Δίσκοι που ξεχώρισα

Ερχόμενος στην Ελλάδα για διακοπές βρήκα τη συνηθισμένη στοίβα βινυλίων να με περιμένει. Άκουσα αρκετά (αν και τα πιο πολλά τα είχα ήδη ακούσει σε mp3), κάποια μου άρεσαν και κάποια όχι. Μερικά από αυτά που ξεχώρισα


Thrash metal blitzkrieg vol. 3 - ένα ακόμα καταιγιστικό 7άρι με απίστευτες thrashιές.


Eschaton - For the new aeon, οι Αθηναίοι Eschaton σε ακόμα έναν κορυφαίο δίσκο.


Wolfsschrei - Moriturus πολύ πωρωτικό και ακραίο black. Τελικά αυτοί οι Γερμανοί έχουνε βγάλει τα καλύτερα συγκροτήματα. Αν δεν υπήρχανε κάποιοι Burzum, Mayhem, Rotting Christ και Nocternity σίγουρα οι Γερμανοί θα είχανε την καλύτερη black metal σκηνή.


Acid - Maniac. Οι Βέλγοι speedάδες σε όλο τους το μεγαλείο. Δίσκος φωτιά που σε ξεσηκώνει με τη μία. Τον έχω σε mp3 αλλά το να τον ακούς από βινύλιο και δυνατά είναι άλλη φάση.


Οι βρετανοί Sacrilege σε έναν πολύ καλό δίσκο. Τον είχα ακούσει και σε mp3 παλαιότερα αλλά δε με είχε συγκινήσει. Αυτή τη φορά μου άρεσε, ίσως να έχει να κάνει με τον ήχο του βινυλίου.


Mortuary drape - Buried in time, οι θρυλικοί Ιταλοί σε έναν δίσκο δυναμίτη.


Legion of the damned - Malevolent rapture, thrash με πιο γυαλισμένο και σύγχρονο ήχο, αν και προτιμώ τον πιο παραδοσιακό βρώμικο ήχο των '80, αυτό το συγκρότημα πραγματικώς με συγκίνησε.


Η σατανική συμφωνία των Darklord, απίστευτο black από Αυστραλία, αν και μου τη σπάνε πολύ τα φωνητικά, εν τούτοις οι τύποι κλωτσάνε πολλά κωλαράκια.


Armour - Kodoku no warrior, πολύ δυναμικό 7άρι, ατόφιο heavy metal από ένα φινλανδικό συγκρότημα.


Nocturnal Breed - Motormouth, thrashιά από Νορβηγία.


Shackles - Inquisitor's curse, παλαιομοδίτικο thrash από Αυστραλία, κορυφαίο.


Βεβαίως δεν παρέλειψα να ξαναακούσω και κάποιες κλασσικούρες όπως το κορυφαίο The prince of the poverty line από το καλύτερο συγκρότημα που έχει βγάλει η Αγγλία μετά την NWOBHM έκρηξη.

Hell - Save us from those who would save us

Πρωτοδιάβασα γι' αυτό το συγκρότημα πριν λίγες εβδομάδες στο Snakepit. Πρόκειται για μία αγγλική μπάντα που παίζει καθαρόαιμο NWOBHM, με πλήκτρα και πολύ θεατρική ατμόσφαιρα. Καταφέρανε και δημιουργήσανε ένα μεγάλο όνομα στα Midlands (κεντρική Αγγλία) με μερικά demos, ένα εφτάρι και μια σειρά από απίστευτες θεατρικές συναυλίες (αίματα, καθολικοί παππάδες κατά τη διάρκεια του μαύρου θανάτου, Σαιξπηρικές απαγγελίες κλπ), αλλά δυστυχώς μία σειρά συγκυριών, με αποκορύφωμα την πτώχευση της Mausoleum (της εταιρίας που είχανε συμβόλαιο για το δίσκο), της αποχώρηση των μελών και την αυτοκτονία του Dave Halliday, τους άφησε στην αφάνεια.

