British steel @ Camden underworld

Η καλή η μέρα από το πρωί φαίνεται, και πράγματι σήμερα ήτανε μια καλή μέρα από το πρωί. Όχι μόνο διότι ήτανε ηλιόλουστη και ζεστή, αλλά και επειδή είχα την ευκαρία να απολαύσω θρυλικά NWOBHM συγκροτήματα. Με σύμμαχο αρκετά pints guiness και αρκετό κόσμο, άρχισε κατά τις 5 το απόγευμα στο Camden underworld το τέταρτο φεστιβάλ βρετανικού ατσαλιού, παραδοσιακού ατόφιου μέταλ. Δε θα έλεγα ότι είμαι και πολύ οπαδός του παραδοσιακού μέταλ, αλλά για 12,5 λίρες (15 στην είσοδο) δε θα το έχανα με τίποτα.

Έναρξη κατά τις πέντε λοιπόν με τους Ιρλανδούς Celtic Legacy, αρκετά μεταγενέστερο συγκρότημα (σε σχέση με τα υπόλοιπα) οι οποίοι παίζουνε παραδοσιακό μέταλ με αρκετές επικές χρειές. Δυστυχώς έφτασα στο Underworld κατά τις 5.20 (ευχάριστη έκπληξη το ότι είχε αρκετό κόσμο από την αρχή) και μπόρεσα να προλάβω παρά μόνο δύο τους κομμάτια, το Resurrection (το οποίο κράτησε αρκετή ώρα) και ένα άγνωστο για εμένα (είπαμε δεν είμαι και πολύ οπαδός αυτού του είδους). Συνολικά πρέπει να παίξανε γύρω στα 35-40 λεπτά από τα οποία δυστυχώς πρόλαβα μόνο τα 15 τελευταία.

Δεύτερο συγκρότημα στη σκηνή ήτανε οι Bitches Sin, αρκετά παλαιό συγκρότημα, προσφάτως επανασυνδεμένο και με νέο δίσκο. Μοιράσανε μαθήματα πραγματικού NWOBHM και μας αφήσανε κεχηνώτες. Παίξανε αρκετά τραγούδια από τον τελευταίο τους δίσκο (Metalize, Selling Paradise και Red Skies) και κάποια από τους παλαιούς Ain't life a bitch?, Stranger on the Shore και μερικά ακόμη τα οποία δεν τα γνώριζα. Συνολικώς πρέπει να παίξανε γύρω στα 40-45 λεπτά. Χαρακτηριστικό της μπάντας ήτανε ένα νέος μπασίστας, αρκετά κοντός (που ψιλοέμοιαζε με τον Dio) ντυμένος με δερμάτινα και καπέλο. Πολύ cult μορφή.

Σειρά είχανε οι Elixir, άλλοι παλαιοί NWOBHMάδες και αυτοί. Παίξανε για 40-45 λεπτά και τραγούδησαν κομμάτια όπως τα Knocking on the gates of hell, Midnight Messiah και το κορυφαίο (από τα αγαπημένα μου και από τα λίγα που γνωρίζω από αυτούς) Treachery όπου έγινε ένας ψιλοχαμός. Γενικώς παίξανε αρκετά κομμάτια τα οποία δε τα γνώριζα.

Μετά από αρκετή καθυστέρηση ανέβηκαν οι Pagan Altar (και αυτοί μεταγενέστεροι) στη σκηνή, οι οποίοι δυστυχώς παίξανε μόνο δύο τραγούδια (το ένα από αυτά το Lords of Hypocrisy) και τελειώσανε. Ο λόγος είναι ότι ο τυμπανιστής εκλωβίστηκε στην κίνηση (από ότι έμαθα είχε γίνει ένα ατύχημα στο δρόμο και είχανε ακινητοποιηθεί όλα τα αυτοκίνητα) και έφτασε πολύ αργά. Δυστυχώς ο χρόνος είχε ήδη περάσει και δεν μπορέσανε να παίξουνε πολύ. Ο λόγος είναι ότι το Underworld χρησιμοποιείται και ως club μετά τις 11.00 το βράδυ οπότε ο χρόνος της συναυλίας ήτανε περιορισμένος. Κρίμα διότι φαινότανε αρκετά καλοί και γούσταρα να ακούσω ζωντανές τις εκτελέσεις των τραγουδιών.

