Επιφάνεια - 25/9/2010

Στα Ελευσίνια Μυστήρια η εμφάνιση της Κόρης στους μυημένους ήτανε η ύστατη στιγμή, τα Επιφάνεια (ή Θεοφάνεια). Κάτι τέτοιο έγινε και εχθές στο Terra Vibe όταν ο ΘΕΟΣ έκανε την εμφάνισή του. Για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τη φωνή του ΘΕΟΥ ήτανε αδύνατο να μη νιώσει όπως ένιωθαν και οι μυημένοι στα Ελευσίνια.

Η εμφάνιση ήτανε προγραμματισμένη για τις 9.00μμ. Σε ένδειξη αντιβεντετισμού βγήκε τρία λεπτά νωρίτερα "σπάζοντας τη σιωπή" με το αριστουργηματικό Bark At the Moon (έχοντας το φεγγάρι ακριβώς από πίσω του, τέλειος συνδυασμός). Ακολούθησε πανζουρλισμός και τα παιδικά όνειρα ξαναγεννηθήκανε. Ο ΘΕΟΣ μας έδειξε τι θα πει ομορφιά. Ακολούθησε το Scream (μου ήτανε αδιάφορο καθώς πήγα εκεί αποκλειστικώς και μόνο για τα παλαιά του κομάτια) το Mr Crowley όπου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο και κόντεψα να τους πάρω όλους παραμάζωμα, I don't Know (άλλο κορυφαίο άσμα), Suicide Solution (τί να λέμε τώρα), War Pigs (ουδέν σχόλιο), Road to Nowhere (dedicated to a very good friend that passed away - long live Dio), Fire in the sky (πολύ ευχάριστη έκπληξη), Into the void (άλλος πανικός).

Σε αυτό το σημείο έγινε η σύσταση της μπάντας και υπήρξανε ιδιαίτερες επευφημίες για τον Gus G (Έλληνας γαρ) και ακολούθησε το Shot in the dark όπου παρ' ολίγο να με πάρουνε τα κλάματα (α ρε ΘΕΕ), σόλο κιθάρας, και πάλι Rat Salad (WTF - η καλύτερη έκπληξη της συναυλίας!), Iron Man (ουδέν σχόλιον), Killer of Giants (άλλη ευχάριστη έκπληξη), Fly high again (το μοναδικό που έπαιξε από τον Diary...), I don't wanna change the world, Crazy train (ψψψψ τί να λέμε), Mama I'm coming home, No more tears (τι να λέμε τώρα) και έκλεισε κλασσικά με το Paranoid (τσι πουτάνας).

Αυτός ητανε ο ΘΕΟΣ λοιπόν, ο ιδρυτής, η φωνή, το μέλλον, το παρόν και το παρελθόν του μέταλ. Ο,τιδήποτε υπάρχει αυτή τη στιγμή που έχει παραμόρφωση και μαυρίλα έχει τις ρίζες του στον ΘΕΟ (ή για να είμαι πιο σαφής στους ΘΕΟΥΣ - και όπως είχα διαβάσει κάπου κάποτε "Το 1969 ήτανε μια πολύ σημαντική χρονιά για την ανθρωπότητα, ο άνθρωπος πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στο Φεγγάρι. Όμως ο θεός είχε ήδη κατεβεί στη Γη, είχε τη μορφή των Black Sabbath και δημιούργησε το heavy metal"). Λυπάμαι μόνο τα παιδιά μου ή τα εγγόνια μου που δε θα έχουνε ποτέ την ευκαιρία να τον δούνε ζωντανά. Είμαι πράγματι πολύ τυχερός που τον έχω δει live (kαι δη δύο φορές - η προηγούμενη στο Ozzfest).

Όσο για τον ΘΕΟ τι να πω... έτρεχε πάνω στη σκηνή σαν παιδάκι, πετούσε συνέχεια νερό στις πρώτες σειρές, χοροπηδούσε, χειροκροτουσε... έπαιξε πάνω από δύο ώρες. Μας τσάκισε και με τη φωνή του και με την σκηνική του παρουσία. LONG LIVE THE GOD. Respect.

R.I.P. - 16/5/2010

Ήσουνα πολύ μεγάλος, να είσαι σίγουρος ότι το μέταλ έγινε φτωχότερο. αντίο.

Black Sabbath - Heaven and Hell

Sing me a song, you're a singer
Do me a wrong, you're a bringer of evil
The Devil is never a maker
The less that you give, you're a taker

So it's on and on and on, it's
Heaven and Hell, oh well

The lover of life's not a sinner
The ending is just a beginner
The closer you get to the meaning
the sooner you'll know that you're dreaming

So it's on and on and on, oh it's on and on and on
It goes on and on and on, Heaven and Hell
I can tell, fool, fool!

Well if it seems to be real, it's illusion
For every moment of truth, there's confusion in life
Love can be seen as the answer, but
nobody bleeds for the dancer

And it's on and on, on and on and on....
They say that life's a carousel
Spinning fast, you've got to ride it well
The world is full of Kings and Queens
Who blind your eyes and steal your dreams
It's Heaven and Hell, oh well

And they'll tell you black is really white
The moon is just the sun at night
And when you walk in golden halls
You get to keep the gold that falls
It's Heaven and Hell, oh no!
Fool, fool!
You've got to bleed for the dancer!
Fool, fool!
Look for the answer!
Fool, fool, fool!

SKYCLAD - PRINCE OF THE POVERTY LINE

1. Civil War Dance 05:03
2. Cardboard City 05:05
3. Sins of Emission 03:32
4. Land of the Rising Slum 04:28
5. The One Piece Puzzle 05:52
6. A Bellyful of Emptiness 04:56
7. A Dog in the Manger 06:10
8. Gammadion Seed 05:26
9. Womb of the Worm 06:55
10. The Truth Famine 04:29
Total playing time 51:56

Ό,τι και να πω γι' αυτόν το δίσκο είναι λίγο, πολύ λίγο. Κατά την προσωπική μου γνώμη έχουμε να κάνουμε με τον καλύτερο δίσκο που έβγαλε ποτέ βρετανικό συγκρότημα μετά το '90 (άντε να πω '91 διότι υπάρχει και το ανυπέρβλητο Painkiller). Είναι δύσκολο να φανταστώ τη μεταλλική σκηνή χωρίς αυτό το αριστούργημα.

Αυτός ο δίσκος είναι η επιτομή του metal. Πολλοί λένε ότι είναι folk metal, άλλοι pagan metal και δεν ξέρω κι εγώ τί. Δε θα βάλω ταμπέλες, για εμένα είναι γνήσιο heavy metal (που πολλές φορές αγγίζει και τα όρια του power), έτσι όπως είχε εξελιχθεί στα 90's. Δεν υπάρχει κακό τραγούδι εδώ πέρα, ούτε καν κακή στιγμή, τα πάντα, από την αρχή μέχρι το τέλος είναι τέλεια και κάθε φορά που τον ακούω μου αρέσει όλο και περισσότερο. Θα μπορούσα να πω ότι είναι κλασσικός δίσκος και στέκεται επάξια δίπλα σε μεγαθήρια όπως Black Sabbath, Paranoid, Master of Puppets, Painkiller κλπ.

