Από το πρόσφατο ταξίδι μου στην Ουτρέχτη

Howlin' mad - Insanity, οι Γερμανοί thrashάδες στον έναν και μοναδικό δίσκο που βγάλανε


Magnus - Scarlet slaughterer, thrashάδες από την Πολωνία, τα πρώτα τους demo σε έναν δίσκο συλλογή.


KAT - δε χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο, γνωστοί σε όλους. Αυτόν και το δίσκο των Magnus τους αγόρασα από τον ίδιο dealer ο οποίος είχε και άλλα πολωνικά βινύλια (κατά πάσα πιθανότητα θα ήτανε από Πολωνία και θα ειδικευότανε σε πολωνικά συγκροτήματα).


Piledriver - Stay Ugly, power/speed από Καναδά (καλά οι Καναδοί έχουνε μια παράδοση σε αυτά). Ήμουνα τυχερός που τους είχα δει πριν δύο έτη στο clubάκι αυτό κοντά στην Ομόνοια (μου διαφεύγει το όνομά του).


Nocturnal - Thrash with the Devil, ήμουνα πολύ τυχερός που κατάφερα να το βρω, αν και το χρυσοπλήρωσα 20 ευρώ. Από τους πλέον καταγιστικούς δίσκους από το καλύτερο thrash συγκρότημα που έχει βγει ποτέ μετά το 1990 (ναι, φαίνεται ότι έχω κόλλημα με τους Nocturnal αλλά οι τύποι δεν παίζονται. Απλώς δεν παίζονται).


Οι Αμερικανοί Agent Steel - Sceptics apocalypse (με το κορυφαίο κομάτι 144.000 gone) και οι Γερμανοί Vendetta με το πολύ καλό Brain Damage. Οι δεύτεροι είναι ψιλοάγνωστοι (ειδικά σε όσους δεν ακούνε thrash) αλλά ο συγκεκριμένςο δίσκος τα σπάει. Για πολύ headbanging. Τελικά τώρα που το σκέφτομαι η καλύτερη μουσική για χτύπημα είναι το thrash, με το που μπαίνει η πρώτη νότα σε πιάνει ένας πανζουρλισμός...


Sacrifice - Torment in fire, κλασσικός δίσκος από ένα Καναδέζικο cult speed/thrash συγκρότημα (είπαμε έχουνε παράδοση). Οι παλαιοί σίγουρα θα τους γνωρίζουνε.


Holy Terror - Mind wars, πολύ καλό thrash διαμαντάκι, όχι τόσο άγνωστοι αλλά ούτε και πολύ γνωστοί. Είχα το πρώτο τους (Terror and submission) σε βινύλιο και αυτό σε κασσέτα, οπότε με το που το είδα το γράπωσα αμέσως.


Veineliis - Strained movements towards imminent death, μελαγχολικό και καταθλιπτικό black από τη Γερμανία. Είπαμε πεθαίνω για thrash αλλά η ποιότητα είναι ποιότητα. Για να είμαι ειλικρινής το συγκεκριμένο δεν τον έχω ακούσει, έχω ακούσει όμως το In this forest shall be my gallows (το είχα βρει στο dunkelheit), το οποίο μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Ελπίζω και ο συγκεκριμένος δίσκος να ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια.


Warlord - And the canons of destruction have begun. Αυτό τον δίσκο τον έχω ήδη σε βινύλιο, αλλά λόγω του ότι το πρώτο κομάτι είναι προβληματικό (πηδάει η βελόνα λόγω προβλήματος τους δίσκου - αυτά παθαίνεις όταν αγοράζεις μεταχειρισμένους... από την άλλη όμως πού να τον βρεις και καινούργιο;) τον ξαναπήρα, 20 ευρώ, οκ λίγο ακριβός αλλά αξίζει και 30.

Και κάπου εδώ πρέπει να παραδεχτώ ότι την πάτησα σαν αρχάριος. Είχα βρει το Lost and lonely days (ναι το 12'' single) και δεν το πήρα ο μαλάκας (μπορείτε να με μουντζώσετε ελευθέρως). Και σε πέντε λεπτά που άλλαξα γνώμη το είχανε ήδη εξαφανίσει. Κρίμα... κρίμα γιατί τέτοια λάθη δε γίνονται. Και άντε να το ξαναβρείς τώρα το άτιμο...


Genocide Nippon - Black Sanctuary, από τα πιο γνωστά (και καλά) power/speed συγκροτήματα που έχει βγάλει ποτέ η Ιαπωνία. Παλαιοί αλλά πολύ καλοί.


