CRY OF SILENCE - WALKING THROUGH THE ETERNAL TRAGEDY

Άλλο ένα αποκαλυπτικό συγκρότημα που χαιρετά από την Αρχαία Ολυμπία. Ζώντας σε τέτοιο μέρος η μουσική τους δε θα μπορούσε να είναι παρά άμωμη και ονειρική. Αργοί και βασανιστικοί ρυθμοί, κολασμένα φωνητικά, ασήκωτες κιθάρες και μελωδία βγαλμένη κατ' ευθείαν από τις Σειρήνες της Οδύσσειας, μαγευτική και γλυκιά. Συνάμα μελαγχολική, μελαγχολική για το νόστο του γυρισμού.

Η μεγαλειότητα του θανάτου και της αθανασίας, παγανιστική λατρεία, Αλφειός ποταμός, Φόβος και Δείμος, παγωμένα τοπία με απέραντα δάση, Νύμφες και Σάτυροι, ελληνικό κλέος. Αρχαία Τραγωδία, η μοίρα των βροτών στα χέρια των θεών, ένα συνονθύλεμα εικόνων και ήχων.

Πραγματικώς δεν υπάρχουνε λόγια να περιγραφεί το συναίσθημα της μουσικής... το black metal σε όλο του το μεγαλείο... ακούγεται στο σκοτάδι και δυνατά.

Υποστηρίξε τε τους.

myspace
ο δίσκος τους

Coldworld - Melancholie

Οι Coldworld χαιρετούνε από τη Γερμανία και είναι αυτό που λέμε one man band. Η μουσική ιδιοφυϊα πίσω από τους Coldworld ακούει στο όνομα Georg Börner ο οποίος κατάφερε να δημιουργήσει έναν από τους πιο σκοτεινούς και καταθλιπτικούς black metal δίσκους μέσα στο 2008 μέχρι στιγμής. Όπως δηλώνει και το όνομα του δίσκου πρόκεται για ένα μελαγχολικό αριστούργημα δεμένο με ambient ήχους, ορχηστρικά περάσματα και πολλή ατμόσφαιρα.

Ο ήχος είναι αρκετά σκληρός και βαρύς και οι ταχύτητες κινούνται κυρίως σε μεσαίους -προς γρήγορους- ρυθμούς αλλά αυτό που κάνει το δίσκο μοναδικό είναι το συναίσθημα που σου δημιουργεί. Έχοντας καταφέρει να αναμείξει επιτυχώς σκοτεινή ατμόσφαιρα, ακραίο και ογκώδες black, μελαγχολία και ambient ήχους, ο Börner δίνει μαθήματα μοναδικού και παγωμένου black metal. Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι σε κάποια (ελάχιστα) σημεία μου θυμίζει τους (άλλους κολοσσούς του ατμοσφαιρικού metal) Anti αλλά σε καμιά περίπτωση δε θα πρέπει αυτό να εκληφθεί ως αντιγραφή. Ο Coldworld παραδίδουνε τραχύ και συνάμα ονειρικό black metal όπως κανένας άλλος.

Ένα άλλο πολύ θετικό χαρακτηριστικό του δίσκου είναι η μελωδία η οποία είναι διάχυτη σε όλα σχεδόν τα τραγούδια. Είμαι από αυτούς που τους αρέσει η μελωδία, έστω και αν η μουσική είναι πολύ ακραία, και σε αυτό το σημείο σίγουρα ο Melancholie δεν υστερεί καθόλου καθώς τα μελωδικά ξεσπάσματα υπάρχουνε άφθονα. Ακόμα και όταν υπάρχουνε παύσεις με μόνο πλήκτρα ή ορχηστρικούς ήχους το συναίσθημα που σου δημιουργήται είναι μοναδικό.

Καταιγιστικά riffs, ογκώδες ήχος, κτηνώδεις και απόκοσμα φωνητικά συνθέτουνε ένα μουσικό αριστούργημα που αν μπορούσε να εκφραστεί σε εικόνες ή ζωγραφιές θα έμοιαζε με ερημωμένα και μοναχικά τοπία στον παγωμένο Βορρά, όπως ακριβώς το εξώφυλλο του δίσκου. Έχοντας φορτώσει το δίσκο με πολλά θλιβερά και χιμαιρικά riffs ο Börner έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν από τους καλύτερους δίσκους του 2008. Ακούγεται καλύτερα στο σκοτάδι.

Υγ. Ο δίσκος μπορεί να κατεβεί από εδώ, αν σας αρέσει αγοράσε τε τον, όπως θα κάνω κι εγώ. Εν τάξει το γνωρίζω ότι είμαι παράνομος (ή τουλάχιστον το site που έχει το δίσκο είναι παράνομο), δε λέω όχι. Αλλά σύμφωνα με το νόμο 2121/1993, απαγορεύεται οιαδήποτε δημόσια εκτέλεση ή αναπαραγωγή μουσικού κομματιού "που γίνεται προσιτό σε κύκλο προσώπων ευρύτερο από το στενό κύκλο της οικογένειας και το άμεσο περιβάλλον". Δηλαδή ακόμα και να βάλεις ένα τραγούδι προς ακρόαση (όπως κάνουμε τόσο καιρό με το music box widget) είναι και αυτό παρανομία, αν δεν έχεις την συγκατάθεση αυτού που έχει τα πνευματικά δικαιώματα. Νομίζω ότι ο νόμος είναι πολύ περιοριστικός και ο καταναλωτής θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να ξέρει τι αγοράζει πρωτού το αγοράσει.