Η αλήθεια είναι ότι η μουσική τους είναι πολύ σκοτεινή στα χνάρια των Mercyful Fate και Venom. Από ό,τι διάβασα στο myspace εργάζονται πάνω σε νέο υλικό για τον πρώτο τους δίσκο. Αναμένουμε.

Scream for me London

We shall go on to the end, we shall fight in France,
we shall fight on the seas and oceans,
we shall fight with growing confidence and growing strength in the air,
we shall defend our Island, whatever the cost may be,
we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds,
we shall fight in the fields and in the streets,
we shall fight in the hills;
we shall never surrender


Με αυτά τα λόγια τελείωνε ο Winston Churchil το λόγο του στη Βουλή των Κοινοτήτων, στις 4 Ιουνίου 1940· με αυτόν τον ίδιο λόγο η δεύτερη μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη άνοιξε τη συναυλία τους στο Twickenham, London, το Σάββατο 5 Ιουλίου 2008. Σε ένα κατάμεστο Twickenham Stadium με 60.000 θεατές κλωτσήσανε μερικά κωλαράκια, παραδώσανε μαθήματα ατόφιου μέταλ, μας αφήσανε κεχηνότες και αποδείξανε για ακόμα μια φορά γιατί είναι οι αδιαμφισβήτητοι βασιλιάδες, 30 έτη μετά το πρώτο τους demo.

Από πού να πρωταρχίσει κανείς και πού να τελειώσει; Την άψογη διοργάνωση, τα άψογα support συγκροτήματα (οι Within Temptation τα δώσανε όλα), οι λογικές τιμές των εισιτηρίων (από 37,5 μέχρι 50 λίρες), τη σκηνική παρουσία ή τον άψογο ήχο των Maiden;

Η αλήθεια είναι ότι είχα να τους δώ αρκετά χρόνια (από το Brave New World το 2001 νομίζω στο Hammersmith με support Napalm Death και Slayer) αλλά ήμουνα σίγουρος ότι θα γαμούσανε και ήτανε μία μοναδική ευκαιρία για εμένα να ακούσω ζωντανά τραγούδια που δεν τα είχα ξανακούσει ποτέ (Rime of the ancient mariner, Revelations, Moonchild και Clairvoyant).

Η όλη συναυλία ήτανε ένα θεατρικό δρώμενο, με τα σκηνικά και τις συνεχείς αμφιέσεις του Dickinson (πολεμιστής στο The trooper, θάνατος στο Rime... με μαύρη κάπα, φαραώ στο Powerslave kλπ). Οι Maiden να τρέχουνε πάνω κάτω συνέχεια, o Harris να μας επιδαψιλεύει με ασήκωτες μπάσες νότες, οι κιθαρίστες να τα έχουνε δώσει όλα στην κυριολεξία και να παίζουνε τη μουσική πιο γρήγορα και πιο βαρυά από δεκαπέντε χιλιάδες μπουλντόζες, ο McBrain να βαράει τα τύμπανα σαν να μην υπάρχει αύριο. Ο Eddie εμφανίστηκε ως χάρος αιωρούμενος πάνω από τα τύμπανα του McBrain και (κλασσικά) στο ομώνυμο άρχισε να περιφέρεται στη σκηνή.

Βαρύ, ασήκωτο, τραχύ, μελωδικό και σκληρό μέταλ, έτσι όπως ακριβώς πρέπει να παίζεται. Πραγματική απόλαυση. Και η πώρωση να έχει εκτοξευτεί στα ύψη. Για ακόμα μια φορά οι Maiden δώσανε μαθήματα και αποδείξανε ότι μερικά πράγματα δεν τα αγγίζει ούτε ο χρόνος.

Λίγες είναι οι στιγμές που η καρδιά σου χτυπάει γρηγορότερα, οι τρίχες σου σηκώνονται. Μία από αυτές είναι και οποιαδήποτε συναυλία των Maiden. Βασιλιάδες.

