Inferno μέρα δεύτερη

Η δεύτερη μέρα (9 Απριλίου) ήτανε που από τα ορεκτικά περάσαμε στο κυρίως πιάτο. Η μέρα άρχισε από το πρωί καλά, στο ξενοδοχείο είδαμε αρκετά μέλη συγκροτημάτων (μεταξύ αυτών και τον Σπύρο από τους Septic Flesh) φάγαμε αρκετό πρωινό (θα πάθουμε καμιά χοληστερίνη με τόσα αυγά που φάγαμε) για να μας κρατήσει και βγήκαμε στο Όσλο για βόλτα.

Επίσκεψη στο Sound of Noise, ένα δισκάδικο ακριβώς απέναντι από το Rockefeller. Λίγα βινύλια, αρκετά cds, και τσουχτερές τιμές (όχι και 20 λίρες ρε πούστη μου για Kreator), δεν πήρα τίποτα.

Κατά τις εξίμιση με εφτά παρά πήγαμε στο Rockefeller. Οι Meshuggah είχανε ακυρώσει (ευτυχώς γιατί αυτό το μοντερνο-thrash που υποτίθεται ότι παίζουνε μου τη δίνει στα νεύρα. Εν τάξει δε λέω καλό είναι να εξελίσσεται ο ήχος αλλά όχι τόσο πολύ ώστε να ξεφεύγει από τα όριά του) λόγω κάποιου προβλήματος και τη θέση τους πήρανε οι The Batallion.

Πρώτο συγκρότημα που πρόλαβα να δω ήτανε οι Negura Bunget, τους είδα προς το τέλος και μου αφήσανε καλές εντυπώσεις αν και δεν ήτανε κάτι το ιδιαίτερο θα έλεγα. Παίξανε black metal με αρκετά progressive στοιχεία.

Σειρά είχανε οι Kampfar με τον κλασσικό τους black ήχο με κάποια παραδοσιακά στοιχεία. Παίξανε γύρω στα 45 λεπτά, καθόμουνα πίσω πίσω με μια μπύρα στο χέρι όλη την ώρα και τους παρακολουθούσα. Τραγούδια δε συγκράτησα, άλλως τε όλοι οι τίτλοι τους είναι στα νορβηγικά, είναι δύσκολο να τους θυμάσαι.

Σειρά είχανε οι The Batallion που δυστυχώς έκανα το λάθος να πάω στο διπλανό δωμάτιο της συναυλίας για βινύλια και τους έχασα (όταν συνειδητοποίησα πόσο γαμάνε ήτανε πλέον αργά). Πρόλαβα τρία τραγούδια τους μόνο και με ξετινάξανε. Γρήγορο μπυρόβιο thrashο-black μέταλ, ντυμένοι λες και βγήκανε από τα '80 και με κλασσικές ατάκες (το μέταλ θέλει αρχίδια, τεστοστερόνη κλπ) με αφήσανε κεχηνότα. Κρίμα γιατί δεν τους ήξερα και έχασα την ευκαιρία να τους απολαύσω. Έχουνε μπει πάντως στην ουρά των βινυλίων που θέλω να αγοράσω.

Περνάμε στους Septic Flesh, όπου πρέπει να ομολογήσω ότι μέχρι και το The Fallen Temple ήμουνα πολύ ένθερμος υποστηρικτής τους. Από το Revolution DNA όμως και μετά απόγοητεύτηκα τόσο πολύ που τους παράτησα τελείως. Δεν παίξανε κανένα (μα κανένα λέμε) κομμάτι από τα παλαιά τους (κρίμα γιατί ήθελα πολύ να ακούσω έστω και κάποια από αυτά), επικεντρωθήκανε κυρίως στο νέο τους δίσκο (Communion, Anubis, Lovecraft's Death, We the Gods, Persepolis) και κάποια από τα προηγούμενά τους όπως το Red Code Cult. Τα συναισθήματα που μου αφήσανε ήτανε ανάμεικτα, τα κομμάτια ήτανε καλύτερα από αυτά του Revolution DNA αλλά όχι στην αίγλη των παλαιών. Τελικά έκανα καλά που τους παράτησα.

