον Schirmer και τον Sifringer στην σκηνή άξιζε τον κόπο. Παίξανε αρκετά παλαιά τραγούδια, με μια μπύρα στο χέρι σε κάθε διάλειμμα, ακόμα και το Total Desaster από τον πρώτο τους μικρό δίσκο Sentence of Death του 1984 (αν και το Total Desaster γράφτηκε το 1983). Κάποια από αυτά που παίξανε δεν τα γνώριζα (ή δεν τα θυμόμουνα) μιας και έχω μείνει στους κλασσικούς πρώτους δίσκους.

Τα τραγούδια που συγκράτησα (μεταξύ των άλλων) είναι τα εξής: Devolution, Life without sense, Urge - the greed of gain, Metal discharge, Death trap, Thrash 'till death, The antichrist/release from agony, Tormentor, Cracked brain, The butcher strikes back, Nailed to the cross, ένα σόλο τύμπανα, Invincible force, Mad Butcher και μία μείξη Iron man και Sweet leaf των θεών. Παίξανε και καποια ακόμα τα οποία δυστυχώς δε θυμάμαι/γνωρίζω.

Γενικώς ήτανε μια πάρα πολύ καλή συναυλία, θυμηθήκαμε και τα παλαιά, τότε που κάθε καινούργιο βινύλιο που αγοράζαμε αποτελούσε απόρροια εβδομάδων αποταμίευσης χαρτζηλικιού. Τότε που κάθε νέα κυκλοφορία συζητιότανε για μήνες με τα φιλαράκια... Τότε που γράφαμε πάνω στις σάκες και στις κασετίνες τα αγαπημένα μας συγκροτήματα. Καλές εποχές και οι Destruction είναι εδώ για να μας θυμίζουνε αυτά που έχουμε ξεχάσει... ότι το μέταλ είναι μουσική για λίγους και ότι το thrash της δεκαετίας του '80 είναι ό,τι καλύτερο και αγνότερο (μετά τους Sabs) έχει βγάλει το metal.

We spit on those who choose to pose, we thrash with all the rest. THRASHHHHHHHHHHHHH!!!!

(τραβηγμένες από κινητό)

FOREST - FOREDOOMING THE HOPE FOR ETERNITY

2008-12-12T02:05:00.000-08:00

1. Unfinished Song of These Woods 05:13
2. In the Middle of Death, in The Face of Life 08:48
3. The Bolverk Spirit 06:43
4. To The Heart Flames 07:27
5. To These Distant Eyes... 07:12
6. For The Woe... 07:22
7. Untitled Track 06:05
8. Untitled Track 10:32
Total playing time 59:22

ΨΥΧΡΑ.

She painted fire, across the skyline...

2008-12-10T08:37:00.000-08:00

Των Agalloch...

Inside four walls...

2008-12-02T01:46:00.000-08:00

NEVERMORE

Inside four walls I live my life,
Doesn't matter what I've done, the government's always right
They tell us what to be, tell us what to believe
They're wrong, my friend is gone

Inside four walls, inside four walls
The day they took away my friend

Injustice made its mark
All the political whores only come out after dark
If anyone knows the way
Build me a bridge so I won't fall astray

Inside four walls, inside four walls my friend
They took away your freedom
And the pigs still preach their lies

The system falls apart
The pigs still laugh feeding off our broken lives
Can anyone tell me why
Some violent criminals do far less time?

Inside four walls, inside four walls my friend
They took away your freedom
And the pigs still preach their lies
Inside fouir walls, inside four walls my friend
They took away your freedom

''It's a cold fact, that in the United States of America, typically drug offenders do more time that child molesters, rapists and murderers... Is this justice? Is this the american way?''

Inside four walls, inside four walls my friend
They took away your freedom
And the pigs still preach their lies

Inside four walls, inside four walls my friend
They took away your freedom
But they'll never take your mind

Inferno Festival

2008-11-26T07:43:00.000-08:00

Ψήνεται κάποιος για inferno; Το έχω βάλει σκοπό να πάω φέτος με ένα φιλαράκι μου. Όσοι πιο πολλοί είμαστε τόσο το καλύτερο.

Υπολογίζω συνολικό κόστος (αεροπορικά, διαμονή, είσοδος, φαγητό, λοιπά έξοδα) να βγεί γύρω στις 600 λίρες/700 ευρώ.

Από το πρόσφατο ταξίδι μου στην Ουτρέχτη

2008-11-24T13:03:00.005-08:00

Howlin' mad - Insanity, οι Γερμανοί thrashάδες στον έναν και μοναδικό δίσκο που βγάλανε

Magnus - Scarlet slaughterer, thrashάδες από την Πολωνία, τα πρώτα τους demo σε έναν δίσκο συλλογή.

KAT - δε χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο, γνωστοί σε όλους. Αυτόν και το δίσκο των Magnus τους αγόρασα από τον ίδιο dealer ο οποίος είχε και άλλα πολωνικά βινύλια (κατά πάσα πιθανότητα θα ήτανε από Πολωνία και θα ειδικευότανε σε πολωνικά συγκροτήματα).

Piledriver - Stay Ugly, power/speed από Καναδά (καλά οι Καναδοί έχουνε μια παράδοση σε αυτά). Ήμουνα τυχερός που τους είχα δει πριν δύο έτη στο clubάκι αυτό κοντά στην Ομόνοια (μου διαφεύγει το όνομά του).

Nocturnal - Thrash with the Devil, ήμουνα πολύ τυχερός που κατάφερα να το βρω, αν και το χρυσοπλήρωσα 20 ευρώ. Από τους πλέον καταγιστικούς δίσκους από το καλύτερο thrash συγκρότημα που έχει βγει ποτέ μετά το 1990 (ναι, φαίνεται ότι έχω κόλλημα με τους Nocturnal αλλά οι τύποι δεν παίζονται. Απλώς δεν παίζονται).

Οι Αμερικανοί Agent Steel - Sceptics apocalypse (με το κορυφαίο κομάτι 144.000 gone) και οι Γερμανοί Vendetta με το πολύ καλό Brain Damage. Οι δεύτεροι είναι ψιλοάγνωστοι (ειδικά σε όσους δεν ακούνε thrash) αλλά ο συγκεκριμένςο δίσκος τα σπάει. Για πολύ headbanging. Τελικά τώρα που το σκέφτομαι η καλύτερη μουσική για χτύπημα είναι το thrash, με το που μπαίνει η πρώτη νότα σε πιάνει ένας πανζουρλισμός...

Sacrifice - Torment in fire, κλασσικός δίσκος από ένα Καναδέζικο cult speed/thrash συγκρότημα (είπαμε έχουνε παράδοση). Οι παλαιοί σίγουρα θα τους γνωρίζουνε.

Holy Terror - Mind wars, πολύ καλό thrash διαμαντάκι, όχι τόσο άγνωστοι αλλά ούτε και πολύ γνωστοί. Είχα το πρώτο τους (Terror and submission) σε βινύλιο και αυτό σε κασσέτα, οπότε με το που το είδα το γράπωσα αμέσως.

Veineliis - Strained movements towards imminent death, μελαγχολικό και καταθλιπτικό black από τη Γερμανία. Είπαμε πεθαίνω για thrash αλλά η ποιότητα είναι ποιότητα. Για να είμαι ειλικρινής το συγκεκριμένο δεν τον έχω ακούσει, έχω ακούσει όμως το In this forest shall be my gallows (το είχα βρει στο dunkelheit), το οποίο μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Ελπίζω και ο συγκεκριμένος δίσκος να ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια.

Warlord - And the canons of destruction have begun. Αυτό τον δίσκο τον έχω ήδη σε βινύλιο, αλλά λόγω του ότι το πρώτο κομάτι είναι προβληματικό (πηδάει η βελόνα λόγω προβλήματος τους δίσκου - αυτά παθαίνεις όταν αγοράζεις μεταχειρισμένους... από την άλλη όμως πού να τον βρεις και καινούργιο;) τον ξαναπήρα, 20 ευρώ, οκ λίγο ακριβός αλλά αξίζει και 30.

Και κάπου εδώ πρέπει να παραδεχτώ ότι την πάτησα σαν αρχάριος. Είχα βρει το Lost and lonely days (ναι το 12'' single) και δεν το πήρα ο μαλάκας (μπορείτε να με μουντζώσετε ελευθέρως). Και σε πέντε λεπτά που άλλαξα γνώμη το είχανε ήδη εξαφανίσει. Κρίμα... κρίμα γιατί τέτοια λάθη δε γίνονται. Και άντε να το ξαναβρείς τώρα το άτιμο...

Genocide Nippon - Black Sanctuary, από τα πιο γνωστά (και καλά) power/speed συγκροτήματα που έχει βγάλει ποτέ η Ιαπωνία. Παλαιοί αλλά πολύ καλοί.

Intruder - A higher form of killing. Αμερικανοί τεχνο-thrashάδες, άγνωστοι αλλά όλοι οι δίσκοι που βγάλανε κλωτσάνε πολλά κωλαράκια. Ακούστε τους.

Αυτοί είναι λίγοι από τους δίσκους που πήρα (συνολικώς αγόρασα καμιά 40ριά), ελπίζω να πήρατε ιδέες για μελλοντικά ακούσματα. Τα έχω ξαναπεί για το παζάρι στην Ουτρέχτη, πραγματικώς αξίζει τον κόπο να το επισκεφτεί κάποιος, ειδικά αν είναι συλλέκτης. Υπάρχουνε δίσκοι για όλα τα γούστα, από black (τώρα που είπα για black, σε κάποια στιγμή να κάτσω γράψω μια ανασκόπηση για τη συναυλία των Enslaved) μέχρι Χατζιδάκη.

DRUDKH - AUTUMN AURORA

2008-11-24T02:46:00.000-08:00

1. Fading 01:31
2. Summoning the Rain 05:42
3. Glare of Autumn 05:09
4. Sunwheel 08:47
5. Wind of the Night Forests 09:58
6. The First Snow 09:10
Total playing time 40:19

Εάν το forest metal έχει ένα άξιο αντιπρόσωπο, αυτοί είναι οι Drudkh, τουλάχιστον των πρώτων δίσκων. Μαγευτική μουσική, βασισμένη στην επανάληψη και την ακουστική κιθάρα που δένει αρμονικά με την ηλεκτρική, βγαλμένη από τα δάση της ανατολικής Ευρώπης, ύμνοι στους θεούς των εποχών, και κυρίως του Φθινοπώρου.

Μελαγχολικό, ταξιδιάρικο, ψυχρό, μουντό, πανέμορφα πλήκτρα, το χαμένο ξαδερφάκι του Filosofem…

Προτιμήστε την, άψογη, από αισθητικής απόψεως, αυθεντική έκδοση.

Το κλείσιμο με το ονειρικό "The First Snow" είναι όλα τα λεφτά.

HOLY MARTYR - HELLENIC WARRIOR SPIRIT

2008-11-13T07:26:00.000-08:00

1. March (Intro) 01:37
2. Spartan Phalanx 06:23
3. Lakedaimon 06:06
4. H Tan H Epi Tas 02:13
5. Hellenic Valour 07:59
6. Kamari, Andreia, Polemos 03:12
7. The Call To Arms 05:20
8. Molon Labe 02:43
9. Defenders In The Name Of Hellas 07:59
10. The Lion Of Sparta 08:35
11. To Kalesma Sta Opla 04:33
Total playing time 56:43

Ιδιάζουσα περίπτωση. Ο δίσκος έχει κυκλοφορήσει εδώ και δύο μήνες, πριν μερικές ημέρες αξιώθηκα να τον ακούσω (ευχαριστώ ρε Χρήστο, ξέρω πως θα με διαβάζεις τώρα, βρήκα και το «Blacksmiths of Destiny» τελικά), αν και ο αδερφός μου τον αγόρασε την προηγούμενη εβδομάδα.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε έμαθα για αυτούς, μάλλον έπεσα πάνω τους τυχαία μέσα στο 2004 ενώ έψαχνα για μπάντες συγγενείς με τους DoomSword, ως προς την επικότητα. Ψαρωμένος πιτσιρικάς ακόμα, το «Hail To Hellas» EP έγινε κάτι σαν το ιερό μου δισκοπότηρο για πάνω από ένα χρόνο, και εγώ ο μικρός Parsifal το έψαχνα παντού, χωρίς φυσικά να έχω τύχη. Το «Call To Arms» με είχε στοιχειώσει (το είχαν τότε σαν ελεύθερο download στην ιστοσελίδα τους) και αναρωτιόμουν πως ακουγόταν ο υπόλοιπος δίσκος, όμως δεν μπορούσα να τον βρω πουθενά. Μέχρι που, ένας παλιόφιλος από την Ιταλία, μου είπε πως το είχε βρει στο Εmule, αν δεν κάνω λάθος, τον κατέβασε από εκεί, και μου τον έστειλε μέσω MSN. Τότε πρέπει να ήταν μέσα Μαΐου του 2005. Είχα πάει για τον σκοπό αυτό σε ένα net café (τα κομμάτια λόγω μεγέθους ήταν απαγορευτικά για την ταπεινή μου dial-up σύνδεση του σπιτιού των γονιών μου, που έχει παραμείνει η ίδια…) και τα άκουγα αφού τα έστελνα, κατεβάζοντας παράλληλα κάθε είδους δίσκο που μπορούσα να φανταστώ – ή να θυμηθώ. Ενδεικτικά, θυμάμαι πως είχα βρει το «De Mysteriis Dom Sathanas» των Mayhem εκείνη την μέρα, μαζί με το «Blaze In A Northern Sky» των Darkthrone.