Μουσικώς ο δίσκος είναι ατόφιο heavy metal. Βαριές και γρήγορες κιθάρες που ξυρίζουνε (το κιθαριστικό δίδυμο Ramsey/Pugh κάνει εξαιρετική δουλειά), καλπάζοντες ρυθμοί (αλλά και αργά μέρη και ρυθμοί που αγγίζουνε τα όρια της ψυχεδέλειας), μελωδία, βαρύ και ασήκωτο μπάσο και τρελλά τύμπανα. Προσθέστε σε αυτό την ξεχωριστή βραχνή φωνή του Walkyier και τα πλήκτρα και το βιολί της Cathy Howell (κρίμα που δεν έβγαλε άλλους δίσκους με τους Skyclad) και καταλαβαίνεις για τι πρόκειται.

Θα ήθελα να σταθώ λίγο στους στίχους όπου έχουμε να κάνουμε με τη στιχουργική ιδιοφυία του Walkyier. Βαθέως πολιτικοί, βγαλμένοι μέσα από τις αντιξοότητες της ζωής και μπουχτισμένος με όλα τα στραβά της κοινωνίας ο Walkyier στηλιτεύει την τότε (και νυν αφού είναι ακόμα και σήμερα διαχρονικά) κοινωνία και πολιτικό σύστημα της Μ.Β. Το ξεπούλημα κερδοφόρων επιχειρήσεων από τη Thatcher, η ανεργία, η εξαθλίωση πολλών βρετανών και η διαφθορά είναι στο στόχαστρο του Martin Walkyier. Καυστικότατος και ειλικρινής πονάει τη χώρα του και οργίζεται για την κατάσταση που επικρατεί.

Αυτός ο δίσκος είναι μουσική απόλαυση. Το μοναδικό μεινέκτημά του είναι ότι το βινύλιο περιέχει ένα τραγούδι λιγότερο από το CD (ποιός μαλάκας είχε αυτή την ιδέα). Δεν έχω τίποτα άλλο να πω παρά μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Skyclad για την όμορφη μουσική και ευχάριστες στιγμές που μας προσφέρουνε.

AC/DC @ Wembley Stadium

Αυτή τη συναυλία την περίμενα καιρό. Την πρώτη φορά που ήτανε να δω τους AC/DC δυστυχώς δεν μπόρεσα, λόγω δουλειάς. Αυτή τη φορά είχα αγοράσει τα εισιτήρια από τον Δεκέμβριο και δεν υπήρχε περίπτωση να τη χάσω για τίποτα.

Φτάσαμε στο στάδιο νωρίς, αρχίσαμε τις μπύρες και λίγο πριν βγούνε οι AC/DC εισέλθαμε. Το στάδιο τεράστιο, επιβλητικό, να δονήται από τις ιαχές και τις κραυγές των AC/DCάκηδων, πανικός, ούτε σε αγώνα ποδοσφαίρου να ήμουνα. Μπαίνουμε στην αρένα, πιάνουμε μια θέση κάπου δεξιά και αναμένουμε με το στόμα ανοιχτό. Βεγγαλικά, φωνές, τσιρίγματα, πανζουρλισμός. Οι AC/DC βγαίνουνε και αρχίζουνε το Rock 'n' Roll train. Πανικός, μπουνιές, κλωτσιές, αρβυλιές, headbanging από την πρώτη νότα. Συνεχίζουνε με Hell ain't a bad to be και Back in black στον ίδιο ρυθμό. Ακολουθεί το Big Jack όπου τα πράγματα χαλαρώνουνε λίγο για να ξεσηκωθούμε πάλι με το Dirty deeds done dirt cheap, shot down in flames, Thunderstruck και Black Ice. Χαλάρωμα με The Jack και πανικός πάλι με Hell's bells όπου βγήκε και μια τεράστια καμπάνα στη σκηνή να τη χτυπάει ο Johnson. Κοπέλες να βγάζουνε τα βυζιά τους στην κάμερα και να φαίνονται στις γιγαντοοθόνες, σπρωξίματα, τρελλό headbanging, χαμός. Rock and roll στα καλύτερά του, ευφορία. Ακολουθήσανε τα Shoot to thrill, War machine, Dog eat dog, Anything goes, You shook me all night long, T.N.T., Whole lotta Rosie (με μια τεράστια φουσκωτή σεξοβόμβα στη σκηνή) και Let there be rock. Για encore παίξανε τα Highway to hell και For those about to rock we salute you.

Τεράστια σκηνική παρουσία, υπερθέαμα, κανόνια να πυροβολούνε, βεγγαλικά, γιγαντοοθόνες, πολύς κόσμος (γύρω στις 60.000) και απίστευτη μουσική από ένα συγκρότημα θρύλο στο μέταλ.

Δε μου άρεσε το μακρύ και ανούσιο σόλο του Young. Δε μου άρεσε το στυλ του "είμαι θεός" ανεβασμένος σε πλατφόρμα που να ανυψώνεται πάνω από το κοινό. Εν τάξει μεγάλε είσαι ωραίος κιθαρίστας δε λέω, αλλά δεν είσαι και Iommy οπότε ηρέμησε.

Δε μου αρέσανε οι μαλάκες που πάνε στη συναλία για ξύλο. Ηρέμησε ρε κάγκουρα εδώ ήλθες να περάσεις καλά όχι να πλακωθείς. Α και οι μαλάκες που πετάνε κύπελα μπύρας (μαζί με τη μπύρα) στον κόσμο. Α ρε μουνόπανο κάτι τέτοιες στιγμές ευχόμουνα να ήμουνα 2.20 και 150 κιλά να σου γαμούσα τη μάνα που σε γέννησε.

Φωτογραφίες όταν ανεβάσω :)

Inferno μέρα τέταρτη

Πρωινό ξύπνημα και επίσκεψη στο neseblod (βρίσκεται στην οδό Rathkes gate) για αγορά βινυλίων. Πολύ πράμα αλλά πανάκριβες τιμές. Κατά τις έξι στο Rockefeller για την πρώτη μπάντα, τους Koldbrann. Δυστυχώς το κινητό μου είχε ξεμείνει από μπαταρία αυτή τη μέρα. Θα μου πεις τώρα τί σχέση έχει αυτό. Απλό, το χρησιμοποιώ ως σημειωματάριο για να γράφω τα τραγούδια που παίζουνε. Ξέμεινα λοιπόν από μπαταρία και έτσι δεν είχα την ευκαιρία να γράψω τα κομμάτια που παίξανε αυτή τη μέρα. Ωραίο black metal παίξανε οι Koldbrann αξιοπρόσεκτοι, θα τους ψάξω περισσότερο.

Σειρά είχανε οι Helheim, ήθελα να τους δω από καιρό, ευτυχώς τους πέτυχα εδώ γιατί την προηγούμενη φορά που παίξανε στο Λονδίνο έλειπα και τους έχασα. Παίξανε αρκετά κομμάτια (και από τους παλαιούς), φύγανε και μας αφήσανε μια ωραία μουσική αίσθηση στα αυτιά. Μου άρεσε ιδιαιτέρως που πίσω τους παιζότανε συνεχώς πλάνα από νορβηγικές ασπρόμαυρες βίκινγκ ταινίες, κορυφαία έμπνευση.

Ακολουθήσανε οι Troll, παίξανε black metal αλλά σε σημεία είχανε πολύ περίεργο βιομηχανοποιημένο ήχο. Εν πάσι περιπτώσι παίξανε αρκετά καλά, ο κόσμος γούσταρε από κάτω.