Σειρά είχανε οι Pestilence, ο σχεδόν αποκλειστικός λόγος που πήγα στο φεστιβάλ (τί να κάνω, με αυτούς μεγάλωσα). Με αρκετά κιλά παραπάνω, και ξυρισμένα κεφάλια βγήκανε στη σκηνή γύρω στη μία το πρωί. Περίμενα τον ήχο πιο κλασσικό, αλλά εν τάξει, εξελίσσεται η τεχνολογία, τα μηχανήματα αλλάζουνε, δεν είναι δυνατόν να παίζεις όπως ακριβώς πριν 20 έτη. Γαμήσανε, παίξανε πολύ δυνατά (το μοναδικό συγκρότημα που είδα να χτυπιούνται και να γίνεται σχιζοφρένεια σε όλο το φεστιβάλ) και μας αφήσανε με ένα ωραίο βουητό στα ώτα μας. Το καινούργιο τους άλμπουμ δεν το είχα ακούσει αλλά ακούστηκε συμπαθητικό. Από τα παλαιά τους παίξανε το Chemo Therapy, The Process of Suffocation, Chronic Infection, The Secrecies of Horror, Mind Reflections, Lost Soul, Out of the Body και δύο ακόμα που δεν τα αναγνώρισα. Δεν παίξανε δυστυχώς το Parricide που ήθελα πολύ να το ακούσω, αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε και όλα. Ένα μεγάλο μπράβο στους Pestilence που σεβαστήκανε τους οπαδούς τους και παίξανε κάποια κλασσικά κομμάτια, όχι σαν τους Septic Flesh που είδανε το inferno μόνο ως μέσο προώθησης του νέου τους δίσκου.

Μικρά πραγματάκια για την δεύτερη μέρα.

Η μπύρα που έχουνε στη Νορβηγία είναι ό,τι χειρότερο έχω πιει στη ζωή μου. Ειλικρινώς δεν έχω ξαναπιεί χειρότερο νερομένο πράγμα. Αξίζει να δώσεις δέκα κορώνες παραπάνω και να πάρεις μια πραγματική μπύρα όχι το ξερατό που προσφέρουνε και σου το χρεώνουνε και 6 λίρες.

Είδα πολλούς (μα πάρα πολλούς) Έλληνες, πώρωση. Τελικά είμαστε από τους πιο πωρωμένους οπαδούς, τρέχουμε παντού και δε μασάμε μία.

Inferno μέρα πρώτη

Το inferno είναι ένα ετήσιο φεστιβάλ που γίνεται στο Όσλο όπου συμμετέχουνε κυρίως συγκροτήματα black/death ήχου. Διαρκεί τέσσερις μέρες και το όλο σκηνικό παίζεται σε δύο clubs, το Rockefeller και το John Dee (στην ουσία είναι ένα κτήριο με δύο clubs, το John Dee στο υπόγειο και το Rockefeller στο ισόγειο). Η τιμή του εισιτηρίου είναι γύρω στις 100 λίρες και για τις τέσσερις ημέρες αλλά υπάρχει η δυνατότητα να αγοράσει κάποιος εισιτήριο μόνο για κάποιες μεμονωμένες ημέρες.

Η πρώτη μέρα είναι κυρίως ημέρα προθέρμανσης. Αρκετές μπάντες παίζουνε σε κάποια clubs εκτός Rockefeller και έχεις την επιλογή να δεις όποιες θέλεις. Για την πρώτη μέρα προτίμησα να δω Vulture Industries και Earth στο Victoria. Οι πρώτοι παίζουνε ένα μείγμα black metal με αρκετή ατμόσφαιρα. Δε μου αρέσανε ιδιαιτέρως, ο ήχος τους ήτανε κάπως ξερός και γυαλισμένος, πολύ μοντέρνος για τα γούστα μου. Παρ' όλα αυτά παίξανε αρκετά ωραία τραγουδάκια (μη ρωτάτε για τίτλους ιδέα δεν έχω) και η ώρα πέρασε ευχαρίστως.