Ήταν περίεργη φάση το να ζητήσω από την κοπέλα που καθόταν στο ταμείο να μου γράψει ένα cd με όσα mp3 είχα κατεβάσει, και αυτό επειδή, όντας η ίδια η χαζοναζιάρα γκόμενα ενός από τους ιδιοκτήτες του net café, εργαζόταν εκεί με μόνο της προσόν την εξωτερική της εμφάνιση (δε μπαίνω σε γαργαλιστικές λεπτομέρειες). Τουλάχιστον ήξερε αρκετά, για να κάνει extract ό,τι είχα κατεβάσει από τον υπολογιστή που καθόμουνα και να φτιάξει έναν φάκελο στην επιφάνεια εργασίας με το όνομα μου, λέγοντας μου να περάσω αργότερα, όταν θα ήταν κάποιος άλλος στο πόστο της, για να πάρω το cd. Τρεις ώρες μετά που πέρασα, ένας τύπος που έφτιαξε το cd, το ίδιο βράδυ έγραψα το «Hail To Hellas» σε ξεχωριστό cd και έκατσα να το ακούσω. Εκείνο το cd το έχω ακόμα στην ίδια θήκη με το αυθεντικό…

Αργότερα μέσα στη χρονιά, συγκεκριμένα τον Νοέμβρη, στην πρώτη μου επικοινωνία με τον Ivano σχετικά με το «Vis Et Honor» EP, μετά από τρομερά παρακάλια, αναγκάστηκε να μου αποκαλύψει πως είχε φυλάξει τρεις κόπιες από το κάθε προηγούμενο EP («Hatred & Warlust», «Ηail To Hellas»), αλλά φυσικά δεν μπορούσε να μου τις δώσει στην κανονική τιμή. Δεν με πείραζε. Έδωσα ένα αρκετά καλό ποσό (τότε, για εμένα) για τα τρία EP και μια μπλούζα που μου έκανε δώρο.

Review είπα να γράψω και έφτασα να γράφω την ιστορία της ζωής μου… Το τι βρισίδι θα τρώω από όποιον με διαβάζει τώρα, «χεστήκαμε ρε φίλε να διαβάζουμε τις μαλακίες που έκανες για να ακούσεις το δίσκο, έλεος», και έχετε δίκιο, χεχε…

Ας περάσω λοιπόν στα του δίσκου.

Οι ΗΜ είναι δηλωμένοι φιλέλληνες, οι ίδιοι λένε πως νοιώθουν περισσότερο Έλληνες παρά Ιταλοί και όσοι τους ακούσουν ή τους δουν live (δεν αξιώθηκα ακόμα), μάλλον θα τους πιστέψουν. Ακολουθώντας το heavy metal της πολύ παλιάς σχολής της δεκαετίας του ‘80 (Manowar, Manilla Road, Iron Maiden), επαναχαρτογραφούν, με τον τρόπο τους, την ήπειρο του επικού heavy metal – κάποιοι θα πουν πως «αυτά τα έχουμε ξανακούσει», και δεν θα ισχυριστώ το αντίθετο. Οι ΗΜ δεν κάνουν κάτι τρομερά καινούριο, δεν είναι τομή στον μεταλλικό χάρτη, δεν είναι η μπάντα που θα την ακούσει κανείς και θα πει «έχουμε να ακούσουμε πολλά από αυτούς στο μέλλον», και το ξέρουν και οι ίδιοι – δεν κρύβουν καθόλου τις επιρροές τους, τουναντίον, όπου σταθούν και όπου βρεθούν μιλούν για τους δίσκους και τις μπάντες που λατρεύουν και τους άλλαξαν τη ζωή.

Όμως αυτό που κάνουν, έχει φρεσκάδα. Έχει φρεσκάδα επειδή είναι μια μπάντα που παλεύει από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 να παίζει το είδος μουσικής που την εκφράζει, και μέσα από κάθε λογής αντιξοότητες, καταφέρνει να κυκλοφορήσει τρία αξιοπρεπέστατα και πολυκυνηγημένα (από όσους αρέσκονται σε διαμαντάκια) EP, να κάνουν τις αξιόλογες τους live εμφανίσεις, να κυκλοφορήσουν το σωτήριο έτος 2007 τον πρώτο τους δίσκο («Still At War», αξιοπρεπής αλλά δεν μ’ άρεσε η παραγωγή, το ίδιο μου είπαν και αυτοί), γενικότερα να κάνουν το εφηβικό τους όνειρο να πάρει σάρκα και οστά – όποιος metalhead δεν παραδεχτεί πως υπήρξε κάποια στιγμή στην εφηβεία του (κάποιοι ίσως να τον κάνουμε ακόμα…), που περνούσε ώρες μπροστά από αφίσες των Sabbath, Maiden, Priest, παίζοντας air-guitar ή air-bass ή τραγουδώντας υπό τον ήχο των αγαπημένων του δίσκων, είναι φλούφλης, μαχλέπας και φλώρος και δεν είναι ένας από εμάς. :P

Επειδή λοιπόν παίζουν από κάβλα και από την καρδιά, επειδή το γουστάρουν πραγματικά, και δεν το κάνουν για οικονομικά μικροσυμφέροντα, μπορούν και κάνουν τη διαφορά.

Στον δίσκο:

Τα πρώτα 6 κομμάτια είναι καινούρια, τυπικά ΗΜ κομμάτια, τουλάχιστον για όσους τους γνωρίζουν από τις παλαιότερες δουλειές τους, πορωτικά, ρυθμικά άσματα του πολέμου, αξιοπρεπέστατες συνθέσεις με έξυπνα solos και ο ήχος πολύ καλύτερος από του προηγούμενου δίσκου. Το «Hellenic Valour» και το «Kamari, Andreia, Polemos» τα έχω ακούσει από τον περασμένο Μάιο και μ’ άρεσαν αρκετά – μου είναι κάπως δύσκολο να κάνω κριτική στον δίσκο καθώς, ουσιαστικά μόνο τα πρώτα 4 κομμάτια είναι καινούρια για εμένα, και καθώς τα δύο από αυτά είναι ακουστικά και έχουν μέσο όρο διάρκειας τα 2 λεπτά, νοιώθω πως έχω να κρίνω μόνο δύο κομμάτια καινούρια…

Τα επόμενα τέσσερα κομμάτια είναι τα κομμάτια που απάρτιζαν το «Hail To Hellas» EP, επαναπαιγμένα, έπειτα από απαίτηση των Ελλήνων οπαδών που δεν κατάφεραν να βρουν το EP. Θα είμαι άδικος, καθώς νοιώθω πως το ιερό μου δισκοπότηρο αποκαλύφθηκε σε όλο τον κόσμο και δεν μ’ αρέσει αυτό. Οι ΗΜ σίγουρα έχουν συνηθίζει τώρα πια να τα παίζουν, τα έχουν διανθίσει με μερικές έξυπνες προσθήκες (π.χ. solos) σε συγκεκριμένα σημεία και ακούγονται σίγουρα πολύ πιο δουλεμένα – όμως μου είναι δύσκολο να τα συνηθίσω λόγω ήχου. Το EP είχε έναν πυρετώδη ήχο στις κιθάρες που τα έκανε πιο ζωντανά, πιο ξερά, πιο πολεμικά.

Οι στίχοι του τελευταίου κομματιού, όπως έχω ξαναπεί, είναι δικοί μου και γράφτηκαν τον Μάιο του 2007. Ηχογράφησα το κομμάτι με δικά μου φωνητικά πάνω σε μια εντελώς ακουστική μορφή του που μου έστειλαν, την Κυριακή 3 Ιουνίου στον υπολογιστή ενός φίλου, και τους το έστειλα μέσω MSN λίγα λεπτά μετά. Στην πρώτη – πρώτη ηχογράφηση που κάναμε, σε κάποιο σημείο έχασα για λίγο την φωνητική γραμμή και είπα απλώς «σκατά», κάτι που μας έκανε να γελάσουμε και οι δύο εύθυμα, κάτι που άρεσε και στον Ivano όταν του το έστειλα… Ωραίος καιρός ρε γαμώτο…

Τέλος πάντων: Όσοι θέλουν να ακούσουν έναν καλό δίσκο επικού metal από μια μικρή και καλή μπάντα που το κατέχει το θέμα, επενδύουν άφοβα στον συγκεκριμένο δίσκο, δεν θα χάσουν, αυτό τους το εγγυώμαι.

DEN SAAKALDTE - ØL, MØRKE OG DEPRESJON

2008-11-05T06:48:00.000-08:00

1. Gjenspeilingen av Knuste Minner 04:02
2. Drikke ens Skål 07:29
3. Vandringen 07:28
4. Øde 03:31
5. Jag ar Den Fallna 11:48
6. Den Sorgløse Latterens Sang 00:49
Total playing time 35:07

Είχα ακούσει τα νέα για τη δημιουργία των Den Saakaldte σχεδόν αμέσως μόλις είχαν ετοιμαστεί, πίσω στο 2006… Το πρώτο κομμάτι που είχε ετοιμάσει ο Μορφέας (νυν Sikelig) νομίζω είχε τον ίδιο τίτλο με τον παρουσιαζόμενο δίσκο, το είχα ακούσει μέσω MySpace και ήταν ένα τυπικό κομμάτι της νορβηγικής σχολής το οποίο πολυθύμιζε Darkthrone και δεν μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, είχα ακούσει πως είχε σκοπό να το κυκλοφορήσει μαζί με άλλο ένα κομμάτι σε ένα 7΄, οπότε δεν είχα ασχοληθεί περαιτέρω.

Μέχρι που πριν κάνα μήνα βρήκα τον δίσκο τυχαία και μπορώ να πω, πως ψάρωσα. Δεν ξέρω αν φταίω εγώ και οι μουσικές μου προτιμήσεις, αλλά δεν είχα ξανακούσει jazzy black metal… Μπορώ να πω λοιπόν πως έμεινα άναυδος όταν το πρωτάκουσα.

Το πρώτο κομμάτι είναι μια ambient εισαγωγή η οποία διαθέτει μια νοσηρή ατμόσφαιρα και έναν στοιχειωμένο μεσαιωνικό ρυθμό, σαν προθάλαμο για το επόμενο κομμάτι που παρουσιάζει ανάγλυφα (κυριολεκτικά, ακούστε το προσεκτικά) τις προθέσεις του Sykelig για αυτό το δίσκο να παίξει αρκετά επικό black metal με λίγες jazz αναφορές που κλέβουν την παράσταση και δίνουν μια πολύ δροσερή ανάσα στη μουσική.

Ο δίσκος συνεχίζει με άλλα δύο ambient κομμάτια (τα 4, 6, ειδικά το 6 είναι soundtrack από εφιάλτη) και δύο black metal στο ίδιο (ηχητικό) στυλ του δεύτερου κομματιού με εναλλαγές μεταξύ «σκληρών» και ακουστικών μερών, σε έξυπνες συνθέσεις που περιέχουν καθαρά φωνητικά και ακόμα και ακορντεόν…

Λοιπόν, είναι ευνόητο πως ο δίσκος θυμίζει και Naer Mataron, περίεργο θα ήταν να μην θύμιζε, γιατί μιλάμε για τον άνθρωπο που ήταν η riffομηχανή των ΝΜ για χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, οι DS είναι κάτι νέο και αξίζει πραγματικά να συνεχίσει με αυτό του το όχημα – με τέτοιο ντεμπούτο ο πήχης είναι ήδη πολύ ψηλά, αλλά κάτι μου λέει πως θα συνεχίσει πολύ καλύτερα και θα τον σηκώσει κι’ άλλο…

Slayer @ Hammersmith Apollo

2008-10-31T16:48:00.000-07:00

Ανίερη συμμαχία στο Hammersmith Apollo την Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2008, και όταν λέω ανίερη συμμαχία (unholly alliance) εννοώ Amon Amarth, Mastodon, Trivium και τους βασιλιάδες του thrash, Slayer. £30 εισιτήριο για τέσσερα αρκετά γνωστά συγκροτήματα και 2.000 κόσμος. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να δω τους Amon Amarth, οι θύρες ανοίγανε στις 17.30, την ώρα δηλαδή που έφυγα από τη δουλειά, έφτασα στο Hammersmith γύρω στις 18.30 και ήδη είχανε παίξει οι Amon Amarth (κρίμα, το εισιτήριο το αγόρασα μόνο και μόνο γι' αυτούς και τους Slayer).