Intruder - A higher form of killing. Αμερικανοί τεχνο-thrashάδες, άγνωστοι αλλά όλοι οι δίσκοι που βγάλανε κλωτσάνε πολλά κωλαράκια. Ακούστε τους.

Αυτοί είναι λίγοι από τους δίσκους που πήρα (συνολικώς αγόρασα καμιά 40ριά), ελπίζω να πήρατε ιδέες για μελλοντικά ακούσματα. Τα έχω ξαναπεί για το παζάρι στην Ουτρέχτη, πραγματικώς αξίζει τον κόπο να το επισκεφτεί κάποιος, ειδικά αν είναι συλλέκτης. Υπάρχουνε δίσκοι για όλα τα γούστα, από black (τώρα που είπα για black, σε κάποια στιγμή να κάτσω γράψω μια ανασκόπηση για τη συναυλία των Enslaved) μέχρι Χατζιδάκη.

MEGADETH - RUST IN PEACE

Δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που να μη γνωρίζει αυτό το δίσκο. Πρόκειται για έναν μεταλλικό αριστούργημα εμπνευσμένο από τη μουσική μεγαλοφυϊα που ακούει στο όνομα Mustaine και την παρέα του, Nick Menza στα τύμπανα, Martin Friedman στην κιθάρα και David Ellefson στο μπάσο.

Κυκλοφορώντας το 1990 είναι ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ποτέ και ένας από τους πιο λιωμένους στη δισκοθήκη μου. Όσες φορές και να τον ακούσω δεν τον βαριέμαι ποτέ. Γενικώς οι Megadeth μέχρι και το Youthanasia μας είχανε συνηθίσει σε ποιοτικούς δίσκους αλλά είναι πραγματικώς θαύμα πως ο Mustaine με τα τόσα προβλήματα με τα ναρκωτικά που είχε εκείνον τον καιρό κατάφερε και δημιούργησε αυτόν τον μουσικό κολοφώνα.

Όλος ο δίσκος είναι υπερβολικώς βαρύς, τεχνικός και πολύ μελωδικός. Το κιθαριστικό δίδυμο Mustaine/Friedman τα δίνει όλα με τις ταχύτητές τους και τα σόλο που παίζουνε πρέπει να αποτελούνε αντικείμενο μάθησης για κάθε νέο κιθαρίστα. Ο ήχος είναι ξερός thrash με το μπάσο να δίνει τεράστιο όγκο και τα τύμπανα να χτυπάνε με κολασμένους πολύπλοκους ρυθμούς. Ο δίσκος δεν είναι πολύπλοκος αλλά σίγουρα είναι πολυεπίπεδος, τα πάντα χτίζονται επίπεδο επίπεδο γύρω από τα κιθαριστικά riffs.

Όλα τα τραγούδια είναι εξαίσια και δεν υπάρχει κάποιο να ξεχωρίσει. Αγαπημένο μου είναι πάντως το tornado of souls με τα απίστευτα σόλα, αλλά και το poison was the cure που εξιστορεί την περιπέτεια του Mustaine με τα ναρκωτικά. Φυσικά και το holly wars που έχει να κάνει με την επέμβαση των Αμερικανών στο Κουβέιτ (νομίζω) εκείνη την εποχή όπως και το hangar 18 που καταπιάνεται με τα μυστικά που υποτίθεται ότι κρύβουνε οι Αμερικανοί στο υπόστεγο 18. Καλά άρχισα και τελειωμό δεν έχω, όπως δεν έχει τελειωμο και αυτός ο δίσκος. Κορυφαίος. Αυτή η μουσική αγγίζει την τελειότητα. Τεχνικό και τσαμπουκαλεμένο thrash, μελωδικό και γρήγορο. Στίχοι που φέρνουνε επανάσταση (τι να μας πει και ο Γκεβάρα δηλαδή).

Ξεπερνιέται μόνο από τα ανυπέρβλητα μεγαλεία των Sabbath, ίσως και από το Painkiller. Όλα τα άλλα τα τρώει για πατατάκια!!

KREATOR - EXTREME AGGRESSION

Αδιαμφισβητήτως πρόκειται για έναν από τους καλύτερους thrash metal δίσκους που έχουνε κυκλοφορήσει ποτέ, και προσωπικός αγαπημένος μου. Τον έχω σε τρία αντίτυπα καθώς το ένα από αυτά έχει, στην κυριολεξία, λειανθεί από τις αμέτρητες φορές παιξίματος.