Τα τραγούδια που παίξανε
Aces high
2 minutes to midnight
Revelation
The trooper
Wasted Years
The number of the beast
Can I play with madness (το χειρότερό τους τραγούδι στον καλύτερό τους δίσκο)
The rime of the ancient mariner
Powerslave
Heaven can wait
Run to the hills
Fear of the dark
(και στην ανάκληση επί σκηνής)
Iron maiden
Moonchild
The clairvoyant
Hallowed be thy name

(λόγω απόστασης δεν μπόρεσα να βγάλω καλές φωτογραφίες, οπότε ανεβάζω μερικές που βρήκα από το flickr)

Ουτρέχτη - παζάρι δίσκων

Το επόμενο γίνεται στις 22 και 23 Νοεμβρίου 2008, όσοι πιστοί κλείστε από τώρα τα εισητήρια :)

Metal: A Headbanger's Journey

Μόλις είδα το Metal: A Headbanger's Journey το οποίο είναι η εξιστόριση του μέταλ πίσω από το βλέμμα ενός μεταλλά, κάποιου που ζει την όλη φάση από τα μέσα της δεκαετίας του '80 μέχρι σήμερα. Καλή ταινία, με ευχάριστες (και πωρωτικές στιγμές) αρχίζει από τη δημιουργία του μέταλ (με πρωτοπόρους τους Sabbath) και φτάνει μέχρι το black metal και τo ακραίο death metal. Έχει αρκετές συνεντεύξεις από πρωταγωνιστές και οπαδούς του μέταλ, πλάνα από συναυλίες καθώς και σκηνές από διάφορα γεγονότα που σημαδέψανε τη μεταλλική ιστορία (σκηνές από δίκες, κάψιμο εκκλησιών κλπ).

Βλέπεται ευχαρίστως.

Coldworld - Melancholie

Οι Coldworld χαιρετούνε από τη Γερμανία και είναι αυτό που λέμε one man band. Η μουσική ιδιοφυϊα πίσω από τους Coldworld ακούει στο όνομα Georg Börner ο οποίος κατάφερε να δημιουργήσει έναν από τους πιο σκοτεινούς και καταθλιπτικούς black metal δίσκους μέσα στο 2008 μέχρι στιγμής. Όπως δηλώνει και το όνομα του δίσκου πρόκεται για ένα μελαγχολικό αριστούργημα δεμένο με ambient ήχους, ορχηστρικά περάσματα και πολλή ατμόσφαιρα.

Ο ήχος είναι αρκετά σκληρός και βαρύς και οι ταχύτητες κινούνται κυρίως σε μεσαίους -προς γρήγορους- ρυθμούς αλλά αυτό που κάνει το δίσκο μοναδικό είναι το συναίσθημα που σου δημιουργεί. Έχοντας καταφέρει να αναμείξει επιτυχώς σκοτεινή ατμόσφαιρα, ακραίο και ογκώδες black, μελαγχολία και ambient ήχους, ο Börner δίνει μαθήματα μοναδικού και παγωμένου black metal. Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι σε κάποια (ελάχιστα) σημεία μου θυμίζει τους (άλλους κολοσσούς του ατμοσφαιρικού metal) Anti αλλά σε καμιά περίπτωση δε θα πρέπει αυτό να εκληφθεί ως αντιγραφή. Ο Coldworld παραδίδουνε τραχύ και συνάμα ονειρικό black metal όπως κανένας άλλος.

Ένα άλλο πολύ θετικό χαρακτηριστικό του δίσκου είναι η μελωδία η οποία είναι διάχυτη σε όλα σχεδόν τα τραγούδια. Είμαι από αυτούς που τους αρέσει η μελωδία, έστω και αν η μουσική είναι πολύ ακραία, και σε αυτό το σημείο σίγουρα ο Melancholie δεν υστερεί καθόλου καθώς τα μελωδικά ξεσπάσματα υπάρχουνε άφθονα. Ακόμα και όταν υπάρχουνε παύσεις με μόνο πλήκτρα ή ορχηστρικούς ήχους το συναίσθημα που σου δημιουργήται είναι μοναδικό.