Με αυτά και με αυτά έφτασε 9.30 η ώρα όταν οι Cloven Hoof βγήκανε στη σκηνή (δυστυχώς αρκετοί είχανε ήδη φύγει και είχε λιγότερο κόσμο από ότι στους Elixir). Από τα πιο αρχαία NWOBHM συγκροτήματα, τα σπάσανε όλα, και μας δώσανε υπερβολική δόση μετάλλου με κομμάτια όπως Nova Battlestar (ΠΩΡΩΣΗ), Gates of Gehenna, Astral Rider, Fugitive, Dominator, Mistress of the forest, Laying down the law και κανά δυο ακόμα. Το μόνο παράπονο που έχω από τους Cloven Hoof είναι ότι δεν παίξανε το Reach for the sky, αλλά όκ, παίξανε το Nova Battlestar και το σώσανε.

Άντε και του χρόνου.

Μερικές φωτογραφίες που τράβηξα από το κινητό μου

Agalloch - Camden Underworld 26/3/2009

Οι άξιοι απόγονοι των δύο πρώτων δίσκων των Ulver που τόσο αγαπήσαμε (copyright: Μίλτος), λίγο από Falkenbach, λίγο από Ulver και λίγο από... Agalloch. Mε μία λέξη: ΓΑΜΗΣΑΝ. Δε θυμάμαι τραγούδια, δε θυμάμαι τίποτα (ας είναι καλά οι μπύρες) αλλά θυμάμαι ότι η συναυλία ήτανε ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ! Η επιτομή του μέταλ.

Destruction - Camden Underworld 16 Δεκεμβρίου 2008

Άλλη μια thrashοβραδυά από ένα από τα παλαιότερα συγκροτήματα του χώρου. Οι Γερμανοί Destruction ήτανε εδώ για να μας θυμήσουνε τί εστί thrash. Ίσως για τους νεότερους να μην αποτελούνε μεγάλο γεγονός αλλά για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τα Infernal Overkill, Eternal Devastation και Mad Butcher, και δεν τους έχει δει ποτέ ζωντανώς, η βραδυά της 16ης Δεκεμβρίου αποτέλεσε ορόσημο.

Το Camden Underworld ήτανε για ακόμα μια φορά γεμάτο (όχι όμως ασφυκτικώς, τουλάχιστον είχαμε χώρο για headbanging και είμασταν άνετοι) όταν οι Γερμανοί βγήκανε στη σκηνή για να μας βομβαρδίσουνε με βρώμικο thrash. Κλασσικό αυθεντικό τρίο (εν τάξει χωρίς τον αρχικό τυμπανιστή), και μόνο που είδα τον Schirmer και τον Sifringer στην σκηνή άξιζε τον κόπο. Παίξανε αρκετά παλαιά τραγούδια, με μια μπύρα στο χέρι σε κάθε διάλειμμα, ακόμα και το Total Desaster από τον πρώτο τους μικρό δίσκο Sentence of Death του 1984 (αν και το Total Desaster γράφτηκε το 1983). Κάποια από αυτά που παίξανε δεν τα γνώριζα (ή δεν τα θυμόμουνα) μιας και έχω μείνει στους κλασσικούς πρώτους δίσκους.

Τα τραγούδια που συγκράτησα (μεταξύ των άλλων) είναι τα εξής: Devolution, Life without sense, Urge - the greed of gain, Metal discharge, Death trap, Thrash 'till death, The antichrist/release from agony, Tormentor, Cracked brain, The butcher strikes back, Nailed to the cross, ένα σόλο τύμπανα, Invincible force, Mad Butcher και μία μείξη Iron man και Sweet leaf των θεών. Παίξανε και καποια ακόμα τα οποία δυστυχώς δε θυμάμαι/γνωρίζω.