Είσοδος λοιπόν κατά τις 18.40 στο Apollo, κατά τις 19.00 βγήκανε οι Mastodon και συνεχίσανε οι Trivium. Όλη την ώρα που παίζανε την είχα πέσει στο μπάρ και έπινα μπύρες, λυπάμαι αλλά δεν τους έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Και μόνο τα ονόματα Mastodon και Trivium στην ίδια συναυλία με Amon Amarth και Slayer προκαλούνε το γέλωτα.

Κατά τις 21.30 οι βασιλιάδες σκάνε μύτη στη σκηνή. Γίνεται ένας ψιλοπανικός πατείς με πατώς σε, ο κακός ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται και καταφέρνω να μετακινηθώ αρκετά μπροστά. Πρώτες νότες από το Flesh Storm και αρχίζει το headbanging. Συνεχίζουμε με War Ensemble, Chemical Warfare, Ghosts of War, Seasons in the Abyss, ένα άγνωστο κομμάτι (λυπάμαι και πάλι αλλά μετά το Divine Intervention σταμάτησα να τους ακούω τόσο πολύ), Live Undead και South of Heaven όπου πραγματικά νιώθω ότι θα λιποθυμήσω από τον πανικό που γίνεται. Ιδρώτας, αίμα, μπουνίδια, κλωτσίδια ό,τι μπορείς να φανταστείς αλλά οι βασιλιάδες συνεχίζουνε να μας βομβαρδίζουνε με τόνους καυτού μεταλλικού ήχου. Βαρύς, ασήκωτος, παραμορφωμένος ήχος.

Και κάπου εδώ αρχίζουνε οι σφαγές και οι ακρωτηριασμοί. Angel of Death, Piece by Piece, Necrophobic, Altar of Sacrifice, Jesus Saves, Criminally Insane, Reborn, Epidemic, Postmortem, Raining Blood. Ναι αγαπητοί μου, όπως καταλαβαίνετε παίξανε όλο το Reign in Blood στο καπάκι, το ένα κομάτι μετά το άλλο χωρίς σταματημό (για την ιστορία το ίδιο είχανε κάνει και το 2003 όταν είχανε παίξει στο Underworld), όπου στην κυριολεξία έγινε της πουτάνας. Το Reign In Blood, ο καλύτερος thrash δίσκος όλων των εποχών στο πιάτο, και τα όνειρα να γίνονται πραγματικότητα. Όλοι οι φόβοι που είχα πιτσιρικάς, όλες οι φοβίες και οι εφιάλτες ζωντανεύουνε. Ένας απίστευτος πανζουρλισμός, μύτες να ανοίγουνε, ξύλο, γροθιές, stage diving κατά κόρον, ο Σατανάς ήτανε πραγματικώς εκεί, αν υπάρχει κόλαση σίγουρα πρέπει να είναι κάπως έτσι. Ιστορική συναυλία, ιστορικά κομάτια, απίστευτο συναίσθημα. Αυτό είναι το μέταλ, πάθος, οργή, τσαμπουκάς. Όταν βγήκα έξω είχα στην πλάτη μου πατημασία από 45 νούμερο αρβύλα, με βάλανε κάτω και με πατούσανε και δεν κατάλαβα τίποτα!!!

Για άλλη μια φορά οι Slayer αποδείξανε γιατί είναι οι βασιλιάδες του thrash, όσες πατάτες και να βγάλουνε μόνο και μόνο που βγάλανε το Reign In Blood αξίζει να πάρουνε μία θέση στο πάνθεον των καλύτερων μεταλλικών συγκροτημάτων.

Altar of sacrifice, curse of the damned
Confronting the evil you dread
Coalesce into one your shadow and soul
Soon you will meet the undead

Enter to the realm of Satan!

Απλώς άψογοι.

Βιντεάκια (ό,τι πρόλαβα να τραβήξω) θα ανεβάσω αύριο.

Nocturnus @ Underworld

2008-10-19T04:55:00.000-07:00

Ένα από τα πιο πρωτοποριακά και σημαίνοντα death metal συγκροτήματα επιστρέψανε για μια συναυλία μεγατόνων. Σάββατο 18 Οκτωβρίου στο Camden Underworld οι Nocturnus παραδώσανε μαθήματα death metal. Ένα ακόμα συγκρότημα από τα παιδικά μου χρόνια προστέθηκε στη λίστα αυτών που ήθελα και έχω δει.

Δεκαοχτώ έτη πριν, το The Key με είχε ξετινάξει, αν και πρέπει να ομολογήσω ότι μου πήρε μερικά έτη για να καταλάβω τη μαγεία του και να το θεωρώ πλέον τον καλύτερο death metal δίσκο μετά τα ανυπέρβλητα albums των Death. Η συναυλία έρχισε με το Lake of fire και ακολουθήσανε κομμάτια όπως τα (αν θυμάμαι καλά γιατί είχα και καιρό να τα ακούσω), Standing in blood, Droid sector, Andromeda Strain, Neolithic (εδώ έγινες ένας πανικός), Destroy the manger, BC/AD καθώς και Lords of the black path, The secret cycle, As below so above (ως After Death). Επίσης παίξανε τα Angel of Disease και Chapel of ghouls που έχει συγγράψει ο Browning με τον Trey Azagthoth των Morbid Angel.

Δε θέλω να έχω παράπονα από τέτοια συναυλία, καθώς και μόνο που είδα τους Nocturnus είναι αρκετό, αλλά (πάντα υπάρχει ένα αλλά), γιατί ρε παιδιά παίξατε τραγούδια μόνο από το The Key; Τίποτα από το Ethereal Tomb, τίποτα από το Theshholds. Χάθηκε να παίξετε ένα Orbital Decay (και ήθελα πολύ να το ακούσω), ένα Search for the trident ή ένα Subterranean inflitrator; Ας μην παίζατε κομμάτια των After Death και ας παίζατε περισσότερα των Nocturnus. Εν τάξει το καταλαβαίνω ότι η συναυλία στην ουσία ήτανε προώθηση των After Death αλλά χάθηκε ο κόσμος να παίξετε τρία τραγούδια παραπάνω;

Άλλο παράπονο. Γιατί ρε καραγκιόζηδες Βρετανοί μόνο 100 άτομα; Οκ, το καταλαβαίνω ότι πλέον στον μεταλλικό χώρο είστε για τον πούτσο (ναι, για τον πούτσο είστε , ας το παραδεχτούμε) αλλά εδώ μιλάμε για τους Nocturnus. Αν δεν το πιάσατε το επαναλαμβάνω. Εδώ μιλάμε για τους Nocturnus και μόνο 12 λίρες εισιτήριο (και με άλλα 4 συγροτήματα support, σύνολο δηλαδή πέντε συγκροτήματα και ένα από αυτά οι Nocturnus, και τα υπόλοιπα 3 -που πρόλαβα να δω- αρκετά αξιόλογα, sorry παίδες που δε γράφω κάτι για εσάς, έχετε επισκιαστεί από τους τεράστιους Nocturnus). Και όλα αυτά 12 γαμημένες λίρες, και μόνο 100 άτομα; Αν αυτό το live γινότανε στο Αν οι φραγκοφονιάδες θα το είχανε βάλει 50 ευρώ, θα είχανε βγάλει και ηχεία έξω από το club και θα χρεώνανε τους πάντες σε απόσταση 500 μέτρων. Και εσείς που τα έχετε όλα στα πόδια σας με το 1/200 του μισθού σας δε κάνετε τον κόπο. Ε, είστε τελείως για τον πούτσο.

Και ένα βιντεάκι του Neolithic από τη Γερμανία (δυστυχώς είχα ξεχάσει τη φωτογραφική μου και δεν μπόρεσα να ταβήξω φωτογραφίες/βίντεο)

The Angel Of Fire

2008-10-15T00:13:00.000-07:00

Έλαβα αυτό το email (Πάνο, δεν ξέρω αν το πήρες και εσύ) και το δημοσιεύω, επειδή ο αποστολέας το ζήτησε ευγενικά και αξιοπρεπώς.

ΑΓΑΠΗΤΗ ΦΙΛΗ / ΑΓΑΠΗΤΕ ΦΙΛΕ.
ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ Η UNDERGROUND TAPES ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΥΛΛΟΓΗ - CD ΜΕ 10 ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ METAL.
Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ : THE ANGEL OF FIRE ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΧΗΜΑΤΑ:
SHATTERED HOPE
TUXEDOCLOWN
FREE FALL
TEN RAIL CELL
ECHIDNA
CARNAL REDEMPTION
MORE OF MYSELF
RAW IN SECT
DIRT SPAWN DISEASE
INSANE COURT
ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΙΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ UNDERGROUND TAPES.
ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΕΙΛΕΙΣ EMAIL ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΜΑΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:
undergroundtapes@yahoo.gr
Η ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΣΤΟ BLOG ΜΑΣ:
http://undergroundtapesmusic.blogspot.com
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
UNDERGROUND TAPES
Υ.Γ. ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΜΕΤΑΛΛΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ blog ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ.
ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΕΙ Η ΣΥΛΛΟΓΗ.

AMON AMARTH - THE AVENGER

2008-10-13T01:47:00.000-07:00

1. Bleed for Ancient Gods 04:31
2. The Last With Pagan Blood 05:39
3. North Sea Storm 04:56
4. Avenger 07:11
5. God, His Son and Holy Whore 04:00
6. Metalwrath 03:50
7. Legend of a Banished Man 06:05
(8. Thor, Arise 05:07)
Total playing time 36:12

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια μεγάλη μπάντα.

Η σκηνή της Σουηδίας ήταν ανέκαθεν μια από τις μεγαλύτερες και σίγουρα ποιοτικότερες, στο metal, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχουν βγει και μπανανόμπαντες, αλλά αυτό συμβαίνει παντού.

Έχει όμως το προνόμιο να έχει μερικά συγκεκριμένα ονόματα που βγάζουν μάτια, που έχουν καταφέρει μέσα από καταπληκτικές δουλειές να εδραιωθούν στο παγκόσμιο μεταλλικό στερέωμα και κατά κοινή παραδοχή, να είναι πιονέροι στα είδη metal που παίζουν.

Μια από αυτές τις μπάντες, είναι οι Amon Amarth, οι οποίοι και αύριο να διαλυθούν (που λέει ο λόγος), έχουν ήδη καταφέρει να μείνουν στην ιστορία του viking deathblack metal έχοντας αφήσει ένα σημάδι ναααααααααααα, με ήδη 7 δίσκους στο ενεργητικό τους (εγώ τους έμαθα όταν είχαν μόνο 4) και τρομερές live εμφανίσεις, όπως π.χ. στο Wacken, όπου εμφανίζονται ανά δεύτερο χρόνο, σχεδόν.

Οι ΑΑ είναι από εκείνες τις μπάντες που αν και υπάρχουν από τα τέλη της δεκαετίας του 80 ή αρχές της του 90, έκαναν τα πρώτα σοβαρά βήματα (ή έστω δραστηριοποιήθηκαν ουσιαστικότερα) στη δισκογραφία στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 90, οπότε είναι μπάντες της νέας σχετικά γενιάς, ουσιαστικά της δικής μου. Παρόμοιες μπάντες που μου έρχονται στο μυαλό είναι οι Primordial, οι Naer Mataron, οι Nocternity, οι Falkenbach και πάει λέγοντας.

Οπότε λοιπόν, για να περάσουμε στα του δίσκου!

Ξεχάστε το Golden Hall, το Crusher, το Versus, το Norns, το With Oden και το Twilight. Σαν να μην υπάρχουν.

Το ζουμί βρίσκεται εδώ και μόνο εδώ. Είναι ο δίσκος με τον οποίο πραγματικά μπορεί κάποιος να αγαπήσει την μπάντα, ο μεστότερος, ποιοτικότερος, ουσιαστικότερος, συναυλιακότερος (δεν ειν’ κακό), headbangingότερος, καυλωτικότερος, πορωτικότερος (sic) δίσκος που έβγαλαν ποτέ.