Καταιγιστικά riffs, ογκώδες ήχος, κτηνώδεις και απόκοσμα φωνητικά συνθέτουνε ένα μουσικό αριστούργημα που αν μπορούσε να εκφραστεί σε εικόνες ή ζωγραφιές θα έμοιαζε με ερημωμένα και μοναχικά τοπία στον παγωμένο Βορρά, όπως ακριβώς το εξώφυλλο του δίσκου. Έχοντας φορτώσει το δίσκο με πολλά θλιβερά και χιμαιρικά riffs ο Börner έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν από τους καλύτερους δίσκους του 2008. Ακούγεται καλύτερα στο σκοτάδι.

Υγ. Ο δίσκος μπορεί να κατεβεί από εδώ, αν σας αρέσει αγοράσε τε τον, όπως θα κάνω κι εγώ. Εν τάξει το γνωρίζω ότι είμαι παράνομος (ή τουλάχιστον το site που έχει το δίσκο είναι παράνομο), δε λέω όχι. Αλλά σύμφωνα με το νόμο 2121/1993, απαγορεύεται οιαδήποτε δημόσια εκτέλεση ή αναπαραγωγή μουσικού κομματιού "που γίνεται προσιτό σε κύκλο προσώπων ευρύτερο από το στενό κύκλο της οικογένειας και το άμεσο περιβάλλον". Δηλαδή ακόμα και να βάλεις ένα τραγούδι προς ακρόαση (όπως κάνουμε τόσο καιρό με το music box widget) είναι και αυτό παρανομία, αν δεν έχεις την συγκατάθεση αυτού που έχει τα πνευματικά δικαιώματα. Νομίζω ότι ο νόμος είναι πολύ περιοριστικός και ο καταναλωτής θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να ξέρει τι αγοράζει πρωτού το αγοράσει.

Ακόμα ένα παζάρι δίσκων

Εχθές πετάχτηκα αυθημερών μέχρι την Ουτρέχτη για το καθιερωμένο παζάρι δίσκων. Είχα κλείσει το εισιτήριο αρκετά νωρίς και μου βγήκε 80 λίρες μετ' επιστροφής. Δυστυχώς δεν είχα πολύ χρόνο στη διάθεσή μου (και έχασα και μία ώρα λόγω της καθυστέρησης που είχε το αεροπλάνο) και έτσι προσπάθησα να δω όσο πιο πολλά μπορούσα μέσα σε πέντε ώρες. Αγόρασα κυρίως κλασσικούρες αυτή τη φορά γιατί ήθελα να συμπληρώσω δισκογραφία όσων μου λείπανε. Επιστροφή λοιπόν το Σάββατο βράδυ με ένα μεταλλικό βαλιτσάκι γεμάτο δίσκους (και πλαστικά καλύματα)



Μερικά από όσα βρήκα


Soul Demise - Beyond Human Perception, μελωδικό death metal


Abattoir - Vicious Attack, παλαιό thrash από ΗΠΑ


Acid - Maniac, επίσης παλαιά thrashιά, από το Βέλγιο


Whiplash, όλοι τους γνωρίζουμε πιστεύω :)


Lizzy Borden, όχι και ο καλύτερός τους δίσκος αλλά για 3 ευρώ καλός είναι.


Emperor - Το πρώτο τους demo (Wrath of the Tyrant) και το πρώτο τους EP σε μία κυκλοφορία


Δύο βινύλια των Running Wild που μου λείπανε (τώρα τελευταία με έχει πιάσει μια νοσταλγία με τους Running Wild (το ίδιο είχα πάθει και με τους WASP πριν μερικά χρόνια) και προσπαθώ να βρω ό,τι δεν έχω)


Queensryche - Operation Mindcrime


Grinder - Dead End, thrash από Γερμανία, όχι και τόσο καλό όσο τα κλασσικά γερμανικά συγκροτήματα, αλλά ακούγεται μια χαρά.


Agressor - Neverending Destiny, thrash από Γαλλία, όσο δεν τους γνωρίζετε αξίζει να τους ψάξετε.


Doomsword - Let Battle Commence, το βρήκα σε βινύλιο (επιρροή του Εχετλαίου :))

Α ναι, πέτυχα και δύο γνωστούς μαγαζάτορες δισκάδικων του Μοναστηρακίου και του κέντρου να αγοράζουνε κούτες τα CD και τα βινύλια ;)