Ήτανε τέλη δεκαετίας 1980/αρχές δεκαετίας του 1990, όταν άρχισα να πρωτακούω μέταλ. Όπως όλοι βεβαίως άρχισα από τα "απαλά" συγκροτήματα, Sabbath, Maiden, Priest κλπ. Σε κάποια στιγμή καθώς έβλεπα Metal Mania (respect!!) παίζει ένα βίντεο των Kreator που μάλιστα είχε γυριστεί στην Ελλάδα. Δεν πρόκειται για άλλο φυσικά παρά για το κορυφαίο Betrayer. Αυτό ήτανε, με τίναξε στον αέρα. Το μυαλό μου κόλλησε σε αυτόν τον γνωστό thrash ήχο. Ένιωσα ενέργεια να με γεμίζει και έπρεπε να βρω αυτή τη μουσική όσο πιο γρήγορα γινότανε (καλά, ούτε πρεζάκι να ήμουνα). Φυσικά τότε, καθώς ήμουνα και ψαρωμένος, δεν υπήρχανε ούτε οι ευκολίες του διαδικτύου αλλά ούτε και ζούσα στην Αθήνα για να μπορώ να προμηθεύομαι βινύλια. Έπρεπε να πάω στη Λάρισα και συγκεκριμένως στο Division, το high δισκάδικο εκείνη την εποχή στη Λάρισα, για να αγοράσω δίσκους (το άλλο δισκάδικο με μέταλ δίσκους ήτανε η "τρύπα", μία τρύπα στην κυριολεξία στο τέλος του πεζόδρομου που φτάνει στον κινηματογράφο).

Με τα πολλά το βρήκα τελικά και πραγματικώς το βινύλιο ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Έχουμε να κάνουμε με 9 καραthrash κομμάτια, με απίστευτες ταχύτητες και τεχνική. Δε λείπει ούτε η μελωδία, ούτε τα τεχνικά αλλά και ωμά συγχρόνως riffs, ούτε ο τραχύς ήχος. Τα solos σε καίνε στην κυριολεξία και σε στέλνουνε αδιάβαστο. Οι κιθάρες έχουνε απίστευτη παραμόρφωση και η φωνή και οι κραυγές του Mille ταιριάζουνε απολύτως με τη μουσική. Όλος ο δίσκος ακούγεται απανωτές φορές χωρίς να κουράζει. Η παραγωγή είναι ό,τι πρέπει για thrash ήχο, ξερές και δυνατές κιθάρες, εκκωφαντικά και τεχνικότατα τύμπανα, το μπάσο αν και θαμμένο κάτω από τόνους μετάλλου δίνει πολύ όγκο. Και πάνω από όλα μελωδία. Σπάνιο πράγμα για ένα thrash σχήμα να έχει μελωδία στις συνθέσεις του αλλά οι Kreator καταφέρανε (όπως και στον Coma Of Souls) να δέσουνε αρρήκτως ωμό ήχο με γλυκιά μελωδία.

Γενικώς ο δίσκος είναι μία πρόοδος από τον πιο ξερό και χύμα ήχο του Terrible Certainty προς πιο εκλεπτισμένες μουσικές φόρμες χωρίς όμως να χάνει σε συναίσθημα ή σε πώρωση.

Αν με ρωτήσεις πιο τραγούδι ξεχωρίζω είναι σαν να με ρωτάς πιο δάχτυλο θέλω να μου κόψουνε. Παρ' όλα αυτά, πρώτα μεταξύ ίσων βάζω το Betrayer (για συναισθηματικούς λόγους) και το Some Pain Will Last, το οποίο είναι ένα αργόσυρτο και ογκώδες κομμάτι που στο τέλος τα σπάει.

Ακόμα και το εξώφυλλό του είναι τέχνη. Αναπαριστάνει το συγκρότημα σε μία ήπια και γαλήνια πόζα, ξεφεύγοντας από τα κλισέ των νεκροκεφαλών και των πεντάλφων που κυριαρχούσανε εκείνη την περίοδο. Αριστούργημα.

Φυσικά αυτός ο δίσκος ήτανε το σημείο εισαγωγής μου στο μαγικό κόσμο του thrash metal, καθ' ότι μετά από αυτόν ακολούθησαν πάμπολλες άλλες thrashοδουλειές. Κρίμα που δεν είχα γεννηθεί δέκα έτη νωρίτερα για να προλάβω τη χρυσή δεκαετία του thrash 1981-1991 (αν και δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσα να παρακολουθήσω τις εξελίξεις στην Ελλάδα και δη σε επαρχία!).

Long live Kreator!