BURZUM - FILOSOFEM

Κάθε φορά που ακούω αυτό το δίσκο επιβεβαιώνεται το πολύ σοφό ρητό ότι "η γραμμή που χωρίζει την ιδιοφυϊα από την τρέλλα είναι πολύ λεπτή". Δεν έχω ακόμα κατασταλλάξει αν ο Kristian Vikernes (ή κατά κόσμο Varg Vikernes/Count Grishnackh) πρόκειται για μια μουσική μεγαλοφυϊα ή απλώς ένα ψυχάκιας. Η αλήθεια είναι ότι η μουσική που έχει γράψει είναι από τις πλέον χαρακτηριστικότατες και ονειρικότερες που έχουνε κυκλοφορήσει στο μεταλλικό στερέωμα.

Ένα από τα πλέον αξιόλογα συγκροτήματα στο χώρο του μέταλ, με τον χαρακτηριστικό υπερ-παραμορφωμένο ήχο, τα άγρια γρυλίσματα και τα ονειρικά πλήκτρα στη μουσική, οι Burzum, κυκλοφορήσανε αυτόν τον δίσκο το 1996, και είναι ο τελευταίος που ηχογραφήθηκε πρωτού κλείσουνε τον Vikerness στη φυλακή. Οι Burzum είναι ένα μοναδικό συγκρότημα, όχι μόνο γιατί αποτελέσανε κάτι το τελείως διαφορετικό και ριζοσπαστικό στο χώρο του black από άποψη μουσικής, αλλά όπως πολύ ορθώς το έθεσε και ένα φίλος μου (χαίρε Νίκο) βάλανε στο black και την ιδεολογία. Την ιδεολογία της Νορβηγικής μυθολογίας, των πολεμιστών, των θεών και της Βαλχάλα, της προ-χριστιανικής Παράδοσης, αλλά και την επίρριψη ευθυνών στον έπηλυ χριστιανισμό.

Μουσικώς ο δίσκος είναι ό,τι ακριβώς περιμέναμε από ένα συγκρότημα σαν τους Burzum. Χωρισμένος σε δύο βινύλια (με gatefold εξώφυλλο και φανταστικό artwork από τον Theodor Kittelsen) και μοιρασμένος σε metal και ambient ήχους, κινήται πάνω κάτω στις ίδιες μουσικές φόρμες με τους προηγούμενους δίσκους. Πολύ παραμορφωμένος ήχος, γρυλίσματα (αν και πιο ήπια αυτή τη φορά), φυγόκοσμα και μισάνθρωπα τύμπανα, απλά και μαγευτικά riffs που επαναλαμβάνονται και αργούς αλλά ογκωδέστατους ρυθμούς. Ο δίσκος κινήται σε μεσαίες ταχύτητες και δεν υπάρχουνε υπερβολικά γρήγορα ξεσπάσματα (αν και οι Burzum ποτέ δε φημίζονταν για τις υπερφυσικές τους ταχύτητες).

Κορυφαία στιγμή του δίσκου το ομώνυμο τραγούδι (Burzum - Dunkelheit στα Γερμανικά) όπου η μείξη πλήκτρων και μέταλ είναι μοναδική. Φαινότανε από τις προηγούμενες δουλειές ότι ο Vikernes πειραματιζότανε με τα πλήκτρα αλλά ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι θα κατάφερνε να τα δέσει τόσο όμορφα με τη μουσική. Τα πλήκτρα είναι τόσο περιέργως βαλμένα μέσα στο τραγούδι που το συναίσθημα που σου δημιουργούνε είναι ένα όνειρο, ένα απόκοσμο και αλλόκοτο όνειρο, σαν να είσαι ένα με τη φύση, με αρχέγονα ένστικτα και παραδόσεις, με τους θεούς που γέννησε αυτός ο κόσμος, σαν να είσαι σε έναν μυστηριώδη και χιμαιρικό τόπο (ή, από την άλλη, όπως το έθεσε η σύζυγός μου, σαν να σε έχουνε κλειδωμένο σε ένα δωμάτιο και να μην μπορείς να ξεφύγεις. Εγκέφαλος είναι αυτός, ο καθένας το ερμηνεύει διαφορετικώς).

Τόσο η μεταλλική πλευρά του δίσκου όσο και η ambient σε ταξιδεύουνε σε μέρη και χρόνους που δεν έχεις πάει ποτέ, με ερημωμένα τοπία και καταθλιπτικά χρώματα. Σου αγγίζουνε την ψυχή και σε κρύβουνε στα μύχια της φαντασίας σου, σε κόσμους όπου κανείς δεν μπορεί να σε αγγίξει. Πραγματικώς αυτός ο δίσκός βρίθει εικόνων.

Πρόκειται για ένα αριστούργημα, ένα καταθλιπτικό και παγωμένο αριστούργημα. Καταραμένο και μαύρο. «Η ζωή παίρνει νέο νόημα», όπως λέει και το ομώνυμο τραγούδι. Οι Burzum καταφέρανε και πήγανε το black metal ένα βήμα παραπέρα. Άψογοι.