Σειρά είχανε οι Samael, δε θα έλεγα ότι είναι και από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα αλλά λόγω των δύο πρώτων δίσκων τους ήθελα να τους δω. Βγήκανε με drum machine, παίξανε καλά, σε αρκετούς φάνηκε ότι παίζανε play back, ίσως και να έχουνε δίκαιο γιατί το μπάσο ακουγότανε ακόμα και όταν ο μπασίστας έκανε παύσεις, αλλά ίσως να ήτανε και οι υπολογιστές από πίσω. Τέλος πάντων, παίξανε αρκετά γνωστά τραγούδια, δε θα έλεγα ότι με ενθουσίασαν ιδιαιτέρως, ήτανε καλή συναυλία αλλά δε θα τους ξαναέβλεπα. Ένα τραγούδι πριν το τέλος κατέβηκα στο John Dee για να δω τους Code. Παίξανε γύρω στη μία ωρα, ωραίο black metal με αργά και γρήγορα μέρη, παίξανε και το Brass Dogs, τελειώσανε και ξαναανεβήκαμε πάνω να δούμε τους Carpathian Forest.

Δε θα έλεγα ότι μου αρέσουνε ιδιαιτέρως αλλά είπα να τους δω μιας και ήμουνα εκεί. Αρχίσανε την πράσταση με μερικές ημίγυμνες γυναίκες στη σκηνή, να φοράνε ψεύτικα πέη, και κάποιον ημίγυμνο να κρατάει τη νορβηγική σημαία. Σε κάποια φάση μία από τις κοπέλες άρχισε να κάνει πεολειχία στην άλλη και κάπου εκεί τελείωσε το πρώτο τους κομμάτι (και εξαφανιστήκανε οι κοπέλες). Συνεχίσανε μέχρι τις 2 αλλά είχα φύγει στη μέση. Μπορεί σε κάποιους να αρέσουνε αλλά εγώ τους βρίσκω βαρετούς.

Τελείωσε και αυτό, ωραία περάσαμε, κόσμο γνωρίσαμε, βόλτες κάναμε... Φέρε τε το επόμενο :)

Inferno μέρα τρίτη

Αφού κάναμε κάποιες επισκέψεις σε μερικά αξιοθέατα του Όσλου κατά τις οχτώ και κάτι πήγαμε στο Rockefeller. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να δω τους Vreid (μας είχε φάει ο ποδαρόδρομος για τις επισκέψεις και ξεκουραζόμασταν στο ξενοδοχείο). Η πρώτη μπάντα που είδα ήτανε οι Swallow the Sun, συμπαθητικό μελωδικό doomο-death αλλά και πάλι δε μου κάνανε ιδιαίτερη εντύπωση.

Κατά τις δέκα και κατέβηκα στο John Dee για να δω τους Root, άλλο κλασσικό συγκρότημα. Ο Big Boss βγήκε στη σκηνή ντυμένος καλόγερος (του Σατανά) και τραγούδησε κάποια κορυφαία κομμάτια (Song for Satan, Endowment, Hobitov, Aposiopesis, Lucifer), έπεσε αρκετό headbanging, ειδικά στο Song for Satan έγινε ένας ψιλοπανικός. Λίγο πριν το τέλος έφυγα για να πάω πάνω να δω τους
Keep of Kalessin. Παίξανε γρήγορο black metal και κομμάτια (μεταξύ των άλλων) όπως τα Origin, Kolossus, Crown of the Kings, Reclaim, Come Damnation και Wells of Darkness.

Δεν έκατσα να δω περισσότερο. Τους Paradise Lost τους έχω πια βαρεθεί (βγάλανε κάποιες καλές κυκλοφορέις στην αρχή και όλη η φήμη τους βασίζεται εκεί πάνω).

Inferno μέρα δεύτερη

Η δεύτερη μέρα (9 Απριλίου) ήτανε που από τα ορεκτικά περάσαμε στο κυρίως πιάτο. Η μέρα άρχισε από το πρωί καλά, στο ξενοδοχείο είδαμε αρκετά μέλη συγκροτημάτων (μεταξύ αυτών και τον Σπύρο από τους Septic Flesh) φάγαμε αρκετό πρωινό (θα πάθουμε καμιά χοληστερίνη με τόσα αυγά που φάγαμε) για να μας κρατήσει και βγήκαμε στο Όσλο για βόλτα.

Επίσκεψη στο Sound of Noise, ένα δισκάδικο ακριβώς απέναντι από το Rockefeller. Λίγα βινύλια, αρκετά cds, και τσουχτερές τιμές (όχι και 20 λίρες ρε πούστη μου για Kreator), δεν πήρα τίποτα.

Κατά τις εξίμιση με εφτά παρά πήγαμε στο Rockefeller. Οι Meshuggah είχανε ακυρώσει (ευτυχώς γιατί αυτό το μοντερνο-thrash που υποτίθεται ότι παίζουνε μου τη δίνει στα νεύρα. Εν τάξει δε λέω καλό είναι να εξελίσσεται ο ήχος αλλά όχι τόσο πολύ ώστε να ξεφεύγει από τα όριά του) λόγω κάποιου προβλήματος και τη θέση τους πήρανε οι The Batallion.

Πρώτο συγκρότημα που πρόλαβα να δω ήτανε οι Negura Bunget, τους είδα προς το τέλος και μου αφήσανε καλές εντυπώσεις αν και δεν ήτανε κάτι το ιδιαίτερο θα έλεγα. Παίξανε black metal με αρκετά progressive στοιχεία.

Σειρά είχανε οι Kampfar με τον κλασσικό τους black ήχο με κάποια παραδοσιακά στοιχεία. Παίξανε γύρω στα 45 λεπτά, καθόμουνα πίσω πίσω με μια μπύρα στο χέρι όλη την ώρα και τους παρακολουθούσα. Τραγούδια δε συγκράτησα, άλλως τε όλοι οι τίτλοι τους είναι στα νορβηγικά, είναι δύσκολο να τους θυμάσαι.

Σειρά είχανε οι The Batallion που δυστυχώς έκανα το λάθος να πάω στο διπλανό δωμάτιο της συναυλίας για βινύλια και τους έχασα (όταν συνειδητοποίησα πόσο γαμάνε ήτανε πλέον αργά). Πρόλαβα τρία τραγούδια τους μόνο και με ξετινάξανε. Γρήγορο μπυρόβιο thrashο-black μέταλ, ντυμένοι λες και βγήκανε από τα '80 και με κλασσικές ατάκες (το μέταλ θέλει αρχίδια, τεστοστερόνη κλπ) με αφήσανε κεχηνότα. Κρίμα γιατί δεν τους ήξερα και έχασα την ευκαιρία να τους απολαύσω. Έχουνε μπει πάντως στην ουρά των βινυλίων που θέλω να αγοράσω.

Περνάμε στους Septic Flesh, όπου πρέπει να ομολογήσω ότι μέχρι και το The Fallen Temple ήμουνα πολύ ένθερμος υποστηρικτής τους. Από το Revolution DNA όμως και μετά απόγοητεύτηκα τόσο πολύ που τους παράτησα τελείως. Δεν παίξανε κανένα (μα κανένα λέμε) κομμάτι από τα παλαιά τους (κρίμα γιατί ήθελα πολύ να ακούσω έστω και κάποια από αυτά), επικεντρωθήκανε κυρίως στο νέο τους δίσκο (Communion, Anubis, Lovecraft's Death, We the Gods, Persepolis) και κάποια από τα προηγούμενά τους όπως το Red Code Cult. Τα συναισθήματα που μου αφήσανε ήτανε ανάμεικτα, τα κομμάτια ήτανε καλύτερα από αυτά του Revolution DNA αλλά όχι στην αίγλη των παλαιών. Τελικά έκανα καλά που τους παράτησα.