Σειρά είχανε οι Earth με ψιλοταξιδιάρικα κομμάτια (μου θυμίσανε Ozric Tentacles σε πολύ αργές ταχύτητες) αλλά βαρετοί μετά από ένα σημείο και πέρα καθώς μου ακούγονταν μονότονα τα τραγούδια τους. Επίσης τίτλους δε θυμάμαι.

Και ενα πράγμα που μου κάνανε εντύπωση· σε συναυλία μέταλ υποτίθεται ότι είμαστε, δεν χορεύουμε λες και ακούμε Bryan Adams (ναι αυτό το λέω για κάποιες κοπέλες μπροστά μου που είχανε ξεσαλώσει λες και έπαιζε ο Bon Jovi).

British steel @ Camden underworld

Η καλή η μέρα από το πρωί φαίνεται, και πράγματι σήμερα ήτανε μια καλή μέρα από το πρωί. Όχι μόνο διότι ήτανε ηλιόλουστη και ζεστή, αλλά και επειδή είχα την ευκαρία να απολαύσω θρυλικά NWOBHM συγκροτήματα. Με σύμμαχο αρκετά pints guiness και αρκετό κόσμο, άρχισε κατά τις 5 το απόγευμα στο Camden underworld το τέταρτο φεστιβάλ βρετανικού ατσαλιού, παραδοσιακού ατόφιου μέταλ. Δε θα έλεγα ότι είμαι και πολύ οπαδός του παραδοσιακού μέταλ, αλλά για 12,5 λίρες (15 στην είσοδο) δε θα το έχανα με τίποτα.

Έναρξη κατά τις πέντε λοιπόν με τους Ιρλανδούς Celtic Legacy, αρκετά μεταγενέστερο συγκρότημα (σε σχέση με τα υπόλοιπα) οι οποίοι παίζουνε παραδοσιακό μέταλ με αρκετές επικές χρειές. Δυστυχώς έφτασα στο Underworld κατά τις 5.20 (ευχάριστη έκπληξη το ότι είχε αρκετό κόσμο από την αρχή) και μπόρεσα να προλάβω παρά μόνο δύο τους κομμάτια, το Resurrection (το οποίο κράτησε αρκετή ώρα) και ένα άγνωστο για εμένα (είπαμε δεν είμαι και πολύ οπαδός αυτού του είδους). Συνολικά πρέπει να παίξανε γύρω στα 35-40 λεπτά από τα οποία δυστυχώς πρόλαβα μόνο τα 15 τελευταία.

Δεύτερο συγκρότημα στη σκηνή ήτανε οι Bitches Sin, αρκετά παλαιό συγκρότημα, προσφάτως επανασυνδεμένο και με νέο δίσκο. Μοιράσανε μαθήματα πραγματικού NWOBHM και μας αφήσανε κεχηνώτες. Παίξανε αρκετά τραγούδια από τον τελευταίο τους δίσκο (Metalize, Selling Paradise και Red Skies) και κάποια από τους παλαιούς Ain't life a bitch?, Stranger on the Shore και μερικά ακόμη τα οποία δεν τα γνώριζα. Συνολικώς πρέπει να παίξανε γύρω στα 40-45 λεπτά. Χαρακτηριστικό της μπάντας ήτανε ένα νέος μπασίστας, αρκετά κοντός (που ψιλοέμοιαζε με τον Dio) ντυμένος με δερμάτινα και καπέλο. Πολύ cult μορφή.

Σειρά είχανε οι Elixir, άλλοι παλαιοί NWOBHMάδες και αυτοί. Παίξανε για 40-45 λεπτά και τραγούδησαν κομμάτια όπως τα Knocking on the gates of hell, Midnight Messiah και το κορυφαίο (από τα αγαπημένα μου και από τα λίγα που γνωρίζω από αυτούς) Treachery όπου έγινε ένας ψιλοχαμός. Γενικώς παίξανε αρκετά κομμάτια τα οποία δε τα γνώριζα.