Γενικώς ήτανε μια πάρα πολύ καλή συναυλία, θυμηθήκαμε και τα παλαιά, τότε που κάθε καινούργιο βινύλιο που αγοράζαμε αποτελούσε απόρροια εβδομάδων αποταμίευσης χαρτζηλικιού. Τότε που κάθε νέα κυκλοφορία συζητιότανε για μήνες με τα φιλαράκια... Τότε που γράφαμε πάνω στις σάκες και στις κασετίνες τα αγαπημένα μας συγκροτήματα. Καλές εποχές και οι Destruction είναι εδώ για να μας θυμίζουνε αυτά που έχουμε ξεχάσει... ότι το μέταλ είναι μουσική για λίγους και ότι το thrash της δεκαετίας του '80 είναι ό,τι καλύτερο και αγνότερο (μετά τους Sabs) έχει βγάλει το metal.

We spit on those who choose to pose, we thrash with all the rest. THRASHHHHHHHHHHHHH!!!!







(τραβηγμένες από κινητό)

Inferno Festival

Ψήνεται κάποιος για inferno; Το έχω βάλει σκοπό να πάω φέτος με ένα φιλαράκι μου. Όσοι πιο πολλοί είμαστε τόσο το καλύτερο.

Υπολογίζω συνολικό κόστος (αεροπορικά, διαμονή, είσοδος, φαγητό, λοιπά έξοδα) να βγεί γύρω στις 600 λίρες/700 ευρώ.

Από το πρόσφατο ταξίδι μου στην Ουτρέχτη

Howlin' mad - Insanity, οι Γερμανοί thrashάδες στον έναν και μοναδικό δίσκο που βγάλανε


Magnus - Scarlet slaughterer, thrashάδες από την Πολωνία, τα πρώτα τους demo σε έναν δίσκο συλλογή.


KAT - δε χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο, γνωστοί σε όλους. Αυτόν και το δίσκο των Magnus τους αγόρασα από τον ίδιο dealer ο οποίος είχε και άλλα πολωνικά βινύλια (κατά πάσα πιθανότητα θα ήτανε από Πολωνία και θα ειδικευότανε σε πολωνικά συγκροτήματα).


Piledriver - Stay Ugly, power/speed από Καναδά (καλά οι Καναδοί έχουνε μια παράδοση σε αυτά). Ήμουνα τυχερός που τους είχα δει πριν δύο έτη στο clubάκι αυτό κοντά στην Ομόνοια (μου διαφεύγει το όνομά του).


Nocturnal - Thrash with the Devil, ήμουνα πολύ τυχερός που κατάφερα να το βρω, αν και το χρυσοπλήρωσα 20 ευρώ. Από τους πλέον καταγιστικούς δίσκους από το καλύτερο thrash συγκρότημα που έχει βγει ποτέ μετά το 1990 (ναι, φαίνεται ότι έχω κόλλημα με τους Nocturnal αλλά οι τύποι δεν παίζονται. Απλώς δεν παίζονται).


Οι Αμερικανοί Agent Steel - Sceptics apocalypse (με το κορυφαίο κομάτι 144.000 gone) και οι Γερμανοί Vendetta με το πολύ καλό Brain Damage. Οι δεύτεροι είναι ψιλοάγνωστοι (ειδικά σε όσους δεν ακούνε thrash) αλλά ο συγκεκριμένςο δίσκος τα σπάει. Για πολύ headbanging. Τελικά τώρα που το σκέφτομαι η καλύτερη μουσική για χτύπημα είναι το thrash, με το που μπαίνει η πρώτη νότα σε πιάνει ένας πανζουρλισμός...