Σειρά είχανε οι Pestilence, ο σχεδόν αποκλειστικός λόγος που πήγα στο φεστιβάλ (τί να κάνω, με αυτούς μεγάλωσα). Με αρκετά κιλά παραπάνω, και ξυρισμένα κεφάλια βγήκανε στη σκηνή γύρω στη μία το πρωί. Περίμενα τον ήχο πιο κλασσικό, αλλά εν τάξει, εξελίσσεται η τεχνολογία, τα μηχανήματα αλλάζουνε, δεν είναι δυνατόν να παίζεις όπως ακριβώς πριν 20 έτη. Γαμήσανε, παίξανε πολύ δυνατά (το μοναδικό συγκρότημα που είδα να χτυπιούνται και να γίνεται σχιζοφρένεια σε όλο το φεστιβάλ) και μας αφήσανε με ένα ωραίο βουητό στα ώτα μας. Το καινούργιο τους άλμπουμ δεν το είχα ακούσει αλλά ακούστηκε συμπαθητικό. Από τα παλαιά τους παίξανε το Chemo Therapy, The Process of Suffocation, Chronic Infection, The Secrecies of Horror, Mind Reflections, Lost Soul, Out of the Body και δύο ακόμα που δεν τα αναγνώρισα. Δεν παίξανε δυστυχώς το Parricide που ήθελα πολύ να το ακούσω, αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε και όλα. Ένα μεγάλο μπράβο στους Pestilence που σεβαστήκανε τους οπαδούς τους και παίξανε κάποια κλασσικά κομμάτια, όχι σαν τους Septic Flesh που είδανε το inferno μόνο ως μέσο προώθησης του νέου τους δίσκου.

Μικρά πραγματάκια για την δεύτερη μέρα.

Η μπύρα που έχουνε στη Νορβηγία είναι ό,τι χειρότερο έχω πιει στη ζωή μου. Ειλικρινώς δεν έχω ξαναπιεί χειρότερο νερομένο πράγμα. Αξίζει να δώσεις δέκα κορώνες παραπάνω και να πάρεις μια πραγματική μπύρα όχι το ξερατό που προσφέρουνε και σου το χρεώνουνε και 6 λίρες.

Είδα πολλούς (μα πάρα πολλούς) Έλληνες, πώρωση. Τελικά είμαστε από τους πιο πωρωμένους οπαδούς, τρέχουμε παντού και δε μασάμε μία.

Inferno μέρα πρώτη

Το inferno είναι ένα ετήσιο φεστιβάλ που γίνεται στο Όσλο όπου συμμετέχουνε κυρίως συγκροτήματα black/death ήχου. Διαρκεί τέσσερις μέρες και το όλο σκηνικό παίζεται σε δύο clubs, το Rockefeller και το John Dee (στην ουσία είναι ένα κτήριο με δύο clubs, το John Dee στο υπόγειο και το Rockefeller στο ισόγειο). Η τιμή του εισιτηρίου είναι γύρω στις 100 λίρες και για τις τέσσερις ημέρες αλλά υπάρχει η δυνατότητα να αγοράσει κάποιος εισιτήριο μόνο για κάποιες μεμονωμένες ημέρες.

Η πρώτη μέρα είναι κυρίως ημέρα προθέρμανσης. Αρκετές μπάντες παίζουνε σε κάποια clubs εκτός Rockefeller και έχεις την επιλογή να δεις όποιες θέλεις. Για την πρώτη μέρα προτίμησα να δω Vulture Industries και Earth στο Victoria. Οι πρώτοι παίζουνε ένα μείγμα black metal με αρκετή ατμόσφαιρα. Δε μου αρέσανε ιδιαιτέρως, ο ήχος τους ήτανε κάπως ξερός και γυαλισμένος, πολύ μοντέρνος για τα γούστα μου. Παρ' όλα αυτά παίξανε αρκετά ωραία τραγουδάκια (μη ρωτάτε για τίτλους ιδέα δεν έχω) και η ώρα πέρασε ευχαρίστως.

Σειρά είχανε οι Earth με ψιλοταξιδιάρικα κομμάτια (μου θυμίσανε Ozric Tentacles σε πολύ αργές ταχύτητες) αλλά βαρετοί μετά από ένα σημείο και πέρα καθώς μου ακούγονταν μονότονα τα τραγούδια τους. Επίσης τίτλους δε θυμάμαι.

Και ενα πράγμα που μου κάνανε εντύπωση· σε συναυλία μέταλ υποτίθεται ότι είμαστε, δεν χορεύουμε λες και ακούμε Bryan Adams (ναι αυτό το λέω για κάποιες κοπέλες μπροστά μου που είχανε ξεσαλώσει λες και έπαιζε ο Bon Jovi).

British steel @ Camden underworld

Η καλή η μέρα από το πρωί φαίνεται, και πράγματι σήμερα ήτανε μια καλή μέρα από το πρωί. Όχι μόνο διότι ήτανε ηλιόλουστη και ζεστή, αλλά και επειδή είχα την ευκαρία να απολαύσω θρυλικά NWOBHM συγκροτήματα. Με σύμμαχο αρκετά pints guiness και αρκετό κόσμο, άρχισε κατά τις 5 το απόγευμα στο Camden underworld το τέταρτο φεστιβάλ βρετανικού ατσαλιού, παραδοσιακού ατόφιου μέταλ. Δε θα έλεγα ότι είμαι και πολύ οπαδός του παραδοσιακού μέταλ, αλλά για 12,5 λίρες (15 στην είσοδο) δε θα το έχανα με τίποτα.

Έναρξη κατά τις πέντε λοιπόν με τους Ιρλανδούς Celtic Legacy, αρκετά μεταγενέστερο συγκρότημα (σε σχέση με τα υπόλοιπα) οι οποίοι παίζουνε παραδοσιακό μέταλ με αρκετές επικές χρειές. Δυστυχώς έφτασα στο Underworld κατά τις 5.20 (ευχάριστη έκπληξη το ότι είχε αρκετό κόσμο από την αρχή) και μπόρεσα να προλάβω παρά μόνο δύο τους κομμάτια, το Resurrection (το οποίο κράτησε αρκετή ώρα) και ένα άγνωστο για εμένα (είπαμε δεν είμαι και πολύ οπαδός αυτού του είδους). Συνολικά πρέπει να παίξανε γύρω στα 35-40 λεπτά από τα οποία δυστυχώς πρόλαβα μόνο τα 15 τελευταία.

Δεύτερο συγκρότημα στη σκηνή ήτανε οι Bitches Sin, αρκετά παλαιό συγκρότημα, προσφάτως επανασυνδεμένο και με νέο δίσκο. Μοιράσανε μαθήματα πραγματικού NWOBHM και μας αφήσανε κεχηνώτες. Παίξανε αρκετά τραγούδια από τον τελευταίο τους δίσκο (Metalize, Selling Paradise και Red Skies) και κάποια από τους παλαιούς Ain't life a bitch?, Stranger on the Shore και μερικά ακόμη τα οποία δεν τα γνώριζα. Συνολικώς πρέπει να παίξανε γύρω στα 40-45 λεπτά. Χαρακτηριστικό της μπάντας ήτανε ένα νέος μπασίστας, αρκετά κοντός (που ψιλοέμοιαζε με τον Dio) ντυμένος με δερμάτινα και καπέλο. Πολύ cult μορφή.

Σειρά είχανε οι Elixir, άλλοι παλαιοί NWOBHMάδες και αυτοί. Παίξανε για 40-45 λεπτά και τραγούδησαν κομμάτια όπως τα Knocking on the gates of hell, Midnight Messiah και το κορυφαίο (από τα αγαπημένα μου και από τα λίγα που γνωρίζω από αυτούς) Treachery όπου έγινε ένας ψιλοχαμός. Γενικώς παίξανε αρκετά κομμάτια τα οποία δε τα γνώριζα.