Με τι να ξεκινήσω;

Με το καταιγιστικό Bleed For Ancient Gods; Με το επικότατο The Last With Pagan Blood; Με το τρομερό North Sea Storm; Με το φοβερό και ανεπανάληπτο ομώνυμο κομμάτι; Με τα άκρως πορωτικά επόμενα δύο; Με το ουσιαστικό και εξαιρετικά προσεκτικά διαλεγμένο για κλείσιμο του δίσκου, Legend;

Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως αυτός ο δίσκος είναι το μεταίχμιο των ΑΑ: Αν στον πρώτο προσπαθούσαν φιλότιμα να βρουν τον ήχο τους (δεν υπάρχουν πολλά συγκροτήματα σήμερα που μπορούν να καυχηθούν για κάτι τέτοιο, οι περισσότεροι αλλάζουν ήχο συνέχεια) και τις συνθέσεις τους, αν σε εκείνο τον δίσκο κομμάτια όπως το Ride For Vengeance, το Friends Of The Suncross και το Victorious March πρόδιδαν το μέλλον ξεκάθαρα, αν και ο δίσκος εκείνος έλαμπε πραγματικά, όλος ο τσαμπουκάς, όλη η δύναμη, όλη η θέληση για να παίξουν σοβαρό, στιβαρό, ατόφιο, συμπαγές, τσιμεντένιο viking metal υμνώντας το σφυρί του Θωρ και όχι γυφτοτσαντίρικα τραγουδάκια της σειράς πνιγμένα στα πλήκτρα, βγήκε στο Avenger.

Αιχμηρά riffs, βαρύ μπάσο, μια πυροβολαρχία στα drums και ένας γενειοφόρος, πραγματικός απόγονος των vikings στο μικρόφωνο, δημιουργούν έναν δίσκο – ογκόλιθο, ορόσημο αυτής της μουσικής.

Δύο τελευταίες σημειώσεις:

Το Metalwrath είναι το μοναδικό τραγούδι που έγραψαν ποτέ για να υμνήσουν το metal. Δεν έγινε χωρίς λόγο: Υπήρξε για μια εποχή μια έχθρα με τους HammerFall, μάλλον για το ποιος παίζει πιο «αληθινό» metal, αλλά τι να κλάσουν οι ιππότες/δάνδηδες των HF μπροστά στους vikings… Εξ’ ου και ο στίχος “we’ll make the false hammer fall – and we’ll make Thor arise!” στο συγκεκριμένο κομμάτι.

Και επί τη ευκαιρία, σε μια από τις πρώτες του κοψιές, ο δίσκος βγήκε με 8 κομμάτια, όχι 7. Το όγδοο ήταν το Thor, Arise, το οποίο αφαιρέθηκε αργότερα. Έχω τον δίσκο αυθεντικό με τα 7 κομμάτια, αλλά έχω βάλει στην ίδια θήκη και ένα cd-r που περιέχει ολόκληρο το δίσκο, μαζί με το Thor, Arise. Βρίσκω πως λειτουργεί ιδανικά για κλείσιμο και είναι σίγουρα ένα αξιόλογο κομμάτι.

CRY OF SILENCE - WALKING THROUGH THE ETERNAL TRAGEDY

2008-10-02T15:25:00.000-07:00

Άλλο ένα αποκαλυπτικό συγκρότημα που χαιρετά από την Αρχαία Ολυμπία. Ζώντας σε τέτοιο μέρος η μουσική τους δε θα μπορούσε να είναι παρά άμωμη και ονειρική. Αργοί και βασανιστικοί ρυθμοί, κολασμένα φωνητικά, ασήκωτες κιθάρες και μελωδία βγαλμένη κατ' ευθείαν από τις Σειρήνες της Οδύσσειας, μαγευτική και γλυκιά. Συνάμα μελαγχολική, μελαγχολική για το νόστο του γυρισμού.

Η μεγαλειότητα του θανάτου και της αθανασίας, παγανιστική λατρεία, Αλφειός ποταμός, Φόβος και Δείμος, παγωμένα τοπία με απέραντα δάση, Νύμφες και Σάτυροι, ελληνικό κλέος. Αρχαία Τραγωδία, η μοίρα των βροτών στα χέρια των θεών, ένα συνονθύλεμα εικόνων και ήχων.

Πραγματικώς δεν υπάρχουνε λόγια να περιγραφεί το συναίσθημα της μουσικής... το black metal σε όλο του το μεγαλείο... ακούγεται στο σκοτάδι και δυνατά.

Υποστηρίξε τε τους.

myspace
ο δίσκος τους

THE SHADOW ORDER - UNTOLD

2008-09-29T00:22:00.000-07:00

1. Pilgrimage 05:42
2. Hark The Beast of Prey 04:08
3. The Harvest of Deceit 03:40
4. Hammering Judea 04:20
5. Ascension of A New Life 05:41
6. One Road To Walk 05:07
7. Totenkampf 05:24
8. Untold 04:00
Total playing time 38:07

Λεπίδες σκίζουν τον άνεμο, ουρλιαχτά σαν ανοιχτές αιμορροούσες πληγές, μια πυροβολαρχία που δίνει το ρυθμό, ένα υπέρβαρο μπουμπουνητό που ακούγεται σαν να κατεβαίνουν οι θεοί της καταιγίδας…

Αυτοί είναι οι Shadow Order.

Δεύτερος δίσκος, ΠΟΛΥ πιο αιχμηρός, ένας ύμνος στον πόλεμο. Από το εναρκτήριο «Pilgrimage» μέχρι το εξόδιο του «Untold», περίπου 40 λεπτά ασταμάτητης μάχης, με το «Ascension Of A New Life» και το «One Road To Walk» να κάνουν την διαφορά όντας τα κομμάτια που είναι πιο ευφυή (ειδικά το πρώτο), και με επιστέγασμα το εκπληκτικό «Totenkampf» ο δίσκος πιστεύω πως είναι ένας από τους δέκα καλύτερους δίσκους της ελληνικής black metal σκηνής και ένας δίσκος κάτι παραπάνω από απλά και σκέτα «αξιόλογος», κάτι παραπάνω από απλά αξιοπρεπής για να σταθεί απέναντι σε ξένες κυκλοφορίες, ένα πραγματικό μαύρο διαμάντι.

Δεν έχω τι άλλο να γράψω, ακούστε μερικά κομμάτια στα δεξιά και θα καταλάβετε για τι δίσκο μιλάμε.

KAWIR - ΟΦΙΟΛΑΤΡΕΙΑ

2008-09-22T01:15:00.000-07:00

1. ΜΟΙΡΕΣ
2. ΡΕΑ (ΜΗΤΗΡ ΘΕΩΝ)
3. ΠΟΣΕΙΔΩΝΟΣ
4. ΝΕΜΕΣΙΣ
5. ΆΡΗΣ
6. ΕΙΣ ΑΘΗΝΑ ΠΑΛΛΑΔΑ
7. ΉΦΑΙΣΤΟΣ
8. ΟΦΙΟΛΑΤΡΕΙΑ
9. ΑΕΙΖΩΟΝ ΠΥΡ

Ο τελευταίος δίσκος των Kawir είναι με διαφορά ο καλύτερος τους. Καθαρότατη παραγωγή, θελκτικές συνθέσεις, μια μπάντα που με αυτό το lineup είχε δέσει πραγματικά (κάτι που για κάποιον που έχει παρακολουθήσει την πορεία τους όσο μπόρεσε, θα φανεί περίεργο, έχουν αλλάξει πάμπολλες συνθέσεις μουσικών) και δυστυχώς, αυτό είναι κάτι που δεν θα δούμε στο μέλλον, αφού αμέσως μετά την κυκλοφορία του δίσκου ο τραγουδιστής Πορφυρίονας έφυγε για να στελεχώσει τους Acherontas (πρώην Stutthof) στα φωνητικά.

Να περάσω όμως στα του δίσκου. Όπως είπα και στην αρχή, ο δίσκος αυτός είναι με διαφορά ο καλύτερος, πιο ολοκληρωμένος, δίσκος που έχουν κυκλοφορήσει. Οι συνθέσεις είναι, θα έλεγε κανείς, τυπικές, με ρεφρέν και κάποια λίγα solos σε συγκεκριμένα τραγούδια ή ριφφογέφυρες που χρησιμεύουν για να ενώσουν τα κομμάτια. Η παραγωγή πεντακάθαρη και κρυστάλλινη, ο δίσκος αποπνέει καθαρότητα γενικότερα, εν αντιθέσει με τις παλιότερες δουλειές τους που έβγαζαν μια παλαιότητα τόσο αισθητικά (μιλάω για τα booklets) όσο και ηχητικά. Το «Προς Κάβειρους» είναι ο μοναδικός δίσκος που ίσως μπορεί να συγκριθεί με το «Οφιολατρεία», αλλά ακόμα και εκεί τα φωνητικά του Θερθόνακα ήταν σαν να είχαν ηχογραφηθεί μέσα σε σπηλιά.Για το «Εποπτεία» ούτε λόγος, ο ήχος της κιθάρας σαν από μπετό, ξίνιζε στο αυτί και ορισμένες φορές ακουγόταν σαν τα τζιτζίκια μέσα στο κατακαλόκαιρο, όσο για τα φωνητικά, αυτά ακούγονταν πειραγμένα και σε ελαφρύ fast forward. Το «Αραί» με είχε απογοητεύσει επειδή το στήσιμο του μου άφηνε ένα κενό. Οι συνθέσεις ήταν μετριότατες για εμένα (ο Πάνος είχε αναφέρει παλιότερα πως του άρεσε, γούστα είναι…) και ο ήχος πρόχειρος. Το «Οφιολατρεία» σκόρπισε κάθε σύννεφο μακριά. Και εδώ να πω και μια μεγάλη αλήθεια: Ενδεχομένως ο δίσκος να ήταν «μια από τα ίδια», αν δεν υπήρχε ‘ένα νέο μέλος, ένα μέλος που παίζει ένα όργανο που έκανε όλη την διαφορά. Μιλάω για τον Αιθέρα και για τα πλήκτρα του. Μπορεί στα πρώτα δύο κομμάτια να μην φαίνεται πως κάνει κάτι σπουδαίο (γεμίζει όμως μερικά πολύ σημαντικά κενά) αλλά αυτή η αίσθηση θαλασσινής αλμύρας που δημιουργεί στα χείλη, με την εισαγωγή του τραγουδιού στον Ποσειδώνα, είναι αξεπέραστη. Στη συνέχεια αποδεικνύεται τρομερός, σημαντικότερες στιγμές του στο κομμάτι για την Αθηνά που δίνει πραγματικά ρέστα και φυσικά το ομώνυμο του δίσκου, που θα ήταν ένα εντελώς διαφορετικό κομμάτι αν δεν υπήρχε αυτός.

Οι στίχοι είναι όπως πάντα (εκτός από το δεύτερο δίσκο) στα αρχαία ελληνικά και προέρχονται είτε από τους Ορφικούς Ύμνους, είτε από αρχαία συγγράμματα, όπως στο τελευταίο κομμάτι.

Οι ουρανοί του Συννεφοσυνάχτη άνοιξαν και σε αυτό το δίσκο βλέπουμε τον καθαρό, γαλανό ουρανό. Συγχαρητήρια και εις άλλα με υγεία Κάβειρε. Περιμένουμε και ένα κομμάτι για τον Απόλλωνα, κάποια στιγμή, είναι από τους λίγους μείζονες θεούς που δεν έχει τραγουδηθεί.

«Ταύτον κόσμον, ούτε τοις θεών, ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλά ην αεί, και έστι, και έστε, πυρ αείζωον, απτόμμενον μέτρα και αποσβεννύμενον μέτρα.»
Ηράκλειτος, ο Σκοτεινός

Δίσκοι που ξεχώρισα

2008-08-17T15:21:00.000-07:00

Ερχόμενος στην Ελλάδα για διακοπές βρήκα τη συνηθισμένη στοίβα βινυλίων να με περιμένει. Άκουσα αρκετά (αν και τα πιο πολλά τα είχα ήδη ακούσει σε mp3), κάποια μου άρεσαν και κάποια όχι. Μερικά από αυτά που ξεχώρισα

Thrash metal blitzkrieg vol. 3 - ένα ακόμα καταιγιστικό 7άρι με απίστευτες thrashιές.

Eschaton - For the new aeon, οι Αθηναίοι Eschaton σε ακόμα έναν κορυφαίο δίσκο.

Wolfsschrei - Moriturus πολύ πωρωτικό και ακραίο black. Τελικά αυτοί οι Γερμανοί έχουνε βγάλει τα καλύτερα συγκροτήματα. Αν δεν υπήρχανε κάποιοι Burzum, Mayhem, Rotting Christ και Nocternity σίγουρα οι Γερμανοί θα είχανε την καλύτερη black metal σκηνή.

Acid - Maniac. Οι Βέλγοι speedάδες σε όλο τους το μεγαλείο. Δίσκος φωτιά που σε ξεσηκώνει με τη μία. Τον έχω σε mp3 αλλά το να τον ακούς από βινύλιο και δυνατά είναι άλλη φάση.

Οι βρετανοί Sacrilege σε έναν πολύ καλό δίσκο. Τον είχα ακούσει και σε mp3 παλαιότερα αλλά δε με είχε συγκινήσει. Αυτή τη φορά μου άρεσε, ίσως να έχει να κάνει με τον ήχο του βινυλίου.

Mortuary drape - Buried in time, οι θρυλικοί Ιταλοί σε έναν δίσκο δυναμίτη.