Sacrifice - Torment in fire, κλασσικός δίσκος από ένα Καναδέζικο cult speed/thrash συγκρότημα (είπαμε έχουνε παράδοση). Οι παλαιοί σίγουρα θα τους γνωρίζουνε.


Holy Terror - Mind wars, πολύ καλό thrash διαμαντάκι, όχι τόσο άγνωστοι αλλά ούτε και πολύ γνωστοί. Είχα το πρώτο τους (Terror and submission) σε βινύλιο και αυτό σε κασσέτα, οπότε με το που το είδα το γράπωσα αμέσως.


Veineliis - Strained movements towards imminent death, μελαγχολικό και καταθλιπτικό black από τη Γερμανία. Είπαμε πεθαίνω για thrash αλλά η ποιότητα είναι ποιότητα. Για να είμαι ειλικρινής το συγκεκριμένο δεν τον έχω ακούσει, έχω ακούσει όμως το In this forest shall be my gallows (το είχα βρει στο dunkelheit), το οποίο μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Ελπίζω και ο συγκεκριμένος δίσκος να ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια.


Warlord - And the canons of destruction have begun. Αυτό τον δίσκο τον έχω ήδη σε βινύλιο, αλλά λόγω του ότι το πρώτο κομάτι είναι προβληματικό (πηδάει η βελόνα λόγω προβλήματος τους δίσκου - αυτά παθαίνεις όταν αγοράζεις μεταχειρισμένους... από την άλλη όμως πού να τον βρεις και καινούργιο;) τον ξαναπήρα, 20 ευρώ, οκ λίγο ακριβός αλλά αξίζει και 30.

Και κάπου εδώ πρέπει να παραδεχτώ ότι την πάτησα σαν αρχάριος. Είχα βρει το Lost and lonely days (ναι το 12'' single) και δεν το πήρα ο μαλάκας (μπορείτε να με μουντζώσετε ελευθέρως). Και σε πέντε λεπτά που άλλαξα γνώμη το είχανε ήδη εξαφανίσει. Κρίμα... κρίμα γιατί τέτοια λάθη δε γίνονται. Και άντε να το ξαναβρείς τώρα το άτιμο...


Genocide Nippon - Black Sanctuary, από τα πιο γνωστά (και καλά) power/speed συγκροτήματα που έχει βγάλει ποτέ η Ιαπωνία. Παλαιοί αλλά πολύ καλοί.


Intruder - A higher form of killing. Αμερικανοί τεχνο-thrashάδες, άγνωστοι αλλά όλοι οι δίσκοι που βγάλανε κλωτσάνε πολλά κωλαράκια. Ακούστε τους.

Αυτοί είναι λίγοι από τους δίσκους που πήρα (συνολικώς αγόρασα καμιά 40ριά), ελπίζω να πήρατε ιδέες για μελλοντικά ακούσματα. Τα έχω ξαναπεί για το παζάρι στην Ουτρέχτη, πραγματικώς αξίζει τον κόπο να το επισκεφτεί κάποιος, ειδικά αν είναι συλλέκτης. Υπάρχουνε δίσκοι για όλα τα γούστα, από black (τώρα που είπα για black, σε κάποια στιγμή να κάτσω γράψω μια ανασκόπηση για τη συναυλία των Enslaved) μέχρι Χατζιδάκη.

Slayer @ Hammersmith Apollo

Ανίερη συμμαχία στο Hammersmith Apollo την Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2008, και όταν λέω ανίερη συμμαχία (unholly alliance) εννοώ Amon Amarth, Mastodon, Trivium και τους βασιλιάδες του thrash, Slayer. £30 εισιτήριο για τέσσερα αρκετά γνωστά συγκροτήματα και 2.000 κόσμος. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να δω τους Amon Amarth, οι θύρες ανοίγανε στις 17.30, την ώρα δηλαδή που έφυγα από τη δουλειά, έφτασα στο Hammersmith γύρω στις 18.30 και ήδη είχανε παίξει οι Amon Amarth (κρίμα, το εισιτήριο το αγόρασα μόνο και μόνο γι' αυτούς και τους Slayer).