Μετά από αρκετή καθυστέρηση ανέβηκαν οι Pagan Altar (και αυτοί μεταγενέστεροι) στη σκηνή, οι οποίοι δυστυχώς παίξανε μόνο δύο τραγούδια (το ένα από αυτά το Lords of Hypocrisy) και τελειώσανε. Ο λόγος είναι ότι ο τυμπανιστής εκλωβίστηκε στην κίνηση (από ότι έμαθα είχε γίνει ένα ατύχημα στο δρόμο και είχανε ακινητοποιηθεί όλα τα αυτοκίνητα) και έφτασε πολύ αργά. Δυστυχώς ο χρόνος είχε ήδη περάσει και δεν μπορέσανε να παίξουνε πολύ. Ο λόγος είναι ότι το Underworld χρησιμοποιείται και ως club μετά τις 11.00 το βράδυ οπότε ο χρόνος της συναυλίας ήτανε περιορισμένος. Κρίμα διότι φαινότανε αρκετά καλοί και γούσταρα να ακούσω ζωντανές τις εκτελέσεις των τραγουδιών.

Με αυτά και με αυτά έφτασε 9.30 η ώρα όταν οι Cloven Hoof βγήκανε στη σκηνή (δυστυχώς αρκετοί είχανε ήδη φύγει και είχε λιγότερο κόσμο από ότι στους Elixir). Από τα πιο αρχαία NWOBHM συγκροτήματα, τα σπάσανε όλα, και μας δώσανε υπερβολική δόση μετάλλου με κομμάτια όπως Nova Battlestar (ΠΩΡΩΣΗ), Gates of Gehenna, Astral Rider, Fugitive, Dominator, Mistress of the forest, Laying down the law και κανά δυο ακόμα. Το μόνο παράπονο που έχω από τους Cloven Hoof είναι ότι δεν παίξανε το Reach for the sky, αλλά όκ, παίξανε το Nova Battlestar και το σώσανε.

Άντε και του χρόνου.

Μερικές φωτογραφίες που τράβηξα από το κινητό μου

Agalloch - Camden Underworld 26/3/2009

Οι άξιοι απόγονοι των δύο πρώτων δίσκων των Ulver που τόσο αγαπήσαμε (copyright: Μίλτος), λίγο από Falkenbach, λίγο από Ulver και λίγο από... Agalloch. Mε μία λέξη: ΓΑΜΗΣΑΝ. Δε θυμάμαι τραγούδια, δε θυμάμαι τίποτα (ας είναι καλά οι μπύρες) αλλά θυμάμαι ότι η συναυλία ήτανε ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ! Η επιτομή του μέταλ.

Destruction - Camden Underworld 16 Δεκεμβρίου 2008

Άλλη μια thrashοβραδυά από ένα από τα παλαιότερα συγκροτήματα του χώρου. Οι Γερμανοί Destruction ήτανε εδώ για να μας θυμήσουνε τί εστί thrash. Ίσως για τους νεότερους να μην αποτελούνε μεγάλο γεγονός αλλά για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τα Infernal Overkill, Eternal Devastation και Mad Butcher, και δεν τους έχει δει ποτέ ζωντανώς, η βραδυά της 16ης Δεκεμβρίου αποτέλεσε ορόσημο.

Το Camden Underworld ήτανε για ακόμα μια φορά γεμάτο (όχι όμως ασφυκτικώς, τουλάχιστον είχαμε χώρο για headbanging και είμασταν άνετοι) όταν οι Γερμανοί βγήκανε στη σκηνή για να μας βομβαρδίσουνε με βρώμικο thrash. Κλασσικό αυθεντικό τρίο (εν τάξει χωρίς τον αρχικό τυμπανιστή), και μόνο που είδα τον Schirmer και τον Sifringer στην σκηνή άξιζε τον κόπο. Παίξανε αρκετά παλαιά τραγούδια, με μια μπύρα στο χέρι σε κάθε διάλειμμα, ακόμα και το Total Desaster από τον πρώτο τους μικρό δίσκο Sentence of Death του 1984 (αν και το Total Desaster γράφτηκε το 1983). Κάποια από αυτά που παίξανε δεν τα γνώριζα (ή δεν τα θυμόμουνα) μιας και έχω μείνει στους κλασσικούς πρώτους δίσκους.

Τα τραγούδια που συγκράτησα (μεταξύ των άλλων) είναι τα εξής: Devolution, Life without sense, Urge - the greed of gain, Metal discharge, Death trap, Thrash 'till death, The antichrist/release from agony, Tormentor, Cracked brain, The butcher strikes back, Nailed to the cross, ένα σόλο τύμπανα, Invincible force, Mad Butcher και μία μείξη Iron man και Sweet leaf των θεών. Παίξανε και καποια ακόμα τα οποία δυστυχώς δε θυμάμαι/γνωρίζω.

Γενικώς ήτανε μια πάρα πολύ καλή συναυλία, θυμηθήκαμε και τα παλαιά, τότε που κάθε καινούργιο βινύλιο που αγοράζαμε αποτελούσε απόρροια εβδομάδων αποταμίευσης χαρτζηλικιού. Τότε που κάθε νέα κυκλοφορία συζητιότανε για μήνες με τα φιλαράκια... Τότε που γράφαμε πάνω στις σάκες και στις κασετίνες τα αγαπημένα μας συγκροτήματα. Καλές εποχές και οι Destruction είναι εδώ για να μας θυμίζουνε αυτά που έχουμε ξεχάσει... ότι το μέταλ είναι μουσική για λίγους και ότι το thrash της δεκαετίας του '80 είναι ό,τι καλύτερο και αγνότερο (μετά τους Sabs) έχει βγάλει το metal.

We spit on those who choose to pose, we thrash with all the rest. THRASHHHHHHHHHHHHH!!!!







(τραβηγμένες από κινητό)

Inferno Festival

Ψήνεται κάποιος για inferno; Το έχω βάλει σκοπό να πάω φέτος με ένα φιλαράκι μου. Όσοι πιο πολλοί είμαστε τόσο το καλύτερο.

Υπολογίζω συνολικό κόστος (αεροπορικά, διαμονή, είσοδος, φαγητό, λοιπά έξοδα) να βγεί γύρω στις 600 λίρες/700 ευρώ.

Από το πρόσφατο ταξίδι μου στην Ουτρέχτη

Howlin' mad - Insanity, οι Γερμανοί thrashάδες στον έναν και μοναδικό δίσκο που βγάλανε


Magnus - Scarlet slaughterer, thrashάδες από την Πολωνία, τα πρώτα τους demo σε έναν δίσκο συλλογή.


KAT - δε χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο, γνωστοί σε όλους. Αυτόν και το δίσκο των Magnus τους αγόρασα από τον ίδιο dealer ο οποίος είχε και άλλα πολωνικά βινύλια (κατά πάσα πιθανότητα θα ήτανε από Πολωνία και θα ειδικευότανε σε πολωνικά συγκροτήματα).


Piledriver - Stay Ugly, power/speed από Καναδά (καλά οι Καναδοί έχουνε μια παράδοση σε αυτά). Ήμουνα τυχερός που τους είχα δει πριν δύο έτη στο clubάκι αυτό κοντά στην Ομόνοια (μου διαφεύγει το όνομά του).