Legion of the damned - Malevolent rapture, thrash με πιο γυαλισμένο και σύγχρονο ήχο, αν και προτιμώ τον πιο παραδοσιακό βρώμικο ήχο των '80, αυτό το συγκρότημα πραγματικώς με συγκίνησε.

Η σατανική συμφωνία των Darklord, απίστευτο black από Αυστραλία, αν και μου τη σπάνε πολύ τα φωνητικά, εν τούτοις οι τύποι κλωτσάνε πολλά κωλαράκια.

Armour - Kodoku no warrior, πολύ δυναμικό 7άρι, ατόφιο heavy metal από ένα φινλανδικό συγκρότημα.

Nocturnal Breed - Motormouth, thrashιά από Νορβηγία.

Shackles - Inquisitor's curse, παλαιομοδίτικο thrash από Αυστραλία, κορυφαίο.

Βεβαίως δεν παρέλειψα να ξαναακούσω και κάποιες κλασσικούρες όπως το κορυφαίο The prince of the poverty line από το καλύτερο συγκρότημα που έχει βγάλει η Αγγλία μετά την NWOBHM έκρηξη.

Hell - Save us from those who would save us

2008-07-25T13:43:00.000-07:00

Πρωτοδιάβασα γι' αυτό το συγκρότημα πριν λίγες εβδομάδες στο Snakepit. Πρόκειται για μία αγγλική μπάντα που παίζει καθαρόαιμο NWOBHM, με πλήκτρα και πολύ θεατρική ατμόσφαιρα. Καταφέρανε και δημιουργήσανε ένα μεγάλο όνομα στα Midlands (κεντρική Αγγλία) με μερικά demos, ένα εφτάρι και μια σειρά από απίστευτες θεατρικές συναυλίες (αίματα, καθολικοί παππάδες κατά τη διάρκεια του μαύρου θανάτου, Σαιξπηρικές απαγγελίες κλπ), αλλά δυστυχώς μία σειρά συγκυριών, με αποκορύφωμα την πτώχευση της Mausoleum (της εταιρίας που είχανε συμβόλαιο για το δίσκο), της αποχώρηση των μελών και την αυτοκτονία του Dave Halliday, τους άφησε στην αφάνεια.

Η αλήθεια είναι ότι η μουσική τους είναι πολύ σκοτεινή στα χνάρια των Mercyful Fate και Venom. Από ό,τι διάβασα στο myspace εργάζονται πάνω σε νέο υλικό για τον πρώτο τους δίσκο. Αναμένουμε.

Καλά ρε...

2008-07-11T04:51:00.000-07:00

...ξεφτίλες δημοσιόγραφοι των καθημερινών εφημερίδων!

Οι Judas Priest δεν παίξανε προχτές στο Rockwave;

Η δεύτερη μέρα του Rockwave δεν έγινε; Δεν υπήρξε; Τι διάολο, 5 με 10 άτομα μαζέψανε;

Για τους Judas Priest μιλάμε ρε!

Το "χαζοχαρούμενο pop/rock δεκαετίας" (δικός σας χαρακτηρισμός) των Offspring το παρουσιάσατε, για την Siouxsie γράψατε, για την πρώτη μέρα δηλαδή, γράψατε... Χτες!

Με δύο ημέρες καθυστέρηση! Ενώ η πρώτη ημέρα ήταν η Τρίτη, την Τρίτη την παρουσιάσατε την Πέμπτη!

Σκέφτηκα "ε εντάξει, άρα σήμερα θα γράψουν ίσως για τους Priest".

Αμ δε!

Σήμερα είχανε για τους Madrugada που παίξανε χτες, την Πέμπτη!

Η Τετάρτη χάθηκε!

Και δεν είναι μόνο σε μια εφημερίδα, όοοοοοοοχι!

Δεν τους ανέφεραν όχι μόνο τα Νέα, η Ελευθεροτυπία η ο Ελεύθερος Τύπος (το Έθνος δεν θα το τσουβαλιάσω γιατί δεν το κοίταξα την Πέμπτη, ήταν κλεισμένο με νάυλον λόγω ενός ιστορικού ενθέτου - σήμερα δεν ανέφερε τίποτα)...

Αλλά καμία εφημερίδα δεν έγραψε για την δεύτερη ημέρα. Σαν να μην έγινε ποτέ. Κανένας Αδέσμευτος Τύπος, καμία Απογευματινή, κανένας.

Αν το έγραφε η Εσπρέσσο, που δεν την λογιζω εφημερίδα αλλά πάμφθηνη πρώτη ύλη για χασάπηδες και ψαροπώληδες ώστε να τυλίγουν την πραμάτεια τους (δεν έχω τίποτα με αυτά τα επαγγέλματα, απεναντίας, αλλά δεν χρησιμοποιούν και χαρτί εκτυπωτη), θα το έγραφα. Αλλά ούτε καν η Εσπρέσσο - τους Judas Priest τους σνόμπαραν ακόμα και τα σκουπίδια από άποψη ενημέρωσης.

Καλά, για τηλεοπτική εμφάνιση ούτε λόγος έτσι; Ούτε καν το Star που είναι πρώτο σε θέματα υποπολιτισμού και σκουπιδοκουλτούρας...

Αλλά όταν σε μερικές εβδομάδες έρθει η Madonna θα τη φάμε στα μούτρα για κάνα δυο ημέρες σε εφημερίδες και τηλεοράσεις.

Ούτε μια λέξη; Ξέρεις, ένα "εμφανίστηκαν οι Judas Priest, δεν έκαναν και ιδιαίτερη εντύπωση", έτσι, απλά για να ξέρουμε πως ήρθαν, απλά για να τηρηθούν κάποια προσχήματα...

Δε ζητάμε ενδελεχή κάλυψη, υπάρχουν περιοδικά που θα την κάνουν - αλλά πρέπει να περιμένουμε ένα μήνα για να διαβάσουμε πως ήρθαν και έστω εμφανίστηκαν για δέκα λεπτά οι Priest;

Ου να μου χαθείτε, δημοσιόγραφοι της πλάκας.

Scream for me London

2008-07-07T10:39:00.000-07:00

We shall go on to the end, we shall fight in France,
we shall fight on the seas and oceans,
we shall fight with growing confidence and growing strength in the air,
we shall defend our Island, whatever the cost may be,
we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds,
we shall fight in the fields and in the streets,
we shall fight in the hills;
we shall never surrender

Με αυτά τα λόγια τελείωνε ο Winston Churchil το λόγο του στη Βουλή των Κοινοτήτων, στις 4 Ιουνίου 1940· με αυτόν τον ίδιο λόγο η δεύτερη μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη άνοιξε τη συναυλία τους στο Twickenham, London, το Σάββατο 5 Ιουλίου 2008. Σε ένα κατάμεστο Twickenham Stadium με 60.000 θεατές κλωτσήσανε μερικά κωλαράκια, παραδώσανε μαθήματα ατόφιου μέταλ, μας αφήσανε κεχηνότες και αποδείξανε για ακόμα μια φορά γιατί είναι οι αδιαμφισβήτητοι βασιλιάδες, 30 έτη μετά το πρώτο τους demo.

Από πού να πρωταρχίσει κανείς και πού να τελειώσει; Την άψογη διοργάνωση, τα άψογα support συγκροτήματα (οι Within Temptation τα δώσανε όλα), οι λογικές τιμές των εισιτηρίων (από 37,5 μέχρι 50 λίρες), τη σκηνική παρουσία ή τον άψογο ήχο των Maiden;

Η αλήθεια είναι ότι είχα να τους δώ αρκετά χρόνια (από το Brave New World το 2001 νομίζω στο Hammersmith με support Napalm Death και Slayer) αλλά ήμουνα σίγουρος ότι θα γαμούσανε και ήτανε μία μοναδική ευκαιρία για εμένα να ακούσω ζωντανά τραγούδια που δεν τα είχα ξανακούσει ποτέ (Rime of the ancient mariner, Revelations, Moonchild και Clairvoyant).

Η όλη συναυλία ήτανε ένα θεατρικό δρώμενο, με τα σκηνικά και τις συνεχείς αμφιέσεις του Dickinson (πολεμιστής στο The trooper, θάνατος στο Rime... με μαύρη κάπα, φαραώ στο Powerslave kλπ). Οι Maiden να τρέχουνε πάνω κάτω συνέχεια, o Harris να μας επιδαψιλεύει με ασήκωτες μπάσες νότες, οι κιθαρίστες να τα έχουνε δώσει όλα στην κυριολεξία και να παίζουνε τη μουσική πιο γρήγορα και πιο βαρυά από δεκαπέντε χιλιάδες μπουλντόζες, ο McBrain να βαράει τα τύμπανα σαν να μην υπάρχει αύριο. Ο Eddie εμφανίστηκε ως χάρος αιωρούμενος πάνω από τα τύμπανα του McBrain και (κλασσικά) στο ομώνυμο άρχισε να περιφέρεται στη σκηνή.

Βαρύ, ασήκωτο, τραχύ, μελωδικό και σκληρό μέταλ, έτσι όπως ακριβώς πρέπει να παίζεται. Πραγματική απόλαυση. Και η πώρωση να έχει εκτοξευτεί στα ύψη. Για ακόμα μια φορά οι Maiden δώσανε μαθήματα και αποδείξανε ότι μερικά πράγματα δεν τα αγγίζει ούτε ο χρόνος.

Λίγες είναι οι στιγμές που η καρδιά σου χτυπάει γρηγορότερα, οι τρίχες σου σηκώνονται. Μία από αυτές είναι και οποιαδήποτε συναυλία των Maiden. Βασιλιάδες.

Τα τραγούδια που παίξανε
Aces high
2 minutes to midnight
Revelation
The trooper
Wasted Years
The number of the beast
Can I play with madness (το χειρότερό τους τραγούδι στον καλύτερό τους δίσκο)
The rime of the ancient mariner
Powerslave
Heaven can wait
Run to the hills
Fear of the dark
(και στην ανάκληση επί σκηνής)
Iron maiden
Moonchild
The clairvoyant
Hallowed be thy name

(λόγω απόστασης δεν μπόρεσα να βγάλω καλές φωτογραφίες, οπότε ανεβάζω μερικές που βρήκα από το flickr)

HAMMERS OF MISFORTUNE - THE BASTARD

2008-06-24T23:57:00.000-07:00

2001

Act I
1. The Dragon Is Summoned 02:29
2. The Bastard Sapling 02:23
3. On Wings of Vengeance 02:28
4. Hunting Tyrant 02:30
5. You Should Have Slain Me 03:26

Act II
6. An Oath Sworn in Hell 06:40
7. The Blood Ax Speaks 02:28
8. Tyrant Dies 03:42
9. The Witches' Dance 02:31

Act III
10. The Prophecy Has Two Meanings 02:12
11. The New King's Lament 01:54
12. For the Ax 02:56
13. Troll's March 01:34
14. Sacrifice / The End 08:57
Total playing time 46:10

Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον πρώτο δίσκο των αμερικανών HoM. Σχετικά άγνωστη μπάντα, εν Ελλάδι, κάποιοι ίσως να τους γνωρίζουν λόγω των The Lord Weird Slough Feg (συντομότερα, όπως το άλλαξαν προ τριετίας, απλά Slough Feg), αφού οι HoM είναι η μπάντα του πρώην κιθαρίστα των SF – χώρισαν τα τσανάκια τους προσφάτως, αλλά δεν ξέρω τον λόγο.

Όταν ένα ευφυέστατο παραμύθι με μεσαιωνικό background και hocus pocus θεματολογία, μπλέκεται με ψήγματα folk, medieval και black metal, γεννιέται ένας δίσκος σαν αυτόν.

Ο δίσκος χωρίζεται σε τρία μέρη, όπως μπορείτε να δείτε από το tracklist και δεν θα πω πολλά για το concept του δίσκου, αφού είναι καλύτερο και ωραιότερο να το ανακαλύψει ο καθένας μόνος του. Ίσως να μπορείτε να καταλάβετε κάποια πράγματα από τους τίτλους των τραγουδιών, αλλά παραμένει παραμύθι, και αν έλεγα τι συμβαίνει στο τέλος, θα χανόταν η μαγεία.

Περιληπτικά όμως, για να σας ανοίξω την όρεξη, μια μάγισσα μετατρέπει ένα νέο δέντρο ενός δάσους σε άνθρωπο και του δίνει ζωή. Αυτό δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει, όταν η μάγισσα, μεταμορφωμένη σε έναν δράκο του δάσους, του λέει πως ο πατέρας του είναι ο βασιλιάς του γειτονικού χωριού… Τον βασιλιά θα συναντήσει ο ήρωας αμέσως στο δάσος…

Και κάπου εδώ σταματώ.