Είσοδος λοιπόν κατά τις 18.40 στο Apollo, κατά τις 19.00 βγήκανε οι Mastodon και συνεχίσανε οι Trivium. Όλη την ώρα που παίζανε την είχα πέσει στο μπάρ και έπινα μπύρες, λυπάμαι αλλά δεν τους έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Και μόνο τα ονόματα Mastodon και Trivium στην ίδια συναυλία με Amon Amarth και Slayer προκαλούνε το γέλωτα.

Κατά τις 21.30 οι βασιλιάδες σκάνε μύτη στη σκηνή. Γίνεται ένας ψιλοπανικός πατείς με πατώς σε, ο κακός ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται και καταφέρνω να μετακινηθώ αρκετά μπροστά. Πρώτες νότες από το Flesh Storm και αρχίζει το headbanging. Συνεχίζουμε με War Ensemble, Chemical Warfare, Ghosts of War, Seasons in the Abyss, ένα άγνωστο κομμάτι (λυπάμαι και πάλι αλλά μετά το Divine Intervention σταμάτησα να τους ακούω τόσο πολύ), Live Undead και South of Heaven όπου πραγματικά νιώθω ότι θα λιποθυμήσω από τον πανικό που γίνεται. Ιδρώτας, αίμα, μπουνίδια, κλωτσίδια ό,τι μπορείς να φανταστείς αλλά οι βασιλιάδες συνεχίζουνε να μας βομβαρδίζουνε με τόνους καυτού μεταλλικού ήχου. Βαρύς, ασήκωτος, παραμορφωμένος ήχος.

Και κάπου εδώ αρχίζουνε οι σφαγές και οι ακρωτηριασμοί. Angel of Death, Piece by Piece, Necrophobic, Altar of Sacrifice, Jesus Saves, Criminally Insane, Reborn, Epidemic, Postmortem, Raining Blood. Ναι αγαπητοί μου, όπως καταλαβαίνετε παίξανε όλο το Reign in Blood στο καπάκι, το ένα κομάτι μετά το άλλο χωρίς σταματημό (για την ιστορία το ίδιο είχανε κάνει και το 2003 όταν είχανε παίξει στο Underworld), όπου στην κυριολεξία έγινε της πουτάνας. Το Reign In Blood, ο καλύτερος thrash δίσκος όλων των εποχών στο πιάτο, και τα όνειρα να γίνονται πραγματικότητα. Όλοι οι φόβοι που είχα πιτσιρικάς, όλες οι φοβίες και οι εφιάλτες ζωντανεύουνε. Ένας απίστευτος πανζουρλισμός, μύτες να ανοίγουνε, ξύλο, γροθιές, stage diving κατά κόρον, ο Σατανάς ήτανε πραγματικώς εκεί, αν υπάρχει κόλαση σίγουρα πρέπει να είναι κάπως έτσι. Ιστορική συναυλία, ιστορικά κομάτια, απίστευτο συναίσθημα. Αυτό είναι το μέταλ, πάθος, οργή, τσαμπουκάς. Όταν βγήκα έξω είχα στην πλάτη μου πατημασία από 45 νούμερο αρβύλα, με βάλανε κάτω και με πατούσανε και δεν κατάλαβα τίποτα!!!

Για άλλη μια φορά οι Slayer αποδείξανε γιατί είναι οι βασιλιάδες του thrash, όσες πατάτες και να βγάλουνε μόνο και μόνο που βγάλανε το Reign In Blood αξίζει να πάρουνε μία θέση στο πάνθεον των καλύτερων μεταλλικών συγκροτημάτων.

Altar of sacrifice, curse of the damned
Confronting the evil you dread
Coalesce into one your shadow and soul
Soon you will meet the undead

Enter to the realm of Satan!

Απλώς άψογοι.






Βιντεάκια (ό,τι πρόλαβα να τραβήξω) θα ανεβάσω αύριο.