Nocturnal - Thrash with the Devil, ήμουνα πολύ τυχερός που κατάφερα να το βρω, αν και το χρυσοπλήρωσα 20 ευρώ. Από τους πλέον καταγιστικούς δίσκους από το καλύτερο thrash συγκρότημα που έχει βγει ποτέ μετά το 1990 (ναι, φαίνεται ότι έχω κόλλημα με τους Nocturnal αλλά οι τύποι δεν παίζονται. Απλώς δεν παίζονται).


Οι Αμερικανοί Agent Steel - Sceptics apocalypse (με το κορυφαίο κομάτι 144.000 gone) και οι Γερμανοί Vendetta με το πολύ καλό Brain Damage. Οι δεύτεροι είναι ψιλοάγνωστοι (ειδικά σε όσους δεν ακούνε thrash) αλλά ο συγκεκριμένςο δίσκος τα σπάει. Για πολύ headbanging. Τελικά τώρα που το σκέφτομαι η καλύτερη μουσική για χτύπημα είναι το thrash, με το που μπαίνει η πρώτη νότα σε πιάνει ένας πανζουρλισμός...


Sacrifice - Torment in fire, κλασσικός δίσκος από ένα Καναδέζικο cult speed/thrash συγκρότημα (είπαμε έχουνε παράδοση). Οι παλαιοί σίγουρα θα τους γνωρίζουνε.


Holy Terror - Mind wars, πολύ καλό thrash διαμαντάκι, όχι τόσο άγνωστοι αλλά ούτε και πολύ γνωστοί. Είχα το πρώτο τους (Terror and submission) σε βινύλιο και αυτό σε κασσέτα, οπότε με το που το είδα το γράπωσα αμέσως.


Veineliis - Strained movements towards imminent death, μελαγχολικό και καταθλιπτικό black από τη Γερμανία. Είπαμε πεθαίνω για thrash αλλά η ποιότητα είναι ποιότητα. Για να είμαι ειλικρινής το συγκεκριμένο δεν τον έχω ακούσει, έχω ακούσει όμως το In this forest shall be my gallows (το είχα βρει στο dunkelheit), το οποίο μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Ελπίζω και ο συγκεκριμένος δίσκος να ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια.


Warlord - And the canons of destruction have begun. Αυτό τον δίσκο τον έχω ήδη σε βινύλιο, αλλά λόγω του ότι το πρώτο κομάτι είναι προβληματικό (πηδάει η βελόνα λόγω προβλήματος τους δίσκου - αυτά παθαίνεις όταν αγοράζεις μεταχειρισμένους... από την άλλη όμως πού να τον βρεις και καινούργιο;) τον ξαναπήρα, 20 ευρώ, οκ λίγο ακριβός αλλά αξίζει και 30.

Και κάπου εδώ πρέπει να παραδεχτώ ότι την πάτησα σαν αρχάριος. Είχα βρει το Lost and lonely days (ναι το 12'' single) και δεν το πήρα ο μαλάκας (μπορείτε να με μουντζώσετε ελευθέρως). Και σε πέντε λεπτά που άλλαξα γνώμη το είχανε ήδη εξαφανίσει. Κρίμα... κρίμα γιατί τέτοια λάθη δε γίνονται. Και άντε να το ξαναβρείς τώρα το άτιμο...


Genocide Nippon - Black Sanctuary, από τα πιο γνωστά (και καλά) power/speed συγκροτήματα που έχει βγάλει ποτέ η Ιαπωνία. Παλαιοί αλλά πολύ καλοί.


Intruder - A higher form of killing. Αμερικανοί τεχνο-thrashάδες, άγνωστοι αλλά όλοι οι δίσκοι που βγάλανε κλωτσάνε πολλά κωλαράκια. Ακούστε τους.

Αυτοί είναι λίγοι από τους δίσκους που πήρα (συνολικώς αγόρασα καμιά 40ριά), ελπίζω να πήρατε ιδέες για μελλοντικά ακούσματα. Τα έχω ξαναπεί για το παζάρι στην Ουτρέχτη, πραγματικώς αξίζει τον κόπο να το επισκεφτεί κάποιος, ειδικά αν είναι συλλέκτης. Υπάρχουνε δίσκοι για όλα τα γούστα, από black (τώρα που είπα για black, σε κάποια στιγμή να κάτσω γράψω μια ανασκόπηση για τη συναυλία των Enslaved) μέχρι Χατζιδάκη.

Slayer @ Hammersmith Apollo

Ανίερη συμμαχία στο Hammersmith Apollo την Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2008, και όταν λέω ανίερη συμμαχία (unholly alliance) εννοώ Amon Amarth, Mastodon, Trivium και τους βασιλιάδες του thrash, Slayer. £30 εισιτήριο για τέσσερα αρκετά γνωστά συγκροτήματα και 2.000 κόσμος. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να δω τους Amon Amarth, οι θύρες ανοίγανε στις 17.30, την ώρα δηλαδή που έφυγα από τη δουλειά, έφτασα στο Hammersmith γύρω στις 18.30 και ήδη είχανε παίξει οι Amon Amarth (κρίμα, το εισιτήριο το αγόρασα μόνο και μόνο γι' αυτούς και τους Slayer).

Είσοδος λοιπόν κατά τις 18.40 στο Apollo, κατά τις 19.00 βγήκανε οι Mastodon και συνεχίσανε οι Trivium. Όλη την ώρα που παίζανε την είχα πέσει στο μπάρ και έπινα μπύρες, λυπάμαι αλλά δεν τους έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Και μόνο τα ονόματα Mastodon και Trivium στην ίδια συναυλία με Amon Amarth και Slayer προκαλούνε το γέλωτα.

Κατά τις 21.30 οι βασιλιάδες σκάνε μύτη στη σκηνή. Γίνεται ένας ψιλοπανικός πατείς με πατώς σε, ο κακός ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται και καταφέρνω να μετακινηθώ αρκετά μπροστά. Πρώτες νότες από το Flesh Storm και αρχίζει το headbanging. Συνεχίζουμε με War Ensemble, Chemical Warfare, Ghosts of War, Seasons in the Abyss, ένα άγνωστο κομμάτι (λυπάμαι και πάλι αλλά μετά το Divine Intervention σταμάτησα να τους ακούω τόσο πολύ), Live Undead και South of Heaven όπου πραγματικά νιώθω ότι θα λιποθυμήσω από τον πανικό που γίνεται. Ιδρώτας, αίμα, μπουνίδια, κλωτσίδια ό,τι μπορείς να φανταστείς αλλά οι βασιλιάδες συνεχίζουνε να μας βομβαρδίζουνε με τόνους καυτού μεταλλικού ήχου. Βαρύς, ασήκωτος, παραμορφωμένος ήχος.

Και κάπου εδώ αρχίζουνε οι σφαγές και οι ακρωτηριασμοί. Angel of Death, Piece by Piece, Necrophobic, Altar of Sacrifice, Jesus Saves, Criminally Insane, Reborn, Epidemic, Postmortem, Raining Blood. Ναι αγαπητοί μου, όπως καταλαβαίνετε παίξανε όλο το Reign in Blood στο καπάκι, το ένα κομάτι μετά το άλλο χωρίς σταματημό (για την ιστορία το ίδιο είχανε κάνει και το 2003 όταν είχανε παίξει στο Underworld), όπου στην κυριολεξία έγινε της πουτάνας. Το Reign In Blood, ο καλύτερος thrash δίσκος όλων των εποχών στο πιάτο, και τα όνειρα να γίνονται πραγματικότητα. Όλοι οι φόβοι που είχα πιτσιρικάς, όλες οι φοβίες και οι εφιάλτες ζωντανεύουνε. Ένας απίστευτος πανζουρλισμός, μύτες να ανοίγουνε, ξύλο, γροθιές, stage diving κατά κόρον, ο Σατανάς ήτανε πραγματικώς εκεί, αν υπάρχει κόλαση σίγουρα πρέπει να είναι κάπως έτσι. Ιστορική συναυλία, ιστορικά κομάτια, απίστευτο συναίσθημα. Αυτό είναι το μέταλ, πάθος, οργή, τσαμπουκάς. Όταν βγήκα έξω είχα στην πλάτη μου πατημασία από 45 νούμερο αρβύλα, με βάλανε κάτω και με πατούσανε και δεν κατάλαβα τίποτα!!!