Μετά από αρκετή καθυστέρηση ανέβηκαν οι Pagan Altar (και αυτοί μεταγενέστεροι) στη σκηνή, οι οποίοι δυστυχώς παίξανε μόνο δύο τραγούδια (το ένα από αυτά το Lords of Hypocrisy) και τελειώσανε. Ο λόγος είναι ότι ο τυμπανιστής εκλωβίστηκε στην κίνηση (από ότι έμαθα είχε γίνει ένα ατύχημα στο δρόμο και είχανε ακινητοποιηθεί όλα τα αυτοκίνητα) και έφτασε πολύ αργά. Δυστυχώς ο χρόνος είχε ήδη περάσει και δεν μπορέσανε να παίξουνε πολύ. Ο λόγος είναι ότι το Underworld χρησιμοποιείται και ως club μετά τις 11.00 το βράδυ οπότε ο χρόνος της συναυλίας ήτανε περιορισμένος. Κρίμα διότι φαινότανε αρκετά καλοί και γούσταρα να ακούσω ζωντανές τις εκτελέσεις των τραγουδιών.

Με αυτά και με αυτά έφτασε 9.30 η ώρα όταν οι Cloven Hoof βγήκανε στη σκηνή (δυστυχώς αρκετοί είχανε ήδη φύγει και είχε λιγότερο κόσμο από ότι στους Elixir). Από τα πιο αρχαία NWOBHM συγκροτήματα, τα σπάσανε όλα, και μας δώσανε υπερβολική δόση μετάλλου με κομμάτια όπως Nova Battlestar (ΠΩΡΩΣΗ), Gates of Gehenna, Astral Rider, Fugitive, Dominator, Mistress of the forest, Laying down the law και κανά δυο ακόμα. Το μόνο παράπονο που έχω από τους Cloven Hoof είναι ότι δεν παίξανε το Reach for the sky, αλλά όκ, παίξανε το Nova Battlestar και το σώσανε.

Άντε και του χρόνου.

Μερικές φωτογραφίες που τράβηξα από το κινητό μου

Agalloch - Camden Underworld 26/3/2009

Οι άξιοι απόγονοι των δύο πρώτων δίσκων των Ulver που τόσο αγαπήσαμε (copyright: Μίλτος), λίγο από Falkenbach, λίγο από Ulver και λίγο από... Agalloch. Mε μία λέξη: ΓΑΜΗΣΑΝ. Δε θυμάμαι τραγούδια, δε θυμάμαι τίποτα (ας είναι καλά οι μπύρες) αλλά θυμάμαι ότι η συναυλία ήτανε ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ! Η επιτομή του μέταλ.

Destruction - Camden Underworld 16 Δεκεμβρίου 2008

Άλλη μια thrashοβραδυά από ένα από τα παλαιότερα συγκροτήματα του χώρου. Οι Γερμανοί Destruction ήτανε εδώ για να μας θυμήσουνε τί εστί thrash. Ίσως για τους νεότερους να μην αποτελούνε μεγάλο γεγονός αλλά για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τα Infernal Overkill, Eternal Devastation και Mad Butcher, και δεν τους έχει δει ποτέ ζωντανώς, η βραδυά της 16ης Δεκεμβρίου αποτέλεσε ορόσημο.

Το Camden Underworld ήτανε για ακόμα μια φορά γεμάτο (όχι όμως ασφυκτικώς, τουλάχιστον είχαμε χώρο για headbanging και είμασταν άνετοι) όταν οι Γερμανοί βγήκανε στη σκηνή για να μας βομβαρδίσουνε με βρώμικο thrash. Κλασσικό αυθεντικό τρίο (εν τάξει χωρίς τον αρχικό τυμπανιστή), και μόνο που είδα τον Schirmer και τον Sifringer στην σκηνή άξιζε τον κόπο. Παίξανε αρκετά παλαιά τραγούδια, με μια μπύρα στο χέρι σε κάθε διάλειμμα, ακόμα και το Total Desaster από τον πρώτο τους μικρό δίσκο Sentence of Death του 1984 (αν και το Total Desaster γράφτηκε το 1983). Κάποια από αυτά που παίξανε δεν τα γνώριζα (ή δεν τα θυμόμουνα) μιας και έχω μείνει στους κλασσικούς πρώτους δίσκους.