Οι συνθέσεις είναι μαγευτικές, λυρικότατες και σχεδόν διαποτισμένες με ένα αίσθημα ηθοποιίας, και εμένα προσωπικά με ταξιδεύουν, τα φωνητικά, από διαφορετικούς τραγουδιστές (τη μάγισσα, τον ήρωα, το τσεκούρι και τον βασιλιά) δίνουν τον τόνο της ηθοποιίας που προανέφερα, της ταινίας που εξελίσσεται στα μάτια του μυαλού του ακροατή, και η παραγωγή του δίσκου είναι πεντακάθαρη.

Θυμάμαι πως την καλύτερη μου ακρόαση του δίσκου, την έκανα τη δεύτερη ημέρα του Ιανουαρίου του 2005 όταν πήγαινα στον Παρνασσό και περνούσαμε μέσα από τα μουντά ξεροχώρια που θύμιζαν το χωριό που αναφέρεται στον δίσκο, και τα χιονισμένα δάση πριν από το χιονοδρομικό, που προσέθεταν στην ατμόσφαιρα.

Το πρώτο μέρος του δίσκου, το Act I, στο κουτάκι της μουσικής, δεξιά. Ακούστε ελεύθερα.

Και αυτή η παρουσίαση μου θυμίζει, πως θα πρέπει να ψάξω να τον βρω τον δίσκο και αυθεντικό κάποια στιγμή…

Ουτρέχτη - παζάρι δίσκων

2008-06-06T14:08:00.000-07:00

Το επόμενο γίνεται στις 22 και 23 Νοεμβρίου 2008, όσοι πιστοί κλείστε από τώρα τα εισητήρια :)

Metal: A Headbanger's Journey

2008-06-05T15:31:00.000-07:00

Μόλις είδα το Metal: A Headbanger's Journey το οποίο είναι η εξιστόριση του μέταλ πίσω από το βλέμμα ενός μεταλλά, κάποιου που ζει την όλη φάση από τα μέσα της δεκαετίας του '80 μέχρι σήμερα. Καλή ταινία, με ευχάριστες (και πωρωτικές στιγμές) αρχίζει από τη δημιουργία του μέταλ (με πρωτοπόρους τους Sabbath) και φτάνει μέχρι το black metal και τo ακραίο death metal. Έχει αρκετές συνεντεύξεις από πρωταγωνιστές και οπαδούς του μέταλ, πλάνα από συναυλίες καθώς και σκηνές από διάφορα γεγονότα που σημαδέψανε τη μεταλλική ιστορία (σκηνές από δίκες, κάψιμο εκκλησιών κλπ).

Βλέπεται ευχαρίστως.

Coldworld - Melancholie

2008-06-01T06:15:00.001-07:00

Οι Coldworld χαιρετούνε από τη Γερμανία και είναι αυτό που λέμε one man band. Η μουσική ιδιοφυϊα πίσω από τους Coldworld ακούει στο όνομα Georg Börner ο οποίος κατάφερε να δημιουργήσει έναν από τους πιο σκοτεινούς και καταθλιπτικούς black metal δίσκους μέσα στο 2008 μέχρι στιγμής. Όπως δηλώνει και το όνομα του δίσκου πρόκεται για ένα μελαγχολικό αριστούργημα δεμένο με ambient ήχους, ορχηστρικά περάσματα και πολλή ατμόσφαιρα.

Ο ήχος είναι αρκετά σκληρός και βαρύς και οι ταχύτητες κινούνται κυρίως σε μεσαίους -προς γρήγορους- ρυθμούς αλλά αυτό που κάνει το δίσκο μοναδικό είναι το συναίσθημα που σου δημιουργεί. Έχοντας καταφέρει να αναμείξει επιτυχώς σκοτεινή ατμόσφαιρα, ακραίο και ογκώδες black, μελαγχολία και ambient ήχους, ο Börner δίνει μαθήματα μοναδικού και παγωμένου black metal. Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι σε κάποια (ελάχιστα) σημεία μου θυμίζει τους (άλλους κολοσσούς του ατμοσφαιρικού metal) Anti αλλά σε καμιά περίπτωση δε θα πρέπει αυτό να εκληφθεί ως αντιγραφή. Ο Coldworld παραδίδουνε τραχύ και συνάμα ονειρικό black metal όπως κανένας άλλος.

Ένα άλλο πολύ θετικό χαρακτηριστικό του δίσκου είναι η μελωδία η οποία είναι διάχυτη σε όλα σχεδόν τα τραγούδια. Είμαι από αυτούς που τους αρέσει η μελωδία, έστω και αν η μουσική είναι πολύ ακραία, και σε αυτό το σημείο σίγουρα ο Melancholie δεν υστερεί καθόλου καθώς τα μελωδικά ξεσπάσματα υπάρχουνε άφθονα. Ακόμα και όταν υπάρχουνε παύσεις με μόνο πλήκτρα ή ορχηστρικούς ήχους το συναίσθημα που σου δημιουργήται είναι μοναδικό.

Καταιγιστικά riffs, ογκώδες ήχος, κτηνώδεις και απόκοσμα φωνητικά συνθέτουνε ένα μουσικό αριστούργημα που αν μπορούσε να εκφραστεί σε εικόνες ή ζωγραφιές θα έμοιαζε με ερημωμένα και μοναχικά τοπία στον παγωμένο Βορρά, όπως ακριβώς το εξώφυλλο του δίσκου. Έχοντας φορτώσει το δίσκο με πολλά θλιβερά και χιμαιρικά riffs ο Börner έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν από τους καλύτερους δίσκους του 2008. Ακούγεται καλύτερα στο σκοτάδι.

Υγ. Ο δίσκος μπορεί να κατεβεί από εδώ, αν σας αρέσει αγοράσε τε τον, όπως θα κάνω κι εγώ. Εν τάξει το γνωρίζω ότι είμαι παράνομος (ή τουλάχιστον το site που έχει το δίσκο είναι παράνομο), δε λέω όχι. Αλλά σύμφωνα με το νόμο 2121/1993, απαγορεύεται οιαδήποτε δημόσια εκτέλεση ή αναπαραγωγή μουσικού κομματιού "που γίνεται προσιτό σε κύκλο προσώπων ευρύτερο από το στενό κύκλο της οικογένειας και το άμεσο περιβάλλον". Δηλαδή ακόμα και να βάλεις ένα τραγούδι προς ακρόαση (όπως κάνουμε τόσο καιρό με το music box widget) είναι και αυτό παρανομία, αν δεν έχεις την συγκατάθεση αυτού που έχει τα πνευματικά δικαιώματα. Νομίζω ότι ο νόμος είναι πολύ περιοριστικός και ο καταναλωτής θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να ξέρει τι αγοράζει πρωτού το αγοράσει.

IRON MAIDEN - SEVENTH SON OF A SEVENTH SON

2008-05-18T23:16:00.000-07:00

1. Moonchild 05:42
2. Infinite Dreams 06:09
3. Can I Play With Madness? 03:31
4. The Evil That Men Do 04:35
5. Seventh Son of a Seventh Son 09:54
6. The Prophecy 05:06
7. The Clairvoyant 04:27
8. Only the Good Die Young 04:42
Total playing time 44:06

Seven deadly sins…
Seven ways to win…
Seven holy paths to hell and your trip begins…
Seven downward slopes…
Seven bloodied hopes…
Seven are your burning fires…
Seven your desires…

Και αφού ο Bruce τραγουδήσει αυτούς τους εφτά στίχους, κάπως έτσι ξεκινά το Moonchild και αυτός ο δίσκος που άφησε ένα σημάδι ναααααα στον χάρτη του heavy metal ήχου την εποχή που οι Iron Maiden συνέχιζαν να εφορμούν κάθετα προς τα πάνω με τα ουτοπικά φτερά του Ίκαρου (νομίζω πως το Flight Of Icarus ακουγόταν ακόμα στις συναυλίες) σε μια ξέφρενη πορεία που θα συνέχιζε να προχωρά ανοδικά ακόμα και με μέτριους (για τα δεδομένα των Iron Maiden) δίσκους όπως ήταν οι δύο επόμενοι. Για πολλούς, είχαν ήδη πιάσει την κορυφή τους με το Powerslave και απλά προσπαθούσαν, επιτυχημένα, να κρατηθούν με νύχια και με δόντια σε εκείνη την κορυφή κυκλοφορόντας αξιολογότατους δίσκους σαν το Somewhere In Time (το οποίο δυστυχώς σήμερα είναι παραγκωνισμένο και ψιλοξεχασμένο διότι είχε την ατυχία να κυκλοφορήσει ανάμεσα σε δύο τεράστιους δίσκους) και φυσικά το Seventh Son.

Πατώντας πάνω σε μια πανάρχαια δοξασία πολλών λαών που λέει πως ο έβδομος γιος ενός έβδομου γιου αποκτά ξεχωριστές ικανότητες, μια από αυτές και το να προβλέπει το μέλλον, συνθέτουν ένα επικό έργο και μια ενδιαφέρουσα ιστορία που ίσως δυσκολέψει τον ακροατή να την συνθέσει ακριβώς αλλά εστιάζεται κυρίως στα πράγματα που κάνει ένας τέτοιος «έβδομος γιος» και στα οράματα που έχει, συγκεκριμένα να σώσει ένα χωριό από μια καταστροφή που είδε ότι θα γίνει εκεί στο μέλλον – όσοι έχουν παρακολουθήσει έστω και λίγο τους Maiden στιχουργικά ξέρουν με τι ασχολείται κυρίως ο Harris, από τον πρώτο δίσκο ακόμα, διαόλια, τριβόλια, ανεξήγητα περιστατικά, αέναη μάχη μεταξύ καλού και κακού και πάει λέγοντας.

Ο δίσκος αποτελείται από εξαιρετικές συνθέσεις αν και δεν λείπει και η μετριότητα (Can I Play With Madness?) που τους έδωσε πρόσβαση στα ερτζιανά της πατρίδας τους. Αλλά εντάξει, τι να ξεχωρίσει κανείς από αυτό το δίσκο, πέρα από το επιβλητικό ομώνυμο κομμάτι που είναι ίσως ένα από τα επικότερα που έχουν γράψει (μαζί με το Hallowed Be Thy Name και το Rime Of The Ancient Mariner) και που πραγματικά τα φωνητικά του Bruce εκεί σηκώνουν την τρίχα κάγκελο; Ή το The Evil That Men Do που είναι το μοναδικό κομμάτι του δίσκου που ακούγεται ακόμα στις συναυλίες; Ή το Infinite Dreams που θυμίζει τον πρόγονο του (δεύτερο κομμάτι και αυτό), το Revelations από το Powerslave. Ο δίσκος κλείνει με το γρήγορο Only The Good Die Young που ο υπόλοιπος στίχος «… all the evil seem to live forever!» είναι και σαν αιώνιο ηθικό δίδαγμα και τόσες φορές το έχουμε πει όλοι… Και μετά…

Seven deadly sins…
Seven ways to win…
Seven holy paths to hell…
Seven downward slopes…
Seven bloodied hopes…
Seven are your burning fires…
Seven your desires…

Rotting Christ, live στο Αμύνταιο Φλώρινας, Παρασκευή 16 Μαϊου

2008-05-17T02:05:00.000-07:00

Δεν είχα ξαναδεί τους Rotting Christ live οπότε όταν πριν από κάνα δύο εβδομάδες ο Κώστας (κολλητός στη σχολή)μου είπε ότι έπαιζαν στο Αμύνταιο, που είναι σχεδόν 40 με 45 λεπτά βόρεια της Κοζάνης και αν ψηνόμουν να πάω, του απάντησα αμέσως θετικά. Με δεδομένο πως είχα να δω συναυλία για περισσότερο από ένα χρόνο, περίμενα πως και πως, αφού στους Primordial τα παιδιά βαριούνταν να πάμε και οι Behemoth προ δύο εβδομάδων ακύρωσαν όλη τους την περιοδεία – αμφότερες οι συναυλίες ήταν να γίνουν στη Θεσσαλονίκη.