Για άλλη μια φορά οι Slayer αποδείξανε γιατί είναι οι βασιλιάδες του thrash, όσες πατάτες και να βγάλουνε μόνο και μόνο που βγάλανε το Reign In Blood αξίζει να πάρουνε μία θέση στο πάνθεον των καλύτερων μεταλλικών συγκροτημάτων.

Altar of sacrifice, curse of the damned
Confronting the evil you dread
Coalesce into one your shadow and soul
Soon you will meet the undead

Enter to the realm of Satan!

Απλώς άψογοι.






Βιντεάκια (ό,τι πρόλαβα να τραβήξω) θα ανεβάσω αύριο.

Nocturnus @ Underworld

Ένα από τα πιο πρωτοποριακά και σημαίνοντα death metal συγκροτήματα επιστρέψανε για μια συναυλία μεγατόνων. Σάββατο 18 Οκτωβρίου στο Camden Underworld οι Nocturnus παραδώσανε μαθήματα death metal. Ένα ακόμα συγκρότημα από τα παιδικά μου χρόνια προστέθηκε στη λίστα αυτών που ήθελα και έχω δει.

Δεκαοχτώ έτη πριν, το The Key με είχε ξετινάξει, αν και πρέπει να ομολογήσω ότι μου πήρε μερικά έτη για να καταλάβω τη μαγεία του και να το θεωρώ πλέον τον καλύτερο death metal δίσκο μετά τα ανυπέρβλητα albums των Death. Η συναυλία έρχισε με το Lake of fire και ακολουθήσανε κομμάτια όπως τα (αν θυμάμαι καλά γιατί είχα και καιρό να τα ακούσω), Standing in blood, Droid sector, Andromeda Strain, Neolithic (εδώ έγινες ένας πανικός), Destroy the manger, BC/AD καθώς και Lords of the black path, The secret cycle, As below so above (ως After Death). Επίσης παίξανε τα Angel of Disease και Chapel of ghouls που έχει συγγράψει ο Browning με τον Trey Azagthoth των Morbid Angel.

Δε θέλω να έχω παράπονα από τέτοια συναυλία, καθώς και μόνο που είδα τους Nocturnus είναι αρκετό, αλλά (πάντα υπάρχει ένα αλλά), γιατί ρε παιδιά παίξατε τραγούδια μόνο από το The Key; Τίποτα από το Ethereal Tomb, τίποτα από το Theshholds. Χάθηκε να παίξετε ένα Orbital Decay (και ήθελα πολύ να το ακούσω), ένα Search for the trident ή ένα Subterranean inflitrator; Ας μην παίζατε κομμάτια των After Death και ας παίζατε περισσότερα των Nocturnus. Εν τάξει το καταλαβαίνω ότι η συναυλία στην ουσία ήτανε προώθηση των After Death αλλά χάθηκε ο κόσμος να παίξετε τρία τραγούδια παραπάνω;

Άλλο παράπονο. Γιατί ρε καραγκιόζηδες Βρετανοί μόνο 100 άτομα; Οκ, το καταλαβαίνω ότι πλέον στον μεταλλικό χώρο είστε για τον πούτσο (ναι, για τον πούτσο είστε , ας το παραδεχτούμε) αλλά εδώ μιλάμε για τους Nocturnus. Αν δεν το πιάσατε το επαναλαμβάνω. Εδώ μιλάμε για τους Nocturnus και μόνο 12 λίρες εισιτήριο (και με άλλα 4 συγροτήματα support, σύνολο δηλαδή πέντε συγκροτήματα και ένα από αυτά οι Nocturnus, και τα υπόλοιπα 3 -που πρόλαβα να δω- αρκετά αξιόλογα, sorry παίδες που δε γράφω κάτι για εσάς, έχετε επισκιαστεί από τους τεράστιους Nocturnus). Και όλα αυτά 12 γαμημένες λίρες, και μόνο 100 άτομα; Αν αυτό το live γινότανε στο Αν οι φραγκοφονιάδες θα το είχανε βάλει 50 ευρώ, θα είχανε βγάλει και ηχεία έξω από το club και θα χρεώνανε τους πάντες σε απόσταση 500 μέτρων. Και εσείς που τα έχετε όλα στα πόδια σας με το 1/200 του μισθού σας δε κάνετε τον κόπο. Ε, είστε τελείως για τον πούτσο.

Και ένα βιντεάκι του Neolithic από τη Γερμανία (δυστυχώς είχα ξεχάσει τη φωτογραφική μου και δεν μπόρεσα να ταβήξω φωτογραφίες/βίντεο)

CRY OF SILENCE - WALKING THROUGH THE ETERNAL TRAGEDY

Άλλο ένα αποκαλυπτικό συγκρότημα που χαιρετά από την Αρχαία Ολυμπία. Ζώντας σε τέτοιο μέρος η μουσική τους δε θα μπορούσε να είναι παρά άμωμη και ονειρική. Αργοί και βασανιστικοί ρυθμοί, κολασμένα φωνητικά, ασήκωτες κιθάρες και μελωδία βγαλμένη κατ' ευθείαν από τις Σειρήνες της Οδύσσειας, μαγευτική και γλυκιά. Συνάμα μελαγχολική, μελαγχολική για το νόστο του γυρισμού.

Η μεγαλειότητα του θανάτου και της αθανασίας, παγανιστική λατρεία, Αλφειός ποταμός, Φόβος και Δείμος, παγωμένα τοπία με απέραντα δάση, Νύμφες και Σάτυροι, ελληνικό κλέος. Αρχαία Τραγωδία, η μοίρα των βροτών στα χέρια των θεών, ένα συνονθύλεμα εικόνων και ήχων.

Πραγματικώς δεν υπάρχουνε λόγια να περιγραφεί το συναίσθημα της μουσικής... το black metal σε όλο του το μεγαλείο... ακούγεται στο σκοτάδι και δυνατά.

Υποστηρίξε τε τους.

myspace
ο δίσκος τους

Δίσκοι που ξεχώρισα

Ερχόμενος στην Ελλάδα για διακοπές βρήκα τη συνηθισμένη στοίβα βινυλίων να με περιμένει. Άκουσα αρκετά (αν και τα πιο πολλά τα είχα ήδη ακούσει σε mp3), κάποια μου άρεσαν και κάποια όχι. Μερικά από αυτά που ξεχώρισα


Thrash metal blitzkrieg vol. 3 - ένα ακόμα καταιγιστικό 7άρι με απίστευτες thrashιές.


Eschaton - For the new aeon, οι Αθηναίοι Eschaton σε ακόμα έναν κορυφαίο δίσκο.


Wolfsschrei - Moriturus πολύ πωρωτικό και ακραίο black. Τελικά αυτοί οι Γερμανοί έχουνε βγάλει τα καλύτερα συγκροτήματα. Αν δεν υπήρχανε κάποιοι Burzum, Mayhem, Rotting Christ και Nocternity σίγουρα οι Γερμανοί θα είχανε την καλύτερη black metal σκηνή.