Nocturnus @ Underworld

Ένα από τα πιο πρωτοποριακά και σημαίνοντα death metal συγκροτήματα επιστρέψανε για μια συναυλία μεγατόνων. Σάββατο 18 Οκτωβρίου στο Camden Underworld οι Nocturnus παραδώσανε μαθήματα death metal. Ένα ακόμα συγκρότημα από τα παιδικά μου χρόνια προστέθηκε στη λίστα αυτών που ήθελα και έχω δει.

Δεκαοχτώ έτη πριν, το The Key με είχε ξετινάξει, αν και πρέπει να ομολογήσω ότι μου πήρε μερικά έτη για να καταλάβω τη μαγεία του και να το θεωρώ πλέον τον καλύτερο death metal δίσκο μετά τα ανυπέρβλητα albums των Death. Η συναυλία έρχισε με το Lake of fire και ακολουθήσανε κομμάτια όπως τα (αν θυμάμαι καλά γιατί είχα και καιρό να τα ακούσω), Standing in blood, Droid sector, Andromeda Strain, Neolithic (εδώ έγινες ένας πανικός), Destroy the manger, BC/AD καθώς και Lords of the black path, The secret cycle, As below so above (ως After Death). Επίσης παίξανε τα Angel of Disease και Chapel of ghouls που έχει συγγράψει ο Browning με τον Trey Azagthoth των Morbid Angel.

Δε θέλω να έχω παράπονα από τέτοια συναυλία, καθώς και μόνο που είδα τους Nocturnus είναι αρκετό, αλλά (πάντα υπάρχει ένα αλλά), γιατί ρε παιδιά παίξατε τραγούδια μόνο από το The Key; Τίποτα από το Ethereal Tomb, τίποτα από το Theshholds. Χάθηκε να παίξετε ένα Orbital Decay (και ήθελα πολύ να το ακούσω), ένα Search for the trident ή ένα Subterranean inflitrator; Ας μην παίζατε κομμάτια των After Death και ας παίζατε περισσότερα των Nocturnus. Εν τάξει το καταλαβαίνω ότι η συναυλία στην ουσία ήτανε προώθηση των After Death αλλά χάθηκε ο κόσμος να παίξετε τρία τραγούδια παραπάνω;

Άλλο παράπονο. Γιατί ρε καραγκιόζηδες Βρετανοί μόνο 100 άτομα; Οκ, το καταλαβαίνω ότι πλέον στον μεταλλικό χώρο είστε για τον πούτσο (ναι, για τον πούτσο είστε , ας το παραδεχτούμε) αλλά εδώ μιλάμε για τους Nocturnus. Αν δεν το πιάσατε το επαναλαμβάνω. Εδώ μιλάμε για τους Nocturnus και μόνο 12 λίρες εισιτήριο (και με άλλα 4 συγροτήματα support, σύνολο δηλαδή πέντε συγκροτήματα και ένα από αυτά οι Nocturnus, και τα υπόλοιπα 3 -που πρόλαβα να δω- αρκετά αξιόλογα, sorry παίδες που δε γράφω κάτι για εσάς, έχετε επισκιαστεί από τους τεράστιους Nocturnus). Και όλα αυτά 12 γαμημένες λίρες, και μόνο 100 άτομα; Αν αυτό το live γινότανε στο Αν οι φραγκοφονιάδες θα το είχανε βάλει 50 ευρώ, θα είχανε βγάλει και ηχεία έξω από το club και θα χρεώνανε τους πάντες σε απόσταση 500 μέτρων. Και εσείς που τα έχετε όλα στα πόδια σας με το 1/200 του μισθού σας δε κάνετε τον κόπο. Ε, είστε τελείως για τον πούτσο.

Και ένα βιντεάκι του Neolithic από τη Γερμανία (δυστυχώς είχα ξεχάσει τη φωτογραφική μου και δεν μπόρεσα να ταβήξω φωτογραφίες/βίντεο)