Φτάσαμε λοιπόν στο Αμύνταιο ακριβώς στις 21:40, χωρίς να έχουμε ιδέα κατά που έπεφτε το μαγαζί. Παρκάραμε το αυτοκίνητο στο κέντρο ακριβώς, και αρχίσαμε να περιφερόμαστε άσκοπα δεξιά και αριστερά χωρίς να έχουμε συγκεκριμένη ιδέα για το που πάμε, απλά περπατούσαμε, ελπίζοντας να βρούμε κάποιον «δικό μας» σε κάποιο σημείο και να τον ρωτήσουμε κατά που πέφτει το μαγαζί. Το Αμύνταιο είναι ωραίο μέρος (πώς να το χαρακτηρίσω όμως, χωριό ή κωμόπολη;) και εμένα μου άρεσε πολύ το ότι είναι αραιοκατοικημένο, μπορείς άνετα να περπατήσεις στους δρόμους του και να μη νοιώσεις πως σε πλακώνουν τσιμεντένια κουτιά. Τα γνωστά αστεία και ανέκδοτα ενώ περιφερόμασταν εκεί γύρω, με μια εξαιρετικά ευμεγεθή εκκλησία ακριβώς στο κέντρο του Αμυνταίου και τον Κώστα να μου τη δείχνει με ένα πονηρό χαμόγελο και να λέει την θεϊκή ατάκα «if you burn a church, the government will build it again» του μεγάλου Abbath, να του απαντώ «ε, εντάξει ρε, και το Αμύνταιο θέλει τον άγιο του» και με μια χαβαλέδικη συζήτηση να ξεκινά περί αγίων σε πόλεις για να τους αποκαλέσω κάποια στιγμή «Μακεδόνες βαρβάριανς» λόγω μιας αγίας Βαρβάρας στη Δράμα. Σημειωτέων πως δίπλα από την εκκλησία ο δήμαρχος του Αμυνταίου προφανώς, έχει στήσει κάτι new age αρχιτεκτονικές παπαριές που αγγίζουν τα όρια της κακογουστιάς έτσι όπως έχουν μπει. Ο Κώστας τα αποκάλεσε «πόρτες», εγώ θα τα έλεγα «μονόζυγα», τέλος πάντων, δεν έχουν σημασία, απλώς φάνηκε πως όταν ο άξεστος νεοέλληνας θελήσει να φτιάξει κάτι και να μιμηθεί τον αρχαίο που κατασκεύαζε Παρθενώνες, τότε φτιάχνει κακόγουστες μαλακίες.

Ενώ περπατούσαμε λοιπόν ξάφνου βλέπω ένα DVD club και λέω το ωραίο και άκυρο συγχρόνως «αν βρίσκαμε κάνα δισκοπωλείο και ρωτούσαμε θα ήξεραν κατά που πέφτει το μαγαζί» αλλά η ώρα είχε περάσει και πήγαινε 22:00. Ο Νίκος σκέφτηκε πως δεν ήταν άσχημη ιδέα να ρωτήσει και πήγε να μπει, όταν εγώ που προπορευόμουν λίγο μπροστά είδα ένα σκοτεινό μαγαζί (χωρίς φώτα, τίποτα λέμε) που έμοιαζε με saloon της άγριας Δύσης και μπροστά από αυτό μια μικρή αφίσα με τους RC – ακριβώς απέναντι από το DVD club. Γυρνάω και φωνάζω στους άλλους ένα «εδώ είναι» και πάμε στην πόρτα, παίρνουμε τα εισιτήρια (εγώ το νούμερο 53) και μπαίνουμε μέσα – μπήκα μέσα δηλαδή γιατί πήρα το εισιτήριο πρώτος. Το μαγαζί στην αρχή μου φάνηκε ένα μίζερο, στενάχωρο μέρος. Κυριολεκτικά σαν saloon, δηλαδή ξύλινο, είχε μια σκηνή που άντε να ήταν 2.20 επί 3.00 μέτρα στην καλύτερη, ένα χώρο μπροστά της περίπου 4.50 επί 5.00 και πίσω από αυτόν το χώρο ήταν το μπαρ. Πάνω από το μπαρ υπήρχε ένα μικρός εξώστης όπου χώραγαν αρκετά άτομα, 34 έλεγε μια πινακίδα, αλλά κάποια στιγμή τον ξεπεράσαμε τον αριθμό – και κάποια στιγμή πέσαμε πολύ κάτω από τον αριθμό. Κοιτώντας φάτσες στα γρήγορα αφού μπήκα είδα δύο γνωστές από την Κοζάνη και θα έβλεπα κάνα δυο άλλες λίγο αργότερα, ενώ αποφασίσαμε να πάμε κάπου στον εξώστη όπου μετά από λίγο φύγανε δύο άτομα και έτσι βρήκαμε χώρο να κατασκηνώσουμε, κυρίως επειδή θέλαμε να δούμε τη συναυλία με την ησυχία μας και όχι να χτυπηθούμε και να χτυπήσουμε κόσμο στο mosh pit αλλά και επειδή έχω μιας ελαφριάς μορφής αγοραφοβία που με αποτρέπει από πολύκοσμα και στενά μέρη.

Οι Faceless God βγήκαν κατά τις 22:40 και έπαιξαν για περίπου 45 λεπτά. Με ένα μείγμα death και black metal ήταν αξιόλογοι για να ανοίξουν. Έπαιξαν γύρω στα 5 ή 6 κομμάτια (μπορεί και 7), το πρώτο λεγόταν Burning Angel, το δεύτερο είχε τίτλο The Nazarene Is Dead, το τρίτο Dominus Satanas, θυμάμαι το προτελευταίο που λεγόταν The King Of Twilight νομίζω και το Throne Of The Eternal Darkness έχω την εντύπωση. Συνολικά είχαν πολύ καλή εμφάνιση και έδειξαν πως ξέρουν από live, ο ήχος ήταν σαν μπετόν αν και όπως είπα και στα παιδιά μετά και συμφώνησαν, ήθελα η lead ηλεκτρική να είναι ένα κλικ δυνατότερα σε ήχο ώστε να ήταν πιο εύκολο να την πιάσει το αυτί – έχουν ωραίες, πορωτικές συνθέσεις για headbanging αλλά από ένα σημείο και μετά ένα αδιάκοπο blastbeat, ειδικά μετά από το τέταρτο – πέμπτο κομμάτι, κούραζε κάπως. Είπαν πως «Εωσφόρου θέλοντος» κάποια στιγμή θα κυκλοφορήσει ο δίσκος που ηχογραφούν και πως τώρα είναι σε προπαραγωγή. Πιστεύω πως με μια καλή παραγωγή μπορούν να ακουστούν αρκετά. Δυστυχώς δεν έχω ακούσει τα demos τους ώστε να ξέρω τι ήχο είχαν εκεί.

Στις 23:30 μπαίνει ο Θέμης μέσα, μαζί με τον Γιώργο. Ψιλοχαμός στο μαγαζί, μετά από μερικά λεπτά ακολουθεί ο Σάκης και τελευταίος ο Αντρέας. Μερικοί χαβαλετζήδες αρχίζουν να ουρλιάζουν «Σάκηηηηηηηηη!!!!!»με τον ίδιο τρόπο που μερικά κοριτσάκια θα ούρλιαζαν για το Ρουβά, ένας άλλος τύπος άρχισε να γελάει σαν να ήταν δολοφόνος από καμιά ταινία, ναι, ωραία φάση. Παίρνουν θέσεις, ο Σάκης πλησιάζει το μικρόφωνο, βάζει το χέρι στην κιθάρα και λέει «Thou art blind!» ενώ ο Θέμης από πίσω του φωνάζει «Ε, ε, τι κάνεις ρε, που πας;» αφού έδενε τα μαλλιά του και φόραγε ακόμα τα ακουστικά εκείνη τη στιγμή – και ένα μαγαζί να σκάει στα γέλια. Μερικά δευτερόλεπτα μετά ξεκινάνε. Ωραίος ήχος, ακούς τα πάντα με τρομερή σαφήνεια, η lead κιθάρα ακούγεται πεντακάθαρα, τα κομμάτια είναι πολύ γνωστά και ακόμα και εγώ μπορώ να τα ακολουθήσω, που παραδέχομαι τους Rotting Christ σαν μπάντα και τους θεωρώ μια από τις καλύτερες που έβγαλε η σκηνή αλλά έχω άλλες προσωπικές αγαπημένες της Ελλάδας και – να πω την black metal μου αλήθεια – δεν έχω κάτσει να ακούσω προσεκτικά τους δίσκους των RC. Πάντως τα κομμάτια live ακούγονται πολύ ψαρωτικά, ειδικά εκείνα τα επικά μέρη τους ήταν απλά το κάτι άλλο, οι προηχογραφημένες χορωδίες προσέθεταν στην ατμόσφαιρα σαν να ίπταντο στοιχειά στο χώρο και ο φωτισμός ήταν εκπληκτικός. Tracklisting, με μια κάποια υποτυπώδη σειρά καθώς δεν θυμάμαι ακριβώς: Archon, King Of A Stellar War (πωωω, αυτό περίμενα να ακούσω, το αγαπημένο μου κομμάτι, εκείνη η εισαγωγή με άφησε μαλάκα και κατά τη διάρκεια του κομματιού είχαν μαζευτεί όλοι μπροστά από το Σάκη, είχαν αγκαλιαστεί σαν να χόρευαν κάποιο παραδοσιακό χορό αλλά έκαναν headbanging), Morality Of A Dark Age, Είστε Αθάνατοι, Χάος Γένετο, Keravnos Kivernitos, Nemecic, Enuma Elish, Sorrowful Farewell, The Sign Of Evil Existence, The Coronation Of The Serpent, και νομίζω έκλεισαν με το Under The Name Of Legion για να κάνουν ένα encore με το Non Serviam και τον Σάκη να λέει δύο ή τρεις φορές «καληνύχτα Αμύνταιο» στο μικρόφωνο – όταν και ο κόσμος κατάλαβε πως δεν θα ακούγαμε άλλο για απόψε. «Γέρασαν, δεν έχει πια δύο encore» λέω στους άλλους - αν και η αλήθεια είναι πως απόψε παίζουν στις Σέρρες νομίζω και αύριο βράδυ στην Καβάλα. Highlight της βραδιάς μια κατάξανθη (φυσικό της χρώμα) κοπελίτσα γύρω στα 17, που ήξερε απέξω όλους τους στίχους των RC, καλύτερα και από τον Σάκη τον ίδιο και δεν σταμάτησε να χτυπιέται καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας – ο Σάκης της αφιέρωσε το Morality νομίζω και από ένα σημείο και μετά σαν να έπαιζε μόνο για εκείνη. :)

Ωραία ήταν, μια μικρή παραφωνία στο εισιτήριο όμως – μου φαίνεται πως 15 ευρώ ήταν κομματάκι τσιμπημένα για δύο μπάντες στο Αμύνταιο, στην προπώληση είχε 13 και ήταν ίσως νορμάλ. Χαλάλι τους όμως.

Κάποιοι δίσκοι, σπάνιοι και μη...

2008-05-09T06:15:00.000-07:00

Για να δούμε λοιπόν...

Θα ξεκινήσω με το "The Wrath Of Kosmosistis" των Unholy Archangel, το οποίο κυκλοφόρησε το 2003 σε 1000 αντίτυπα, εγώ το αγόρασα το καλοκαίρι του 2006 από τον Ιαπετό (τραγουδιστής) και συγκεκριμένα μου έδωσε την 56η κόπια. Στη Θεσσαλονίκη είχα συναντήσει κάποτε σε ένα μαγαζί επί της Τσιμισκή νομίζω (να είναι άραγε Τσιμισκή;... δεν ξέρω από Θεσσαλονίκη) μια κόπια από την τέταρτη κατοστάδα προς πώληση για 12 ευρώ. Σαν δίσκος είναι αρκετά ωραίος αλλά πολύ μονολιθικός και πολύ μικρός σε διάρκεια, μόλις 15 λεπτά (!). Οι UA μπλέκουν black και death metal μέσα σε κομμάτια που βασίζονται εν πολλοίς σε blastbeats, με ένα ωραίο αποτέλεσμα. Ο δίσκος δεν είναι αριστούργημα, αλλά δεν είναι ούτε αυτό που θα έπρεπε όπως και δήποτε να προσπεράσει κανείς αν το βρει κάπου. Εγώ θεωρώ πως αξίζει.

Προχωράμε στη δεύτερη δουλειά του Vinterriket (παίζει πλήκτρα και στους Nocternity, μεταξύ άλλων), το "Winterschatten" που βρήκα από την Sleaszy Records τον Μάρτιο του 2006 για 5 ευρώ, μια εποχή που η εταιρεία έκανε πολλές προσφορές... Το έχω στην πρώτη του κυκλοφορία, σε 1000 αντίτυπα, το νούμερο 406. Ο δίσκος είναι καλούτσικος και προσφέρεται για χειμερινή ακρόαση αλλά έχει πολλά ηλεκτρινικά στοιχεία, κάτι που εμένα προσωπικά με κουράζει. Τη μετέπειτα πορεία του Vinterriket με το προσωπικότου σχήμα δεν την γνωρίζω. Κάποια στιγμή θα την ψάξω.

Συνεχίζω στο "Untold" των The Shadow Order, για εμένα έναν από τους καλύτερους Ελληνικούς black metal δίσκους. Τον είχα βρει μέσω της ιταλικής Eerie Art, αν θυμάμαι καλά. Δεν θα πω πολλά περισσότερα για αυτόν τον δίσκο επειδή κάποια στιγμή στο μέλλον θα τον παρουσιάσω.