Acid - Maniac. Οι Βέλγοι speedάδες σε όλο τους το μεγαλείο. Δίσκος φωτιά που σε ξεσηκώνει με τη μία. Τον έχω σε mp3 αλλά το να τον ακούς από βινύλιο και δυνατά είναι άλλη φάση.


Οι βρετανοί Sacrilege σε έναν πολύ καλό δίσκο. Τον είχα ακούσει και σε mp3 παλαιότερα αλλά δε με είχε συγκινήσει. Αυτή τη φορά μου άρεσε, ίσως να έχει να κάνει με τον ήχο του βινυλίου.


Mortuary drape - Buried in time, οι θρυλικοί Ιταλοί σε έναν δίσκο δυναμίτη.


Legion of the damned - Malevolent rapture, thrash με πιο γυαλισμένο και σύγχρονο ήχο, αν και προτιμώ τον πιο παραδοσιακό βρώμικο ήχο των '80, αυτό το συγκρότημα πραγματικώς με συγκίνησε.


Η σατανική συμφωνία των Darklord, απίστευτο black από Αυστραλία, αν και μου τη σπάνε πολύ τα φωνητικά, εν τούτοις οι τύποι κλωτσάνε πολλά κωλαράκια.


Armour - Kodoku no warrior, πολύ δυναμικό 7άρι, ατόφιο heavy metal από ένα φινλανδικό συγκρότημα.


Nocturnal Breed - Motormouth, thrashιά από Νορβηγία.


Shackles - Inquisitor's curse, παλαιομοδίτικο thrash από Αυστραλία, κορυφαίο.


Βεβαίως δεν παρέλειψα να ξαναακούσω και κάποιες κλασσικούρες όπως το κορυφαίο The prince of the poverty line από το καλύτερο συγκρότημα που έχει βγάλει η Αγγλία μετά την NWOBHM έκρηξη.

Hell - Save us from those who would save us

Πρωτοδιάβασα γι' αυτό το συγκρότημα πριν λίγες εβδομάδες στο Snakepit. Πρόκειται για μία αγγλική μπάντα που παίζει καθαρόαιμο NWOBHM, με πλήκτρα και πολύ θεατρική ατμόσφαιρα. Καταφέρανε και δημιουργήσανε ένα μεγάλο όνομα στα Midlands (κεντρική Αγγλία) με μερικά demos, ένα εφτάρι και μια σειρά από απίστευτες θεατρικές συναυλίες (αίματα, καθολικοί παππάδες κατά τη διάρκεια του μαύρου θανάτου, Σαιξπηρικές απαγγελίες κλπ), αλλά δυστυχώς μία σειρά συγκυριών, με αποκορύφωμα την πτώχευση της Mausoleum (της εταιρίας που είχανε συμβόλαιο για το δίσκο), της αποχώρηση των μελών και την αυτοκτονία του Dave Halliday, τους άφησε στην αφάνεια.

Η αλήθεια είναι ότι η μουσική τους είναι πολύ σκοτεινή στα χνάρια των Mercyful Fate και Venom. Από ό,τι διάβασα στο myspace εργάζονται πάνω σε νέο υλικό για τον πρώτο τους δίσκο. Αναμένουμε.

Scream for me London

We shall go on to the end, we shall fight in France,
we shall fight on the seas and oceans,
we shall fight with growing confidence and growing strength in the air,
we shall defend our Island, whatever the cost may be,
we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds,
we shall fight in the fields and in the streets,
we shall fight in the hills;
we shall never surrender


Με αυτά τα λόγια τελείωνε ο Winston Churchil το λόγο του στη Βουλή των Κοινοτήτων, στις 4 Ιουνίου 1940· με αυτόν τον ίδιο λόγο η δεύτερη μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη άνοιξε τη συναυλία τους στο Twickenham, London, το Σάββατο 5 Ιουλίου 2008. Σε ένα κατάμεστο Twickenham Stadium με 60.000 θεατές κλωτσήσανε μερικά κωλαράκια, παραδώσανε μαθήματα ατόφιου μέταλ, μας αφήσανε κεχηνότες και αποδείξανε για ακόμα μια φορά γιατί είναι οι αδιαμφισβήτητοι βασιλιάδες, 30 έτη μετά το πρώτο τους demo.

Από πού να πρωταρχίσει κανείς και πού να τελειώσει; Την άψογη διοργάνωση, τα άψογα support συγκροτήματα (οι Within Temptation τα δώσανε όλα), οι λογικές τιμές των εισιτηρίων (από 37,5 μέχρι 50 λίρες), τη σκηνική παρουσία ή τον άψογο ήχο των Maiden;

Η αλήθεια είναι ότι είχα να τους δώ αρκετά χρόνια (από το Brave New World το 2001 νομίζω στο Hammersmith με support Napalm Death και Slayer) αλλά ήμουνα σίγουρος ότι θα γαμούσανε και ήτανε μία μοναδική ευκαιρία για εμένα να ακούσω ζωντανά τραγούδια που δεν τα είχα ξανακούσει ποτέ (Rime of the ancient mariner, Revelations, Moonchild και Clairvoyant).

Η όλη συναυλία ήτανε ένα θεατρικό δρώμενο, με τα σκηνικά και τις συνεχείς αμφιέσεις του Dickinson (πολεμιστής στο The trooper, θάνατος στο Rime... με μαύρη κάπα, φαραώ στο Powerslave kλπ). Οι Maiden να τρέχουνε πάνω κάτω συνέχεια, o Harris να μας επιδαψιλεύει με ασήκωτες μπάσες νότες, οι κιθαρίστες να τα έχουνε δώσει όλα στην κυριολεξία και να παίζουνε τη μουσική πιο γρήγορα και πιο βαρυά από δεκαπέντε χιλιάδες μπουλντόζες, ο McBrain να βαράει τα τύμπανα σαν να μην υπάρχει αύριο. Ο Eddie εμφανίστηκε ως χάρος αιωρούμενος πάνω από τα τύμπανα του McBrain και (κλασσικά) στο ομώνυμο άρχισε να περιφέρεται στη σκηνή.

Βαρύ, ασήκωτο, τραχύ, μελωδικό και σκληρό μέταλ, έτσι όπως ακριβώς πρέπει να παίζεται. Πραγματική απόλαυση. Και η πώρωση να έχει εκτοξευτεί στα ύψη. Για ακόμα μια φορά οι Maiden δώσανε μαθήματα και αποδείξανε ότι μερικά πράγματα δεν τα αγγίζει ούτε ο χρόνος.

Λίγες είναι οι στιγμές που η καρδιά σου χτυπάει γρηγορότερα, οι τρίχες σου σηκώνονται. Μία από αυτές είναι και οποιαδήποτε συναυλία των Maiden. Βασιλιάδες.

Τα τραγούδια που παίξανε
Aces high
2 minutes to midnight
Revelation
The trooper
Wasted Years
The number of the beast
Can I play with madness (το χειρότερό τους τραγούδι στον καλύτερό τους δίσκο)
The rime of the ancient mariner
Powerslave
Heaven can wait
Run to the hills
Fear of the dark
(και στην ανάκληση επί σκηνής)
Iron maiden
Moonchild
The clairvoyant
Hallowed be thy name

(λόγω απόστασης δεν μπόρεσα να βγάλω καλές φωτογραφίες, οπότε ανεβάζω μερικές που βρήκα από το flickr)