Τα τραγούδια που συγκράτησα (μεταξύ των άλλων) είναι τα εξής: Devolution, Life without sense, Urge - the greed of gain, Metal discharge, Death trap, Thrash 'till death, The antichrist/release from agony, Tormentor, Cracked brain, The butcher strikes back, Nailed to the cross, ένα σόλο τύμπανα, Invincible force, Mad Butcher και μία μείξη Iron man και Sweet leaf των θεών. Παίξανε και καποια ακόμα τα οποία δυστυχώς δε θυμάμαι/γνωρίζω.

Γενικώς ήτανε μια πάρα πολύ καλή συναυλία, θυμηθήκαμε και τα παλαιά, τότε που κάθε καινούργιο βινύλιο που αγοράζαμε αποτελούσε απόρροια εβδομάδων αποταμίευσης χαρτζηλικιού. Τότε που κάθε νέα κυκλοφορία συζητιότανε για μήνες με τα φιλαράκια... Τότε που γράφαμε πάνω στις σάκες και στις κασετίνες τα αγαπημένα μας συγκροτήματα. Καλές εποχές και οι Destruction είναι εδώ για να μας θυμίζουνε αυτά που έχουμε ξεχάσει... ότι το μέταλ είναι μουσική για λίγους και ότι το thrash της δεκαετίας του '80 είναι ό,τι καλύτερο και αγνότερο (μετά τους Sabs) έχει βγάλει το metal.

We spit on those who choose to pose, we thrash with all the rest. THRASHHHHHHHHHHHHH!!!!







(τραβηγμένες από κινητό)

Inferno Festival

Ψήνεται κάποιος για inferno; Το έχω βάλει σκοπό να πάω φέτος με ένα φιλαράκι μου. Όσοι πιο πολλοί είμαστε τόσο το καλύτερο.

Υπολογίζω συνολικό κόστος (αεροπορικά, διαμονή, είσοδος, φαγητό, λοιπά έξοδα) να βγεί γύρω στις 600 λίρες/700 ευρώ.

Από το πρόσφατο ταξίδι μου στην Ουτρέχτη

Howlin' mad - Insanity, οι Γερμανοί thrashάδες στον έναν και μοναδικό δίσκο που βγάλανε


Magnus - Scarlet slaughterer, thrashάδες από την Πολωνία, τα πρώτα τους demo σε έναν δίσκο συλλογή.


KAT - δε χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο, γνωστοί σε όλους. Αυτόν και το δίσκο των Magnus τους αγόρασα από τον ίδιο dealer ο οποίος είχε και άλλα πολωνικά βινύλια (κατά πάσα πιθανότητα θα ήτανε από Πολωνία και θα ειδικευότανε σε πολωνικά συγκροτήματα).


Piledriver - Stay Ugly, power/speed από Καναδά (καλά οι Καναδοί έχουνε μια παράδοση σε αυτά). Ήμουνα τυχερός που τους είχα δει πριν δύο έτη στο clubάκι αυτό κοντά στην Ομόνοια (μου διαφεύγει το όνομά του).


Nocturnal - Thrash with the Devil, ήμουνα πολύ τυχερός που κατάφερα να το βρω, αν και το χρυσοπλήρωσα 20 ευρώ. Από τους πλέον καταγιστικούς δίσκους από το καλύτερο thrash συγκρότημα που έχει βγει ποτέ μετά το 1990 (ναι, φαίνεται ότι έχω κόλλημα με τους Nocturnal αλλά οι τύποι δεν παίζονται. Απλώς δεν παίζονται).