Περνάω στο "Magni Blandinn Ok Megintiri" (μετάφραση: Mixed With Strength And Battle Glory) των Falkenbach, το οποίο μάλλον δεν μπορεί να θεωρηθεί και τόσο σπάνιο αφού το έχω συναντήσει και στη Θεσσαλονίκη αλλά και στην Πάτρα, αλλά σαν ύπαρξη και μόνο στη δισκοθήκη κάπου, είναι κόσμημα. Ο δίσκος είναι πολύ καλός, αλλά παραφουσκωμένος στα πλήκτρα σε ορισμένα σημεία (το "The Heathenish Foray" είναι πολύ καλύτερο σαν εκτέλεση στον τέταρτο δίσκο της μπάντας) και φυσικά δεν συγκρίνεταιμε το ωμό black metal του πρώτου δίσκου και φυσικά ούτε με το επικό viking των δύο επομένων - στο μεταίχμιο ήταν εκείνη την εποχή οι Falkenbach, στη γέφυρα μεταξύ και των δύο ειδών.

Τώρα τα "En Oria" και "Crucify Him" από Nocternity. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να τα βρω σε ξεχωριστές εκδόσεις αφού την εποχή που κυκλοφόρησαν σε τόσα λίγα αντίτυπα, δεν ήξερα καν το metal σαν μουσική. Τη συγκεκριμένη επανακυκλοφορία από την Solistitium νομίζω την αγόρασα μέσω της Kyrck Productions, κάπου μέσα στο τελευταίο τρίμηνο του 2005 αν δεν κάνω λάθος. Πάνο, τυχαίνει να έχεις τα αυθεντικά;

Τέλος, το ανυπέρβλητο "Skotos Aenaon" των Naer Mataron που είχε κυκλοφορήσει σε 2000 αντίτυπα από την πάλαι ποτέ κραταιά Black Lotus Records και που μετά από λίγο καιρό έγινε sold out, εγώ όμως το βρήκα στις 21 Ιουνίου του 2005 στην συναυλία των Iron Maiden στη Μαλακάσα, άθικτο και αυθεντικό, μέσα σε ζελατίνα, χωρίς να το έχει αγγίξει κανείς. Μεγάλη τύχη, καθώς το επόμενο πρωί έμαθα για τον Εχετλαίο και ένα μήνα μετά το διάλεξα για ψευδώνυμο μου - αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία που δεν λέω καθόλου συχνά. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για αυτόν τον δίσκο τώρα πια, δυστυχώς δεν βρίσκεται εύκολα σε αυτή την μορφή, αλλά σε μια επανακυκλοφορία που είχε κάνει καιρό μετά ξανά η Black Lotus παρέα με τον πρώτο δίσκο, το "Up From The Ashes", με τίτλο "Awaken In Oblivion". Ίσως σε κάποιο mailorder του εξωτερικού να έχει ξεμείνει κάποια αυθεντική κόπια και των δύο δίσκων, εγώ κάποτε συνάντησα το "Up From The Ashes" σε ένα Λιθουανικό mailorder αλλά μου είπαν πως κάποιος άλλος είχε ήδη "καπαρώσει" των δίσκο, οπότε συμβιβάστηκα με την επανακυκλοφορία. Να επισημάνω, πως το tracklisting της επανακυκλφορίας για το "Skotos Aenaon" είναι διαφορετικό, συγκεκριμένα αν θυμάμαι καλά, το "Hyperion" προηγείται του "Astro-Thetis-Kosmos".

ΥΓ: Ναι, αυτός που καθρεφτίζεται είμαι εγώ... Και συνέβη σε πολλές φωτογραφίες. Καλά να πάθω, για να τις τραβάω μέσα στο απόγευμα με τον ήλιο να καίει.

MANOWAR - HAIL TO ENGLAND

2008-04-23T07:36:00.000-07:00

1983

1. Blood of My Enemies 04:13
2. Each Dawn I Die 04:16
3. Kill With Power 03:55
4. Hail to England 04:24
5. Army of Immortals 04:24
6. Black Arrows 03:03
7. Bridge of Death 08:58
Total playing time 33:13

Την πρώτη φορά που είχα δει αυτό το εξώφυλλο είχα εντυπωσιαστεί. Τότε το όνομα «Manowar» δεν σήμαινε τίποτα στο μυαλό μου και είχε συνηφαστεί με μια τεράστια (τουλάχιστον XXL) μπλούζα που φορούσε ένας τύπος στο σχολείο με μακριά μαλλιά, ο οποίος δεν έκανε παρέα με πολλά άτομα και είχε φτάσει να δώσει Πανελλήνιες τρεις ή τέσσερις φορές και αυτό επειδή δεν περνούσε στη σχόλη που ήθελε – το σχολείο τον αποκαλούσε μυστικά «Μπίλια» και η μπλούζα ήταν εποχής Warriors Of The World, όπου δείχνει τον μετέπειτα σκοτεινοπρόσωπο πολεμιστή (και ουσιαστικά trademark των Manowar) να στέκεται πάνω σε ένα πετρώδες βουνό, κρατώντας μια κουβαριασμένη αμερικάνικη σημαία στο χέρι.

Τώρα μιλάω για εποχές 2002 ή 2003, και γι’ αυτό το λόγο πάντα πίστευα πως η μουσική των Manowar ήταν ένα πολύ σκληρό είδος, για τα τότε γούστα μου (που να ήξερα…) οπότε δεν είχα πολυδώσει σημασία. Μέχρι τη μέρα που κατά τα τέλη του 2003 ένας φίλος μου, μου δάνεισε μια κασέτα με κάτι κομμάτια και μαζί με αυτά, το «Heart of Steel», το οποίο άκουγα συνεχώς, γυρνώντας την κασέτα προς τα πίσω, συνέχεια. Μιλάω για πραγματικό ψάρωμα.

Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ήταν το Fighting The World, όμως ο αγαπημένος μου πιστεύω πως είναι αυτός, το Hail To England. Όπως προείπα, το εξώφυλλο το είχα δει κάποτε σε ένα κατάστημα δίσκων και είχα εντυπωσιαστεί, για ευνόητους λόγους, όμως δεν είχα ακούσει κάτι για το δίσκο και δεν τολμούσα να τον αγοράσω αφού δεν ήξερα το συγκρότημα – μέγα λάθος!

Το Blood Of My Enemies αρχίζει «κουλά», εντελώς όμως! Αργό, βασανιστικό σχεδόν, σα να θέλει να σε δοκιμάσει, να σε ρωτάει αν θέλεις να μπεις βαθιά στο δίσκο. Η πολεμική ιαχή του Adams δίνει την απάντηση, και αρχίζει να μιλάει για τρεις γιους και τον πατέρα τους, μέχρι να έρθει το ρεφρέν και (τώρα μιλάμε για εποχές 1984, έτσι;) να αναφωνήσεις «ναι, ακούω έναν μεγάλο δίσκο». Ο ήχος πρωτόλειος για εκείνη την εποχή, ένα νέο παρακλάδι του metal είχε ανοίξει με αυτούς, το λεγόμενο epic μέσα από το οποίο θα βγαίνανε τόσες και τόσες σπουδαίες μπάντες… Ας ξεκινήσει κανείς από Manowar, Omen, Manilla Road, τους Bathory για να φτιαχτεί η γέφυρα με όντως μια επική εποχή και μετά τι; Τα πιο επικά black metal συγκροτήματα, κάποια στιγμή άκουσαν και Manowar προσεκτικά, έστω τις πρώτες δουλειές. Ας μην κοροϊδευόμαστε με standards του 2008. Το 1984 αυτό το πράγμα θα θεωρείτο ακραίο σαν μουσική.

Το Each Dawn I Die έχει μια πιασάρικη φωνητική γραμμή, όμορφους στίχους εμπνευσμένους από μια «classic movie» όπως είχε πει κάπου ο DeMaio, όμως δεν ξέρω ποια εννοεί – γενικότερα, δεν είναι το κομμάτι που κάνει τη διαφορά στο CD, είναι απλά ένα συμπαθητικό τραγούδι που συμβαδίζει με την ατμόσφαιρα – προς το τέλος όμως ο Adams δίνει μια μικρή γεύση των δυνατοτήτων του σαν τραγουδιστής, για εμένα, μαζί με Dickinson και Halford, ίσως τα καλύτερα λαρύγγια της σκηνής.

Το Kill With Power (πρόσφατα διασκευασμένο και από τους Arch Enemy) είναι ένα περίεργο κομμάτι, ξεκινάει λίγο αργά για να πιάσει μεγάλες ταχύτητες στη συνέχεια – την εποχή που οι Manowar ηχογραφούσαν τον προηγούμενη δίσκο, οι Metallica ξεκινούσαν την δική τους μεγαλειώδη πορεία, γίνονταν γνωστοί, και όλο και περισσότερες μπάντες έμπαιναν στο τριπάκι να παίζουν γρήγορα, ήταν η μόδα της εποχής. Καιρό μετά, όταν ηχογραφούσαν το Hail To England, οι μπάντες άρχιζαν πάλι να παίζουν αργά κομμάτια – δεν μπορούσαν όλοι να είναι Metallica. Και τότε οι Manowar θεώρησαν πως ήταν και η κατάλληλη στιγμή να ξαναρχίσουν να παίζουν γρήγορα.

Τα δύο επόμενα κομμάτια είναι ένας ύμνος για την Αγγλία και τους Άγγλους οπαδούς ειδικότερα, και άλλος ένας ύμνος για το επίσημο fan club τους, τον στρατό των Immortals (όχι του Ξέρξη!). Για τους Manowar, που είχαν ήδη μια καλή βάση οπαδών στην Αγγλία, το πέρασμα στην Γηραιά Αλβιόνα ήταν μονόδρομος για την επιβίωση τους – στην Αμερική δεν ήταν καθόλου γνωστοί, αντιθέτως στην Ευρώπη ήταν. Δεν είναι καθόλου υπερβολικό (και το έχουν παραδεχτεί και οι ίδιοι) ότι το Hail To England ήταν ένα ξεπούλημα κατά κάποιο τρόπο, ώστε να ευχαριστήσουν τους Άγγλους οπαδούς και να αναγκάσουν κάποιον να τους στήσει μια περιοδεία εκεί – δεν είναι τυχαίο ότι το Sign Of The Hammer ηχογραφήθηκε μαζί με το Hail To England, ώστε με το που θα κυκλοφορούσε το δεύτερο και θα έκλειναν μια καλή συμφωνία, θα γίνονταν περισσότερο γνωστοί, να κυκλοφορήσουν και το πρώτο, ώστε να απογειωθούν πραγματικά.

Για το Black Arrows δεν έχω να πω πολλά, είναι υποθέτω ένα ωραίο και καλοπαιγμένο bass solo του DeMaio, αλλά εκείνες οι εποχές έχουν περάσει και ίσως να μην μπορεί πια να το παίξει – τότε διψούσε για μουσική κυρίως αλλά και άλλα πράγματα, τώρα διψάει κυρίως για άλλα πράγματα και δευτερευόντως για μουσική.

Τελευταίο κομμάτι του δίσκου, το επιβλητικό, υποβλητικό, επικότατο, ανυπέρβλητο Bridge Of Death! Τέτοια κομμάτια δεν γράφονται κάθε μέρα! Μια σατανική μελωδία στο μπάσο, μια άλλη να ακολουθεί βάζοντας σε στο κλίμα. «After hearing the track, some critics actually accused the band of being Satanists. Unlike the lyrics of some infernal thrash and black metal songs [ποιους Venom να εννοεί;], however, DeMaio’s lyrics do not celebrate the Dark Lord. Rather, the song is the tale of a heroic warrior venturing the hell, to battle the Fallen One.»

Δεν ξέρω ποιος έγραψε αυτές τις βλακείες στο booklet της επανακυκλοφορίας που έχω, αλλά μάλλον αυτός δεν διάβασε καλά τους στίχους – και ίσως να μην άκουσε ούτε το κομμάτι! Δεν έχει σημασία. Ό,τι και αν είναι, είναι κομματάρα

Ενδεχομένως, όπως είπα, ο δίσκος σήμερα να ακούγεται τετριμμένος σε πολλούς και είναι λογικό – οι εποχές έχουν περάσει, έχουν βγει πολλοί καλύτεροι δίσκοι και το metal έχει προοδεύσει αρκετά. Όμως, όπως δεν ξεχνάμε και τους Black Sabbath (άσχετα με τις μαλακίες που έχουν κάνει κατά καιρούς) και τους δίσκους τους που έδωσαν πνοή σε ένα ολόκληρο μουσικό κίνημα, έτσι και οι Manowar έστησαν το επικό στοιχείο στο metal, και αυτό το αναγνωρίζουν όλοι όσοι δεν κρύβονται πίσω από το δάχτυλο τους. «Ε και; Αν δεν το έκαναν αυτοί, κάποιοι θα το έκαναν!» Πολύ σωστά! Και αν δεν έκοβε τη μικρή φάλαγγα του αριστερού του χεριού ο Iommi στο εργοστάσιο που εργαζόταν κάποτε, κάποιος άλλος, κάποια στιγμή, θα κούρδιζε από περιέργεια την κιθάρα χαμηλότερα. Όμως η ιστορία δεν γράφεται ποτέ με «αν»…