Οι Αμερικανοί Agent Steel - Sceptics apocalypse (με το κορυφαίο κομάτι 144.000 gone) και οι Γερμανοί Vendetta με το πολύ καλό Brain Damage. Οι δεύτεροι είναι ψιλοάγνωστοι (ειδικά σε όσους δεν ακούνε thrash) αλλά ο συγκεκριμένςο δίσκος τα σπάει. Για πολύ headbanging. Τελικά τώρα που το σκέφτομαι η καλύτερη μουσική για χτύπημα είναι το thrash, με το που μπαίνει η πρώτη νότα σε πιάνει ένας πανζουρλισμός...


Sacrifice - Torment in fire, κλασσικός δίσκος από ένα Καναδέζικο cult speed/thrash συγκρότημα (είπαμε έχουνε παράδοση). Οι παλαιοί σίγουρα θα τους γνωρίζουνε.


Holy Terror - Mind wars, πολύ καλό thrash διαμαντάκι, όχι τόσο άγνωστοι αλλά ούτε και πολύ γνωστοί. Είχα το πρώτο τους (Terror and submission) σε βινύλιο και αυτό σε κασσέτα, οπότε με το που το είδα το γράπωσα αμέσως.


Veineliis - Strained movements towards imminent death, μελαγχολικό και καταθλιπτικό black από τη Γερμανία. Είπαμε πεθαίνω για thrash αλλά η ποιότητα είναι ποιότητα. Για να είμαι ειλικρινής το συγκεκριμένο δεν τον έχω ακούσει, έχω ακούσει όμως το In this forest shall be my gallows (το είχα βρει στο dunkelheit), το οποίο μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Ελπίζω και ο συγκεκριμένος δίσκος να ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια.


Warlord - And the canons of destruction have begun. Αυτό τον δίσκο τον έχω ήδη σε βινύλιο, αλλά λόγω του ότι το πρώτο κομάτι είναι προβληματικό (πηδάει η βελόνα λόγω προβλήματος τους δίσκου - αυτά παθαίνεις όταν αγοράζεις μεταχειρισμένους... από την άλλη όμως πού να τον βρεις και καινούργιο;) τον ξαναπήρα, 20 ευρώ, οκ λίγο ακριβός αλλά αξίζει και 30.

Και κάπου εδώ πρέπει να παραδεχτώ ότι την πάτησα σαν αρχάριος. Είχα βρει το Lost and lonely days (ναι το 12'' single) και δεν το πήρα ο μαλάκας (μπορείτε να με μουντζώσετε ελευθέρως). Και σε πέντε λεπτά που άλλαξα γνώμη το είχανε ήδη εξαφανίσει. Κρίμα... κρίμα γιατί τέτοια λάθη δε γίνονται. Και άντε να το ξαναβρείς τώρα το άτιμο...


Genocide Nippon - Black Sanctuary, από τα πιο γνωστά (και καλά) power/speed συγκροτήματα που έχει βγάλει ποτέ η Ιαπωνία. Παλαιοί αλλά πολύ καλοί.


Intruder - A higher form of killing. Αμερικανοί τεχνο-thrashάδες, άγνωστοι αλλά όλοι οι δίσκοι που βγάλανε κλωτσάνε πολλά κωλαράκια. Ακούστε τους.

Αυτοί είναι λίγοι από τους δίσκους που πήρα (συνολικώς αγόρασα καμιά 40ριά), ελπίζω να πήρατε ιδέες για μελλοντικά ακούσματα. Τα έχω ξαναπεί για το παζάρι στην Ουτρέχτη, πραγματικώς αξίζει τον κόπο να το επισκεφτεί κάποιος, ειδικά αν είναι συλλέκτης. Υπάρχουνε δίσκοι για όλα τα γούστα, από black (τώρα που είπα για black, σε κάποια στιγμή να κάτσω γράψω μια ανασκόπηση για τη συναυλία των Enslaved) μέχρι Χατζιδάκη.